Kamienne Pazury

[Jodłowa Gałązka]

No to jak kaczka jeszcze niedawno szukała drogi do domu to teraz chyba raczej już nic za bardzo z tego nie wyjdzie. Wodne ptaszysko nawet nie zorientowało się kiedy Orion doskoczył do niego i rozprawił się z nim bez większego problemu. Nie dane było jej nawet zakwaczeć, żeby ostrzeć wszystkie żywe stworzenia dookoła, bo wylądowała martwa przed swoim oprawcą.

EXP: +20 exp

przerzuty zużyte: 4/8

Orion: lvl: 4 | S: 9 | Zr: 17 | Sz: 6 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 52 - 2 = 50/60

[Wędrujące Światła]

Orion w pewnym sensie jej pomógł w odnalezieniu drogi – tyle, że na tamten świat. Który w pewnym sensie został teraz jej nowym domem? Czyżby oriental był bohaterem pozytywnym tej historii? To całkiem prawdopodobne, przynajmniej dopóki nie pytało się o zdanie kaczej rodziny. Samotnik zakopał zdobycz w piaszczystej ziemi pod krzewem, a następnie ruszył na poszukiwania zająca. Teoretycznie był już usatysfakcjonowany efektami dzisiejszego polowania, jednak nie potrafił się pozbyć myśli o długouchych piszczkach, więc postanowił pokręcić się tu jeszcze chwilę.

[Jodłowa Gałązka]

Mimo że kaczka nie zdążyła wydać żadnego dźwięku, żeby zaalarmować wszystko w okolicy tak jak to zrobiła wrona to i tak cynamonowemu pointowi po raz kolejny już dzisiaj nie udało się nic wypatrzeć na tym cmentarzysku i musiał samotnie jeszcze szwędać się w odgłosie… no właśnie. Kompletnej ciszy.

przerzuty zużyte: 4/8

Orion: lvl: 4 | S: 9 | Zr: 17 | Sz: 6 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 50/60

[Wędrujące Światła]

Grobowa cisza na cmentarzu nie była wielkim zaskoczeniem. Znaczy się – oriental powinien się jej spodziewać. Tak samo jak tego, że nie będzie to najbardziej urodzajne w piszczki miejsce do polowań, ale hej, Grzmiąca Ścieżka też nie należała do najprostszych terenów, a jednak obławiał się tam za każdym razem jak na przecenach. Dlatego teraz był nieco rozbity. Z jednej strony był nieco rozczarowany, że cmentarz rzeczywiście był taki jakim go malowano, a z drugiej wciąż liczył na pozytywne zaskoczenie. Chociaż może nie dziś. Dziś liczył już tylko na zająca.

[Jodłowa Gałązka]

Niestety cynamonowy point przeliczył się z tym zającem, który do tej pory nie zamierzał się jak widać pokazywać. Może za dużo rzeczy odstraszało je z tego miejsca? Tak samo jak coraz więcej piszczek chyba znikało wręcz sprzed oczu Oriona. Ciekawe czy to źródło tego dziwnego dźwięku z wcześniej je zabierało czy to po prostu zaczęła się jakaś pechowa dla pointa fala, kto wie? Na razie wiadomo tylko, że dalej nic nie pojawiło się w zasięgu wzroku.

przerzuty zużyte: 4/8

Orion: lvl: 4 | S: 9 | Zr: 17 | Sz: 6 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 50/60

[Wędrujące Światła]

Może zajęcze serca rzeczywiście preferowały mniej zawałowy krajobraz, więc ich właściciele trzymali się z dala od cmentarzy, jednak to nie tak, że Orion mógł sobie bezceremonialnie wejść na rozległe Wichrowe łąki i łudzić się, że Jaśniejący mu wybaczy złamanie jedynej wyraźnej zasady. Kręcił się więc dalej między nagrobkami, wypatrując długich uszu. Dopóki słońce nie dotarło do szczytu nieba to mógł tak sobie spacerować, czemu nie.

[Jodłowa Gałązka]

Ponownie, zajęczych uszu cynamonowy point nie mógł wychwycić swoimi niebieskimi oczami. Tak naprawdę to nic nie mógł znaleźć w najbliższej okolicy a słońce zaczęło coraz bardziej i bardziej przygrzewać. Niedługo pewnie znajdzie się już u szczytu nieba i gorąc będzie coraz cięższy do wytrzymania. Może coś zwierzynę wystraszyło, a może po prostu schowała się przed gorącem? Kto wie. Orion może się wycofać albo może szukać dalej. Jego wybór.

przerzuty zużyte: 4/8

Orion: lvl: 4 | S: 9 | Zr: 17 | Sz: 6 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 50/60

[Wędrujące Światła]

Okazało się, że dzień należał jednak do jednego z tych wyraźnie upalniejszych i słońce przedwcześnie zaczęło swój proces nękania porządnych kotów. Orion zrezygnował z dalszych poszukiwań – dotychczasowe zdobycze były całkiem sensowne, więc na śmierć głodową szans nie było. Za to na śmierć z przegrzania jak najbardziej jeśli zdecydowałby się truchtać między nagrobkami kolejne godziny, więc ruszył odkopać piszczki, po drodze przyglądając się jeszcze śladom pazurów na kamiennym krzyżu i ruszył w drogę powrotną do siebie. Kiedyś będzie musiał tu wrócić i wybadać co takiego tu niby żyje, ale to może nie sam.

z.t

[Sowie Spojrzenie]

Sowie Spojrzenie też musiał jeść… mimo wszystko. Teraz musiał sam na siebie polować, więc przydałoby się w końcu coś zrobić. Przed oczami zaczęło mu tańczyć coraz więcej cieni i bury samotnik wiedział, że część z nich pewnie przyszła bo poczuła, że słabnie, a słabnie bo nie je. Musi to zmienić. Jeszcze nie może umrzeć. On ma misję do wykonania.
Tak więc, korzystając z całej swojej wiedzy jaką przekazał mu Wirujące Pióro, buras zaczął rozglądać się za jakąś zwierzyną, która może się przypałętała pomiędzy cmentarne nagrobki.

//MG

[Wróbelek]

O dziwo, jakaś zwierzyna się tu znalazła; bowiem na jednym z krzyży siedział sobie kolorowy dzięcioł. Owy ptak nie zdawał sobie sprawy z towarzystwa samotnika, wobec tego była to idealna okazja dla Sowy, żeby schwytać pierwszą ofiarę.

Sowa: S: 11 | Zr: 11 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 70 | W: 50

[Sowie Spojrzenie]

Sowie Spojrzenie przystanął. Czyżby to był znak? Na jednym z krzyży siedział ptak, wprost dla niego, mogłoby się wydawać. Jakby wręcz był ofiarą. Bury samotnik wymamrotał coś niezrozumiale pod nosem i przybrał pozycję łowiecką. Przez chwilę stał tak, przypominając sobie swój trening. Policzył do trzech i skradając się w pozycji łowieckiej, ruszył w stronę ptaka, co jakiś czas chowając się za kamiennymi nagrobkami. Jeśli tylko uda mu się podejść odpowiednio blisko to skoczy i spróbuje złapać ptaszysko. Jeść w końcu trzeba, a on jeszcze nic nie jadł.

[Wróbelek]

Owszem, jeść trzeba... Na szczęście ptaszek nie był w ogóle uważny, szybko padając ofiarą samotnika. Kocur już nie musiał się martwić o głód, przynajmniej chwilowo, bo posiłek już miał.

+10exp

Sowa: S: 11 | Zr: 11 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 70 | W: 50-2=48/50

[Sowie Spojrzenie]

Bury szkielet oblizał pysk i od razu zabrał się do jedzenia. Był głodny, więc nie było na co czekać. Dopiero po jedzeniu, kiedy już wiedział że jak na razie więcej nie przełknie, zabrał się za dalsze polowanie. Szczątków ptaka nawet nie zakopał. Po co, w Kamiennych Pazurach? Tutaj królują umarli a ten ptak właśnie do nich dołączył. Jednak teraz Sowie Spojrzenie poszedł dalej i zaczął rozglądać się za tą żywą zdobyczą.

[Wróbelek]

Niezakopanie szczątków ptaka to był jak najbardziej dobry pomysł. Dlaczego? A no bo siedząca dotychczas na drzewie wrona odbiła się nogami od gałęzi i podfrunęła do resztek dzięcioła, które zostawił kocur. Myślała chyba, że samotnik jej nie zobaczy, albo może po posiłku się nią nie zainteresuje, ale jak najbardziej mignęła mu kątem oka. Ptak jak najbardziej kojarzący się z cmentarzem stanął obok resztek ofiary i zaczął rozglądać się za jedzeniem, co Sowa mógł wykorzystać.

Sowa: S: 11 | Zr: 11 | Sz: 6 | Zm: 5 | HP: 70 | W: 48/50

[Sowie Spojrzenie]

Sowie Spojrzenie cudem ujrzał wronę zlatującą z drzewa do szczątek jego posiłku. Bury szkielet zatrzymał się wpół kroku i odwrócił głowę w tamtą stronę. Może wrócenie się tam nie byłoby złym pomysłem. Może uda mu się zanim wrona obudzi ducha ptaka z jego spoczynku i go zdenerwuje.
Samotnik odwrócił się całkowicie i przybrał pozycję łowiecką. Skradał się do kolejnego ptaka, więc znów co chwilę przystawał lub chował się za nagrobkami, żeby uniknąć ptasiego wzroku. Jeśli uda mu się podejść bez większego trudu to spróbuje skoczyć i zagryźć zwierzynę. Zapasowe pożywienie schowane w jego kryjówce raczej będzie jednym z tych lepszych pomysłów.