Świerczyna

[Kozia Gwiazda]

Słowa Szumiącego Wodospadu ledwie docierały do wojowniczki, przebijając się przez głośne dzwonienie w jej uszach. I kwilenie jastrzębich piskląt. Już nawet nie patrzyła na starszego wojownika, wzrok przeskakujący pomiędzy korą drzewa przed nią a gniazdem na samej górze. Słyszała ton przyjaciela. Zawahała się, ale ponownie się nie ruszyła by zejść.
Machnęła mocniej ogonem, gwałtownie rzucając się ponownie do wspinaczki. Nie myślała. Głośno. Za głośno. Przed oczami nadal miała jastrzębia, jego krzyki, szpony, każdy atak. Ledwo dała sobie radę. Stanowił zagrożenie. Zagrożenie, którego jeśli teraz nie powstrzymają, może dopaść resztę Klanu. Jej pobratymców. Jej bliskich. Kudłatego. Szuma. Powojnik. Przestała na sekundę oddychać, wspinając się dalej pomimo ściskającego jej serce przerażenia.

[Szumiący Wodospad]

Co się z nią działo?
Otworzył szerzej oczy, po czym ruszył w pościg za Kozą wzdłuż kory drzewa. Kiedy byłby wystarczająco blisko, rzuciłby się na kark kotki, aby ją zatrzymać. Starał się nie używać pazurów, nie chcąc skrzywdzić jeszcze bardziej przyjaciółki, ale musiał ją zatrzymać. Może udałoby mu się ugryźć w kark wojowniczkę tak, aby się zatrzymała w swoich krokach? Tak jak robiły matki ze swoimi kociętami, kiedy zachowywały się nieodpowiednio.
Nie mogła wejść wyżej, inaczej i ona i on zostaną poranieni. Gwiezdni, walić go, on był zdrowy i silny, to obecnie wojowniczka była osłabiona, krwawiła i jak najszybciej potrzebowała pomocy medycznej.

[Rogate Serce]

Czy Szumowi uda się powstrzymać Kozią Skarpę? 1,2 - uda się, 3 - nie uda
(nierówność ze względu na obniżone statystyki, rany i utratę krwi)
Wypada 3
Koza była zdeterminowana i mimo pojawienia się swojego dawnego mistrza, dalej usiłowała wspiąć się na drzewo. Spróbował złapać ją za kark i ściągnąć, ale nie udało mu się to. Zęby kocura zamknęły się w powietrzu, kocięcy krok od sierści wojowniczki.

Czy osłabiona Kozia Skarpa skutecznie wespnie się na drzewo?
Rzut 1d20. 1-12 - nie udaje się, Koza spada
13-15, nie udaje się, Koza zsuwa się tylko kawałek, nic jej się nie dzieje
16+ koza wspina się bezpiecznie do jastrzębia
Wypada 1, Koza spada. Rzut 1d20 na obrażenia: 17 HP

Chwilę później runęła w dół, za słabo osadziwszy pazury w korze świerka. Osłabiona i otumaniona gniewem i obsesją nie zdołała do końca obrócić się w locie. Na szczęście nie uderzyła w ziemię plecami, ani głową, cały ciężar jej ciała przyjęła jej prawa przednia łapa, łamiąc się z obrzydliwym trzaskiem kawałek powyżej nadgarstka. Ciało kocicy przeszył ogromny ból, od upadku przed oczami zrobiło się na chwilę ciemno. Była jednak przytomna, aż tak mocno by zemdleć nie uderzyła. Czy nauczy się na swoim błędzie i następnym razem posłucha rady mistrza?

Szumiący Wodospad d.p 4/4 | S: 15 | Zr: 13 | Sz: 8 | Zm: 9 | HP: 85 | W: 55-3=52/55 |

Kozia Skarpa d.p 6/6 S: 10 (20) | Zr: 8 (16) | Sz: 5 (11) | Zm: 5 (10) | HP: 25-17=8/90 | W: 46-3=43/70
» 0 stopień: zadrapanie na lewym policzku
» 0 stopień: powierzchowne zadrapanie na lewym barku
» 0 stopień: zadrapanie na czubku głowy
» 1 stopień: zadrapanie przecinające oko, krwawi: 2HP do końca walki
» 2 stopień: dwa równoległe zadrapania na czubku głowy, krwawi: pierwsza kolejka: 3 HP, potem 2HP do końca walki
» 0 stopień: powierzchowne draśnięcie na karku
» 0 stopień: drobne zadrapanie brzuchu
» 0 stopień: ślad po dziobnięciu na prawym policzku
» 2 stopień: złamanie proste prawej kości promieniowej
» statystyki spadły o 1/2(utrata HP)

[Szumiący Wodospad]

Minęli się.
Czuł jak futro Koziej Skarpy musnęło go w nos, ale jego zęby nie zdołały złapać skóry wojowniczki. Czas jakby nagle zwolnił. W jednej chwili zobaczył, jak jego terminatorce osuwają się łapy na korze, w kolejnej jak spada, prawie bezwładnie na ziemię. W kolejnej chwili: ohydny trzask kości, który tak dokładnie znał z doświadczenia. Czuł, jak na jego skórze pojawiają się wypustki obrzydzenia, strachu, stresu. Jego ślepia się szerzej otworzyły, gdy tylko zobaczył leżącą na ziemi przyjaciółkę.
Gwiezdni. Gwiezdni.
Prędko zszedł z drzewa, potykając się o własne łapy. Podbiegł do Kozy. Oddychała, jeszcze. Sam wziął głęboki wdech, aby zwolnić na moment myślami.
- Wracamy do obozu. Pomogę ci wstać, chodź. Oprzyj się na mnie, proszę - starał się mówić spokojnym tonem głosu, kładąc się obok przyjaciółki, aby mogła się o niego oprzeć. Jak nie będzie współpracować, to ją zaniesie, jak kocię, jeśli będzie musiał. Oby nie musiał. Nie rozumiał, co się działo z kotką, co ją nagle opętało. Ale na pewno sobie o tym dokładnie porozmawiają.

[Kozia Gwiazda]

Co poszło nie tak. Przecież wszystko dotąd... Przecież dobrze sobie radziła. Przecież miała wszystko pod kontrolą.
Gniazdo było lada chwila. Czuła to. Nie wiedziała, jak wysoko była nad ziemią, obraz miała mgławy, nie tylko przez wcześniej rozlaną krew, ale i przez natłok wszystkiego. Szał. Dzwonienie w uszach było coraz głośniejsze. Coś drgnęło w powietrzu o końcówki jej futra... Szum był gdzieś blisko, ale sama nie była pewna, gdzie. Obecność przyjaciela nie powstrzymała ją jednak od celu. Nic jej nie mogło powstrzymać. Musiała... Musiała być pewna, że będą bezpieczni. Że jastrząb nie powróci. Była tak blisko...
Nie trafiła w korę. Jak... Jak mogła nie trafić? Była tak blisko, przecież... Przecież dałaby radę... Obróciła się już wyłącznie z samego instynktu, nawet o niczym nie myśląc. Ledwo usłyszała trzask. Przez całe jej ciało przeszedł dreszcz, a wojowniczka krzyknęła z bólu, jej głos ochrypły. Jak do tego doszło? Jak mogła do tego dopuścić? Jak... Dlaczego...
Głupia.
Wzięła głęboki wdech, drżąc z bólu na ziemi. Nie czuła łapy. A przynajmniej chciała sobie wmówić, że jej nie czuje. Oczy ścisnęła, starając się wstrzymać łzy. Bolało. Głupi jastrząb... Głupie gniazdo, głupie drzewo, głupia... Głupia. - Szum.... Sz-szum... - Załkała żałośnie, gryząc się w język by tylko nie ryczeć. Głupia. Słaba. Beznadziejna. Była do niczego. Miała jedno zadanie i co? To przeklęte gniazdo... Wciąż tam było. A ona opadała z sił. Głupia.
Z pomocą Szuma się podniosła, stojąc na drgających kończynach. Nie miała sił dłużej się kłócić. Chciała tam wrócić. Chciała pozbyć się tego głupiego... Była tak blisko wyeliminowania... Wszyscy byliby bezpieczni... - Przepraszam... - Mruknęła, pozwalając przyjacielowi na pomoc w jej powrotu do obozu.
Głupia...

//Zt x2, dziękuję ślicznie za MG-owanie <333 XD

[Zimna Krew]

Rany wojownika wygoiły się, co dla syna Zbutwiałego Pnia było jasnym sygnałem do działania. O świcie opuścił obóz, by wybrać się na samotne polowanie.

[Drzemlikowa Łapa]

Nie minęło dużo czasu, nim młody wojownik mógł zauważyć przed sobą szansę. Nie byle jaką szansę. Zając w tak zagęszczonym obszarze lasu nie był standardowym widokiem, ale...był. Był i podskubywał sobie roślinność, nieświadomy jeszcze znajdującego się nieopodal zagrożenia.

zimno: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 4 | Zm: 7 | HP: 70 | W: 50

[Zimna Krew]

A więc musiał działać szybko.
Spłycił oddech i poruszając się w pozycji łowieckiej, szybkim tempem ruszył za Zającem. W końcu skoczył, by go złapać.

[Drzemlikowa Łapa]

Poszło szybko i bez żadnych komplikacji; zając nie zauważył Zimnej Krwi aż do ostatniej chwili, gdy było już za późno na jakąkolwiek reakcję. Syn Rwącej Zawiei mógł więc pochwalić się pierwszą zdobyczą tego dnia.

zimno: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 4 | Zm: 7 | HP: 70 | W: 50-3=47/50
+35 exp

[Zimna Krew]

Jakim zaskoczeniem dla syna medyczki była tak łatwa zdobycz. Zakopał pochwyconego kilka uderzeń serca wcześniej zająca i ruszył na dalsze łowy.

[Drzemlikowa Łapa]

Teraz Zimna Krew musiał wykazać się nieco większą cierpliwością, niż przedtem. Na horyzoncie nie było ani śladu żywej duszy innej, niż srebrzysty wojownik.

zimno: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 4 | Zm: 7 | HP: 70 | W: 47/50

[Zimna Krew]

I tak właśnie zrobił.
Las milczał, choć Zimna Krew mu pod tym względem dorównywał. Następnie ruszył dalej, tropiąc wciąż zwierzynę.

[Drzemlikowa Łapa]

Następne kilka chwil wciąż nie wystarczyło, by wojownikowi udało się natknąć na cokolwiek interesującego. Las odpowiadał mu dokładnie tą samą ciszą. Ani jednego ptasiego ćwierku.

zimno: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 4 | Zm: 7 | HP: 70 | W: 47/50

[Zimna Krew]

Całe szczęście, iż wojownik był kotem cierpliwym.
Cisza w Lesie zdawała mu zbytnio nie wadzić. Zwyczajnie ruszył dalej, kontynuując łowy.

[Drzemlikowa Łapa]

Znakomicie wręcz, że kocur był kotem cierpliwym! Dalej bowiem nie było lepiej. Wciąż, żadnych świeżych śladów.

zimno: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 4 | Zm: 7 | HP: 70 | W: 47/50