Paśnik

[Martwa Dusza]

atak Jastrzębia ->krytyczny! -> 51HP!

Byczek szykował się do skoku, ale niestety, zmęczenie mu na to nie pozwoliło. Zachwiał się na tylnych łapach, nim w ogóle rozluźnił mięśnie w skoku. Poczuł ostrą woń krwi - własnej krwi. Zrobiło mu się niedobrze. A później... Później powieki były ciężkie. Tak dobrze byłoby je zamknąć i nigdy więcej ich nie otwierać. Sennie położył się na ziemi, a zmęczenie i wykrwawienie się zrobiło swoje. Zemdlał. Jastrząb zabił wściekle skrzydłami widząc, że jego ofiara już się nie rusza.
Dokonał jego odejścia w dość łagodny sposób, jak na zwierzę, które było dość podłe i chciało tylko atakować. Po prostu zabiło go. Rozdarło kawałek, dość spory kawałek, skóry na gardle i tyle.
Byczek dokonał swojego żywota jako wojownik Klanu Cienia. Matka byłaby dumna. Ojciec byłby dumny.
Klan Cienia będzie z niego dumny.

Byczek: S: 10 (20) | Zr: 4 (8) | Sz: 2 (5) | Zm: 2 (5) | HP: 11-2-2-2-51=ŚMIERĆ/85 | W: 30/45
» wykorzystane przerzuty 0/3
» HP spada poniżej 1/4! Statystyki zmniejszone o 1/2
» rana 3. stopnia: rozdarte gardło (rana śmiertelna)
» rana 2. stopnia: głębokie szramy po ptasich szponach na grzbiecie, poprzecznie do kręgosłupa, (krwawi: -3HP w pierwszej turze, później -2HP)
» rana 2. stopnia: ślady po szponach jastrzębia wokół karku, (krwawi: -3HP w pierwszej turze, później -2H)
» rana 2. stopnia: głębokie, dotkliwe obrażenia od pazurów na boku (krwawi: -3HP w pierwszej turze, później -2H)

Jastrząb (w locie): S: 18 | Zr: 15 | Sz: 15 | Zm: 8 | HP: 44-1=43/60 | W: 44-5=39/60
» rana 1. stopnia: słabe ślady pazurów na dole ciała (krwawi: -1HP co turę)
» rana 0. stopnia: nadgryziona prawa nóżka, nie krwawi
» rana 0. stopnia: wyrwany kłaczek z uda

[Martwa Dusza]

[dla formalności: bez EXP bo postać nie żyje]

RAPORT MG

[Kudłaty Obłok]

Nigdy nie sądziłem, że odejdę tak... Spokojnie. Nie sądziłem również, że stanie się to też tak szybko.
I przed moją Kózką.
Nie, żebym chciał, aby odeszła szybciej! NIGDY. Łudziłem się jednak, że... Cóż. Odejdziemy razem, we śnie, wspólnie odejdziemy na Srebrną Skórkę... Musiałem jednak odejść sam, bez niej. Musiałem patrzeć, jak cierpi z powodu mojej śmierci, musiałem patrzeć jak cierpi, a ja nie mogłem do niej podejść, przytulić, wesprzeć dobrym słowem.
Przyglądałem się naszym kociętom.
Widziałem, jak Byczek umiera w walce, która nie musiała mieć miejsca. I z wielkim smutkiem zszedłem po niego, tak, jak Jagniątko zszedł po mnie.

- Długo się nie widzieliśmy, synku - miauknąłem, uśmiechając się pokrzepiająco w stronę Byczka, wcześniej trącając go lekko nosem, aby wybudzić jego ducha - czy jakkolwiek to działo! Nigdy nie zagłębiałem się w wiarę na tyle mocno, ale wziąłem przykład z Jagniątka, który obudził mnie ugryzieniem w ucho.
- Jak się czujesz?