Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Barwna Ścieżka wyjęła łapę z wody i obserwowała swojego towarzysza. Chciała jeszcze zobaczyć jak to wygląda w praktyce, a nie tylko w teorii. Gdy Sokoli Cień się ustawił córka Czerwonego Pazura na powrót zanurzyła kończynę w wodzie i znieruchomiała niczym posąg kamiennego lwa, czy jakiego tam innego kota mogła przypominać. Nie rzucała cienia na wodę i zwyczajnie czekała nie będąc pewna czego ma się do końca spodziewać.
Istotnie, mogli to zrobić z pożytkiem. Barwna Ścieżka nie miała nic przeciwko by złapać trochę zwierzyny skoro nadarzała się okazja, a przy odrobinie szczęścia zasmakuje w tej niecodziennej zdobyczy należącej głównie do klanu rzeki.
Sokoli Cień wsadził swoją masywną łapę do wody i czekał, aż coś do niego podpłynie. Łowienie ryb słynęło z tego, że było dość mozolne i wymagało dużej cierpliwości, ale wichrowemu zastępcy, o dziwo, dość szybko udało się zainteresować jednego z mieszkańców oczka wodnego swoją osobą. Nieopodal jego kończyny zaczął się kręcić leszcz, prawdopodobnie nie zdający sobie nawet sprawy z tego, że może się to dla niego źle skończyć.
Barwna Ścieżka miała niewiele mniej szczęścia niż jej kompan, albowiem do jej łapy niedługo po wsadzeniu jej do wody podpłynął ciernik. Ryba o wiele mniejsza od tej, która zainteresowała się Sokolim Cieniem, ale lepsze to, niż nic, prawda?
whenthis worldisno more ★them o o nis allwe'll see★ I'll ask youtofly awaywith me untilthe starsall falldown they emptyfrom thesky but Idon't m i n d if you'rewith me ≡theneverything'salright≡
Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Wojowniczka nie obracała się na swojego towarzysza. Trwała nieruchomo w ciszy i czekała. Opłaciło się, gdyż szybko zaczepiła ją rybka niewielkich rozmiarów, ale lepszy rydz niż nic. Barwna Ścieżka nie interesowała się rodzajami ryb i ich nazwami, dlatego nie miała pojęcia jak nazywa się jej ofiara. Zamiast się nad tym zastanawiać postanowiła złapać zwierzę. Postępując zgodnie z radami Sokolego Cienia poczekała aż zwierzę podpłynie blisko i wtedy uderzyła je uzbrojoną w pazury łapą by wyrzucić ją na brzeg i tam dobić. Nie miała wielkiej wiary, że za pierwszym razem uda jej się coś osiągnąć, aczkolwiek i tak się starała.
Mistrz: Malinowy Nos Płeć: kocur Matka: Tymiankowy Listek [NPC] (*) Ojciec: Czyżykowy Głos [NPC] (*) Partner: Zajęczy Sus
Wszechogarniającą czerń rozjaśniają tylko dwa punkty, od których można spokojnie dostać gęsiej skórki. Oczy Sokoła, które w kocięctwie były krystalicznie wręcz niebieskie, stały się złote, lśniące i w istocie wielce niepokojące, przypominają bowiem ślepia drapieżnika, od którego pochodzi imię kocura. Jego uszy nadal są raczej niewielkie, dość szerokie u nasady, osadzone na płaskim łbie i w dużej mierze kryją się pośród długiej, lśniącej sierści Sokoła. Jego szczęka stała się mocniejsza, tak jak i całe ciało, które zdecydowanie nie jest już ciałem kocięcia, lecz kocura wkraczającego w dorosłość. Syn Czyżykowego Głosu i Tymiankowego Listka jest bowiem krępy, dość wysoki, jego łapy zdecydowanie pokazują, jak wielka kryje się w nich siła, a szeroki kark podpowiada, że lepiej z nim nie zadzierać...
Zapraszam do KP
Racza Sadzawka (KW), Tonące Słońce (S), Koziczy Skok (KG), Lodowy Pył (KC), Srebrzysty Pazur, Jasny Poranek, Krzykliwa Mewa (GK) i inni
Leszcz? Och, gdyby jeszcze Sokół wiedział, czym dokładnie była ta ryba, którą udało mu się do siebie zwabić, doprawdy. Obserwował ją w miarę możliwości, nie ruszając się jednak i starając się oddychać jak najpłycej, by jakoś się nie zdradzić. Łapa mu cierpła od chłodu, ale nie chciał się jeszcze wycofać. Czekał, aż leszcz podpłynie na tyle blisko, by faktycznie go poczuł, być może nawet spróbuje pochwycić jego długą sierść, która musiała unosić się nieznacznie w wodzie? Gdyby tylko tak się stało, gdyby tylko poczuł bliżej rybę, spróbowałby wyciągnąć prędko pazury i podbić zwierzynę w górę, by wybić ją na brzeg i na tyle szybko, na ile to możliwe, zatopić w niej zęby.
neversaydie............... ...............neversayno you got tolook themin theeye a n d.d o n ' t .l e t.g o when it'syourownbloodyou'll bleed and yourownt e a r syou'llc r y when you'rebought upto believe that it's thestrong whosurvive ✫ NEVER SAY DIE ✫
Leszcze niestety nie chciał dać za wygraną. Co chwilę podpływał do łapy Sokolego Cienia i odpływał, jakby nie był do końca pewny, czy chce dać się złapać. Nadal była jednak nadzieja, że się skusi i wichrowy zastępca będzie miał okazję, by go pochwycić.
Tak samo było w przypadku Barwnej Ścieżki. Rybka nie do końca wiedziała, co chce zrobić, przez co wojowniczka nie była w stanie wyłapać odpowiedniego momentu i jej schwytać. Jeśli jednak poczeka jeszcze chwilę, być może taki się trafi.
whenthis worldisno more ★them o o nis allwe'll see★ I'll ask youtofly awaywith me untilthe starsall falldown they emptyfrom thesky but Idon't m i n d if you'rewith me ≡theneverything'salright≡
Mistrz: Malinowy Nos Płeć: kocur Matka: Tymiankowy Listek [NPC] (*) Ojciec: Czyżykowy Głos [NPC] (*) Partner: Zajęczy Sus
Wszechogarniającą czerń rozjaśniają tylko dwa punkty, od których można spokojnie dostać gęsiej skórki. Oczy Sokoła, które w kocięctwie były krystalicznie wręcz niebieskie, stały się złote, lśniące i w istocie wielce niepokojące, przypominają bowiem ślepia drapieżnika, od którego pochodzi imię kocura. Jego uszy nadal są raczej niewielkie, dość szerokie u nasady, osadzone na płaskim łbie i w dużej mierze kryją się pośród długiej, lśniącej sierści Sokoła. Jego szczęka stała się mocniejsza, tak jak i całe ciało, które zdecydowanie nie jest już ciałem kocięcia, lecz kocura wkraczającego w dorosłość. Syn Czyżykowego Głosu i Tymiankowego Listka jest bowiem krępy, dość wysoki, jego łapy zdecydowanie pokazują, jak wielka kryje się w nich siła, a szeroki kark podpowiada, że lepiej z nim nie zadzierać...
Zapraszam do KP
Racza Sadzawka (KW), Tonące Słońce (S), Koziczy Skok (KG), Lodowy Pył (KC), Srebrzysty Pazur, Jasny Poranek, Krzykliwa Mewa (GK) i inni
Uparty. Ale Sokół był dość cierpliwą jednota, toteż nie wydał z siebie nawet parsknięcia i po prostu siedział nadal, w tej samej pozycji, starając się nie poruszać nadmiernie łapą. Leszcz jakoś nie bardzo interesował się jego ciałem, a może domyślał się, że jest to jakaś pułapka, Sokół zaś nie chciał dawać mu powodów do tego, by uciekł. Ostatecznie chłód powinien być czymś wynagrodzony, czyż nie? A ryba, choć może nieco dziwna w smaku, zawsze mogła znaleźć swoje miejsce na stosie zwierzyny, by tam czekać na jakiegoś amatora mułowatych łusek. Sokół nie przepadał za rybami, aczkolwiek musiał przyznać, że nie są wcale takie złe, jak to sobie wyobrażał, toteż tak po prawdzie, nie uciekał od nich jakoś szczególnie mocno. Teraz zaś czekał. Gdyby tym razem leszcz postanowił zbliżyć się wystarczająco, to wojownik wysunąłby pazur, próbując wbić je pod łuski zwierzyny i wrzucić ją prędko na brzeg, by pozbawić ją życia. Wtedy starałby się działać najszybciej, jak tylko umiał.
neversaydie............... ...............neversayno you got tolook themin theeye a n d.d o n ' t .l e t.g o when it'syourownbloodyou'll bleed and yourownt e a r syou'llc r y when you'rebought upto believe that it's thestrong whosurvive ✫ NEVER SAY DIE ✫
Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Łowienie ryb wymagało więcej cierpliwości niż się spodziewała. Kilkanaście księżycow temu ani chybi straciłaby cierpliwość i może nawet skoczyła prosto w toń po uznaniu, że zamoczenie się będzie warte złapania ryby. Teraz jako wojowniczka narzucała sobie o wiele więcej dyscypliny, ponadto dorosła. Nie przypominała tamtej rozgadanej, męczącej wszystkich swoją obecnością kuleczką futra, ale nie była też depresyjną chmurą gradową.
Wojowniczka zerknęła kątem oka na Sokoli Cień, ale zaraz skupiła się na rybie, która jest wyjątkowo niezdecydowana. Miała ochotę westchnąć ciężko i ze zniecierpliwienia, by dać ujście emocjom i frustracji, jednakże nie uległa. Trwała nieruchomo z łapą zanurzoną w wodzie, w ciszy i z całą cierpliwością na jaką ją stać. Czekała. Jeśli nadarzyła się okazja do ataku Barwna Ścieżka zamierzała ją wykorzystać i uderzyć rybę łapą z wysuniętymi pazurami w taki sposób, by wyrzucić ją na brzeg daleko od wody i tam dobić. Jeśli jednak ryba dalej krążyła niezdecydowana i trzymała się na dystans niewielka córka Czerwonego Pazura czekała dalej.
Zarówno Barwna Ścieżka, jak i Sokoli Cień zapomnieli o jednej, dość istotnej podczas chwytania ryb czynności, przez co ani jedno, ani drugie swojej zdobyczy nie schwytało. Mogli jedynie patrzeć, jak rybki odpływają, spłoszone ich cieniami.
whenthis worldisno more ★them o o nis allwe'll see★ I'll ask youtofly awaywith me untilthe starsall falldown they emptyfrom thesky but Idon't m i n d if you'rewith me ≡theneverything'salright≡
Mistrz: Malinowy Nos Płeć: kocur Matka: Tymiankowy Listek [NPC] (*) Ojciec: Czyżykowy Głos [NPC] (*) Partner: Zajęczy Sus
Wszechogarniającą czerń rozjaśniają tylko dwa punkty, od których można spokojnie dostać gęsiej skórki. Oczy Sokoła, które w kocięctwie były krystalicznie wręcz niebieskie, stały się złote, lśniące i w istocie wielce niepokojące, przypominają bowiem ślepia drapieżnika, od którego pochodzi imię kocura. Jego uszy nadal są raczej niewielkie, dość szerokie u nasady, osadzone na płaskim łbie i w dużej mierze kryją się pośród długiej, lśniącej sierści Sokoła. Jego szczęka stała się mocniejsza, tak jak i całe ciało, które zdecydowanie nie jest już ciałem kocięcia, lecz kocura wkraczającego w dorosłość. Syn Czyżykowego Głosu i Tymiankowego Listka jest bowiem krępy, dość wysoki, jego łapy zdecydowanie pokazują, jak wielka kryje się w nich siła, a szeroki kark podpowiada, że lepiej z nim nie zadzierać...
Zapraszam do KP
Racza Sadzawka (KW), Tonące Słońce (S), Koziczy Skok (KG), Lodowy Pył (KC), Srebrzysty Pazur, Jasny Poranek, Krzykliwa Mewa (GK) i inni
Trudno. Sokół otrząsnął się lekko, wyprostował, a później przeciągnął, po czym usiadł ponownie i sprawdził, czy jego cień pada na wodę, później przesunął się odrobinę w lewo, by być pewnym, że nic takiego nie ma miejsca i na nowo wsunął łapę do wody uznając, że przecież może poczekać. Patrol właściwie mieli już za sobą, pozostawało im wracać w stronę obozu, a skoro postanowił już pokazać Barwnej, jak łapie się ryby, to nie zamierzał wracać stąd, dopóki nie będą mieli przynajmniej jednej sztuki. Spróbował oddychać spokojniej, jednocześnie zamierając w bezruchu, na ile oczywiście było to możliwe i po prostu czekał, co się do niego zbliży. Nastawił jednak uszu, by w razie jakichkolwiek problemów, móc zacząć działać jak najszybciej. Miał także nadzieję, że nie będzie musiał siedzieć tutaj tak długo, że aż jego cień ponownie nasunie się na wodę.
neversaydie............... ...............neversayno you got tolook themin theeye a n d.d o n ' t .l e t.g o when it'syourownbloodyou'll bleed and yourownt e a r syou'llc r y when you'rebought upto believe that it's thestrong whosurvive ✫ NEVER SAY DIE ✫
Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Zmarszczyła brwi. Czy naprawdę sterczeli tu już tak długo, że słońce zdążyło się przemieścić i sprawić, że cień padał w inne miejsce? Wydawało jej się to niemożliwe, lecz nie płakała długo nad rozlanym mlekiem tylko od razu zmieniła pozycje. Teraz nie rzucała już cienia. Zanurzyła łapę w wodzie, zmusiła ciało do zachowania bezruchu oraz ciszy i czekała. Spłyciła nawet oddech na wszelki wypadek, bo kto wie, może to te ma znaczenie? Jest w tym wszystkim nowicjuszem i nie powinna być zaskoczona, że pierwsza próba zakończyła się porażką. Teraz mogła już tylko czekać i mieć nadzieję, że wypadnie lepiej.
Cóż, skoro Sokoli Cień nie zamierzał wracać do obozu, dopóki czegoś nie złapie, to, niestety, ale w najbliższym czasie nie będzie mu dane ułożyć się w swoim wygodnym legowisku. Jego łapą nie zainteresowało się póki co nic, nawet maluteńka rybka.
Co innego natomiast zainteresowało się Barwną Ścieżką. Lis, który najpewniej przydreptał z okolicznych Szarych Topoli łypał wręcz na wojowniczką, warcząc złowrogo. Kocica początkowo nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia, dopiero po chwili poczuła zapach drapieżnika i była w stanie go zlokalizować.
whenthis worldisno more ★them o o nis allwe'll see★ I'll ask youtofly awaywith me untilthe starsall falldown they emptyfrom thesky but Idon't m i n d if you'rewith me ≡theneverything'salright≡
Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Wgapiała się w wodę starając się zachować cierpliwość i nie tracić koncentracji. Przez to wszystko niemalże przegapiła ciche, złowrogie warczenie. Barwna Ścieżka w pierwszej, głupiej chwili pomyślała, że to świst wiatru... ale szybko zorientowała się, jak głupia jest ta myśl, zwłaszcza gdy wiatr przywiał zapach zagrożenia. Kocica uniosła głowę akurat by zobaczyć lisa, który na pewno nie miał dobrych zamiarów. Aż dziw, że jeszcze się na nią nie rzucił.
- Sokoli Cieniu! - zakrzyknęła ostrzegawczo i bez wahania śmignęła w kierunku zagrożenia. Lis znajdował się na ich terytorium i stanowił zagrożenie dla młodszych kotów, a nie chciała powtórki z tego, co spotkało Kolczastą Łapę i Szepczącą Łapę. I Jesion, która nie miała już tyle szczęścia...
Wojowniczka skoczyła ku lisowi z zamiarem przejechania pazurami po jego paskudnym pysku, a najlepiej po oczach, by go oślepić. Nienawidziła tych stworzeń z całego serca i nigdy nie wahała się przed chociażby próbą przepędzenia ich z terenów klanu wichru. Bo lisy, z tego co zauważyła, rzadko się poddawały i walczyły do samej śmierci.
Mistrz: Malinowy Nos Płeć: kocur Matka: Tymiankowy Listek [NPC] (*) Ojciec: Czyżykowy Głos [NPC] (*) Partner: Zajęczy Sus
Wszechogarniającą czerń rozjaśniają tylko dwa punkty, od których można spokojnie dostać gęsiej skórki. Oczy Sokoła, które w kocięctwie były krystalicznie wręcz niebieskie, stały się złote, lśniące i w istocie wielce niepokojące, przypominają bowiem ślepia drapieżnika, od którego pochodzi imię kocura. Jego uszy nadal są raczej niewielkie, dość szerokie u nasady, osadzone na płaskim łbie i w dużej mierze kryją się pośród długiej, lśniącej sierści Sokoła. Jego szczęka stała się mocniejsza, tak jak i całe ciało, które zdecydowanie nie jest już ciałem kocięcia, lecz kocura wkraczającego w dorosłość. Syn Czyżykowego Głosu i Tymiankowego Listka jest bowiem krępy, dość wysoki, jego łapy zdecydowanie pokazują, jak wielka kryje się w nich siła, a szeroki kark podpowiada, że lepiej z nim nie zadzierać...
Zapraszam do KP
Racza Sadzawka (KW), Tonące Słońce (S), Koziczy Skok (KG), Lodowy Pył (KC), Srebrzysty Pazur, Jasny Poranek, Krzykliwa Mewa (GK) i inni
Nic. Cóż, Sokół zamierzał czekać, już nawet chciał się nieco poprawiać, by upewnić się, że jego cień nie pada na wodę, bo w końcu może w tym leżał jednak problem, kiedy do jego uszu doleciał jakiś dźwięk, a chwilę później padło wołanie Barwnej. Wojownik nie zwlekał ani chwili, odwrócił się i stanął wprost naprzeciwko lisa, na co jedynie zasyczał wściekle. Ostatnimi czasy na tereny Klanu Wichru schodziło się zdecydowanie zbyt wiele drapieżników i należało je jak najprędzej wypędzić, nic zatem dziwnego, że Sokół również ruszył do ataku. Zdecydował się odbić nieco na prawo, mając zamiar uderzyć z rozpędu w lewy bok lisa, chwycić go łapami w miarę możliwości i wbić zęby w jego ciało - planował wyszarpanie mięsa, by trysnęła krew, nie chciał się bawić w jakieś głupoty, nie mieli na to czasu. Przeciwnik musiał zostać natychmiast wyeliminowany, by nie musieli stawiać się u Lśniącej z kolejnymi ranami, te nie były im absolutnie do niczego potrzebne. Dlatego też Sokół w swój atak zamierzał włożyć wszystkie siły, jakie miał w wielkich łapach i potężnych szczękach.
neversaydie............... ...............neversayno you got tolook themin theeye a n d.d o n ' t .l e t.g o when it'syourownbloodyou'll bleed and yourownt e a r syou'llc r y when you'rebought upto believe that it's thestrong whosurvive ✫ NEVER SAY DIE ✫
Lis widząc, jak jego potencjalna ofiara nie zamierza uciekać, natychmiast rzucił się do ataku z zębiskami. Niestety, na jego nieszczęście, został spacyfikowany przez Barwną Ścieżkę, nim zdołał cokolwiek zrobić, poprzez cios w oko. Jego gałka oczna została nieznacznie uszkodzona. Nie na tyle, by całkiem stracić wzrok, ale na tyle, by krew ograniczyła mu widoczność. Nie zauważył więc Sokolego Cienia, który wbił się pazurami, a później także zębami w jego lewy bok i oderwał z niego średniej wielkości kawałek skóry, doprowadzając do krwawienia.
Co innego natomiast zainteresowało się Barwną Ścieżką. Lis, który najpewniej przydreptał z okolicznych Szarych Topoli łypał wręcz na wojowniczką, warcząc złowrogo. Kocica początkowo nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia, dopiero po chwili poczuła zapach drapieżnika i była w stanie go zlokalizować.
Lis
S: 14 | Zr: 7(9) | Sz: 6(8) | HP: 60 - 15 - 25 = 20/60 | W: 40 - 1 = 39/40
⚬ Zr i Sz obniżone z powodu walki 1:2
⚬ od następnej tury statystyki obniżone o ¼ z powodu spadku HP o ½
⚬ celność obniżona o 1 na dwie tury
• rana 2. stopnia: lekkie uszkodzenie gałki ocznej; krwawi (-3 HP w pierwszej turze, potem -2HP do końca walki)
• rana 2. stopnia: odgryziony kawałek skóry z boku; krwawi (-3HP w pierwszej turze, potem -2HP do końca walki)
whenthis worldisno more ★them o o nis allwe'll see★ I'll ask youtofly awaywith me untilthe starsall falldown they emptyfrom thesky but Idon't m i n d if you'rewith me ≡theneverything'salright≡
Nieco poniżej średniej wielkości długowłosa, barwna kotka. Z budowy ciała przypomina kota z klanu gromu niż z wichru; bliżej jej do małego czołgu, niż do wysokiej, smukłej trzcinki. Jest krępa, dzięki treningowi wyrobiła sobie mięśnie, posiada też silne, duże łapy. Żmija jest czarno-rudym dymnym szylkretem ze znaczącą przewagą wyblakłej rudości, które praktycznie całkowicie zdominowała czerń. Blado-czarne delikatne smugi okrywają całe jej ciało (najbardziej widoczne są na ogonie, głowie i łapach). Na mordce czerń przybiera nieregularny kształt ciapek i kropek. Warto też zauważyć, że futro w szczególności jaśnieje na szyi i bokach, ponieważ tam się rozstępuje ukazując podszerstek, który jest praktycznie bezbarwny. Posiada duże niebieskie oczy oraz długi puszysty ogon. Żmija jest jedną z ładniejszych kotek i od kiedy zwrócono jej na to uwagę przywiązuje odrobinkę większą wagę do swojego wyglądu i stara się wyglądać schludniej oraz czyściej niż dawniej.
Wydoroślała i spoważniała. Stała się bardziej konkretna. Nie zalewa już swoich rozmówców nieprzerwanym potokiem słów, jest bardziej stonowana i mądrzejsza niż za młodu. Daleko jej do sztywnego ponuraka; Barwna Ścieżka to optymistycznie nastawiona do życia. Bywa uparta i z niezachwianą pewnością dąży do wyznaczonego celu, jest również bystra. Wciąż jest skłonna do ryzyka, często niepotrzebnego, zaś jej odwaga ociera się o lekkomyślność. Uwielbia spacery i spędzanie czasu w ruchu, bezczynność sprawia, że staje się niespokojna. Od czasu mianowania stała się obowiązkowa i sumienna. Życie u boku ojca obdarzonego trudnym charakterem nauczyło ją dystansu w stosunku do cudzych opinii.
Popielate Niebo (wicher)
Lis nie miał najmniejszych szans. Uszkodziła mu oko, była tego pewna. Nie wydrapała go całkowicie, ale na pewno sprawiła rudzielcowi nie miały ból i ograniczyła jego zręczność. Sokoli Cień również nie próżnował. Barwna Ścieżka nie traciła czasu na pomruki satysfakcji, okrzyki triumfu czy inne absurdy, tylko od razu śmignęła w kierunku gardła rudego drapieżnika. Zamierzała zacisnąć na nim kły i wydusić ze śmierdzącego psowatego życie. Nie ma co się patyczkować w tańcu, trzeba to zrobić szybko. Najgorszy scenariusz byłby taki, że lis próbował uciec i to jeszcze w złą stronę, czyli na tereny klanu wichru, gdzie mógłby zagrozić kolejnym niedoświadczonym terminatorom. Mało to jednak prawdopodobne, bo jeśli ciosy obu wojowników będą tak silne i celne jak przed chwilą, to zamiast zagrożenia będą mieć tu tylko stygnącego trupa. To niekoniecznie to, czego spodziewała się po tym dniu, ale cóż. Widocznie z woli gwiezdnego klanu zamiast łowić ryby trzeba było zmniejszyć lisią populacje o jednego osobnika. Może dzięki temu pobratymcy tego tutaj przestaną zapuszczać się na tereny łowieckie klanu wichru. Jeśli wystarczająco wiele lisów tu padnie, to w końcu te zwierzęta powinny zacząć unikać tego miejsca, prawda? O ile nie były na to zbyt głupie.
![[Obrazek: IgPkPlV.png]](https://i.imgur.com/IgPkPlV.png)
![[Obrazek: daujix7-91d8c6be-8450-4f78-917d-dcfc23a0...SKvpSk0aHM]](http://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/987b0391-8d9f-4d91-81b4-0e39c713b0a4/daujix7-91d8c6be-8450-4f78-917d-dcfc23a0c951.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOjdlMGQxODg5ODIyNjQzNzNhNWYwZDQxNWVhMGQyNmUwIiwiaXNzIjoidXJuOmFwcDo3ZTBkMTg4OTgyMjY0MzczYTVmMGQ0MTVlYTBkMjZlMCIsIm9iaiI6W1t7InBhdGgiOiJcL2ZcLzk4N2IwMzkxLThkOWYtNGQ5MS04MWI0LTBlMzljNzEzYjBhNFwvZGF1aml4Ny05MWQ4YzZiZS04NDUwLTRmNzgtOTE3ZC1kY2ZjMjNhMGM5NTEucG5nIn1dXSwiYXVkIjpbInVybjpzZXJ2aWNlOmZpbGUuZG93bmxvYWQiXX0.NEGRLRDjkdKkb6Uz00GbhOms8_pRjG-WlSKvpSk0aHM)