Zarośnięty Rów

[Świetlistooki]

W tym miejscu Duży Grąd jest przecięty przez rów głębokości mniej więcej wysokości średniego kota. Musiał zostać wykopany przez Dwunożnych obiegi pór temu, bo od tego czasu kompletnie zarósł, a miejscami jego zbocza wygładziły się do łagodnej doliny. Na dnie czasami można znaleźć śmieci pochodzące z Osiedla, a Porą Młodych Liści lubi gromadzić się w nim woda z roztapiającego się śniegu.
[rów melioracyjny]

[Balladyna]

Nie lubiła siedzieć długo w jednym miejscu. Kości miała jeszcze nie tak stare, a i jej postawa zdradzała jasno, że lubi by jej obecność była zauważalna. Zauważalna, ale kontrolowana. Przez nią. Pojawiała się niczym nocna mara to tu, to tam, niczym duch nawiedzający las, nie dając poznać innym swoich zamiarów i celów.
Zapadł zmrok, gdy białofutra wybrała się na dalszy spacer w okolice gęstego grądu. Roślinność, zmęczona całodziennym skwarem wydzielała gęsty, momentami nawet duszący zapach, wypełniając nocne powietrze zielnym aromatem. W takiej atmosferze kocica przemykała między pniami drzew, ciesząc się z ciemnej osłony, jaką dawały. W Porę Młodych Liści słońce prażyło niemiłosiernie, katując albinoskę parzącymi promieniami, zmuszając ją do krycia się w jak najgęstszych cieniach. Skazana była więc na noc.
Lodowate ślepia czujnie omiatały spojrzeniem gęste krzaki, wypatrując jakiejś ofiary, w którą białe szpony mogłyby się zanurzyć. Nic nie mogło prześcignąć uczucia ciepłej juchy spływającej po pysku po udanym polowaniu. Tej nocy jednak nie był to jej nadrzędny cel. Niby przypadkiem łapy poniosły ją w okolice terenów Klanu Gromu, skąd też pochodziła jej kochanka. Dawno jej nie widziała, nie żeby też szczególnie się starała. Fakt, że była przywódczynią był jednakże dla białowłosej niczym smaczny kąsek.... Którego nie chciała wypuszczać z łap.

Białe łapy przeskoczyły wąski rów, bezszelestnie lądując na miękkim poszyciu. Kotka rozejrzała się czujnie, po czym zawęszyła, gdy wraz z wiatrem do jej nosa dopłynął znajomy zapach Klanowych granic. Zgrabnie wspięła się po pniu pobliskiego wiązu, po czym usadowiła się na jednej z gałęzi, tak że liście ją nieco osłaniały, ale ona sama wciąż miała dobry widok na okolicę. Obserwowała las dookoła i pod nią, wypatrując czy nie nadarzy się jakaś nieświadoma jej przeszywającej obecności ofiara... albo jej faworyta...


Chrabonszcz///

[Chrzęszczący Chrabąszcz]

W Klanie Gromu nigdy nie słynął ze stabilizacji, ale teraz nie mieli jej już wcale. Pozbyli się jedynego kota, który nadawał się na ich przywódcę i zastąpili go chorągiewką na wietrze.
Personalnie nie miał Rudzikowemu Śpiewowi nic do zarzucenia, ale dobrze wiedział, że nie nadawał się na zastępcę, a co dopiero na przywódcę. Nigdy nie wyrażał inicjatywy, zawsze trzeba było mu pokazać pazurem, co powinien teraz zrobić. Najgorsze było jednak to, jak był niestały w swoich decyzjach. Rzucił się z pretensjami do Wschodzącej Łapy w obronie Zmierzchającej Gwiazdy, ale gdy tylko Tupocząca Salamandra zeszła z chmurek, od razu zaczął wylizywać jej łapy. Samo pojawienie się byłej przywódczyni było jednym wielkim żartem. Czy przyszła by ostrzec ich przed mordercą krążącym tuż przy ich granicach? Nie! Przyszła, żeby narzucać kotom swoje widzi mi się! Komedia. Czysta, nieśmieszna komedia!
Przez całą tą sytuację i wiążącą się z nią frustracją, nie był w stanie zasnąć. Wysunął się z legowiska wojowników i wyszedł obozu. Nie poinformował nawet stacjonującego na straży Żerującego Sępa o swojej destynacji. Potrzebował spokoju.
Jego łapy ostatecznie poprowadziły go poza granice Klanu Gromu. Był to ruch godny mysiego móżdżka, po zmroku budziły się do życia lisy, borsuki i sowy. Nie obchodziło go to jednak. Szedł przed siebie, zatrzymując się dopiero pod drzewem wiązu, w którego korę wbił pazury.

[Kikimora]

Kolejny dzień wędrówki. Dokąd? Do lepszego życia? Do zapomnienia?
Bura kotka przemierzała las, ciesząc się promieniami słońca przebijającymi się przez gałęzie. Już niewiele takich dni zostało, zanim bezlitośnie zastąpi je szaruga i ziąb. Słońce stało wysoko na niebie, gdy dotarła do zarośniętego wąwozu. Dostrzegłszy niewielkie źródełko, nachyliła się i zaczęła pić. Puszysta sierść była w nieco lepszej kondycji, odkąd poprawiły się jej umiejętności łowieckie, jednak wciąż buraska pozostawała raczej mizerna. Wpatrując się w swoje odbicie dostrzegała ducha, pustą skorupę która pozbawiona poprzedniego celu, za wszelką cenę starała się znaleźć coś, czym mogłaby wypełnić pustkę. Wątpiła, by kiedykolwiek to nastąpiło, a podkrążone brązowe oczy zdawały się to potwierdzać.


Mustang///

[Mustang]

Mustang też się zmieniał. Z nienawistnego frajera w... nienawistnego frajera. Tylko mniej wobec matki, a bardziej wobec każdego autorytetu. To też sprawiało, że był coraz bardziej skory do wszelkich buntów i kopania zadków. W połączeniu z głupotą i siłą, jaką dysponował, robił się bardzo niebezpieczny i edgy obrazek. Przynajmniej jego chęć mordu wobec wszystkiego co słabe mijała? I zmieniała się w chęć mordu każdego który go irytował...? Słabiaków zaczynał omijać. Nie byli jego interesem - nudził się nimi. Jeśli już miał z nimi interakcję, to jedynie irytującą. Większość była bardzo... łatwowierna? Nieco zbyt tęczowo patrzyła na świat? Inni byli przemądrzali. Jak ci pierwsi go skręcali od cringe'u, tak ci drudzy byli śmieciami na jakich miał ochotę ostrzyć pazury.
I między tymi kotami była Kikimora. Nie umiał jej chyba przypisać do żadnej kategorii. Kikimora była. Lubił ją. Nie do końca jak przyjaciela - tym mógł się cieszyć jedynie rudy pieszczoch... jak mu to... Feniks? Taki z Mustanga kumpel, ech! Nie lubił jej też jak Pisklak. Pisklak była mu jak rodzina. Kikimora chyba faktycznie była. Tyle. Kropka.
Widząc ją z daleka, nie miał zamiaru jej omijać. Nie widzieli się trochę. Mustang w tym czasie zdążył poznać lepiej okolice i zebrać kilka nowych siniaków... no, to chyba jednak mieli dość długą przerwę w gadaniu. Tym bardziej - nie powinien jej omijać. Chwilę się jej przyglądał, nim podszedł bliżej.
- Czego tam szukasz? Pytasz odbicia kto jest najpiękniejszy na świecie? Hehe...