Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Szylkretowa kocica poruszała się w ciszy, którą szybko przerwało dość charakterystyczne ćwierkanie wróbla. Gdyby Krogulczy Szpon rozejrzała się lepiej po okolicy, ujrzałaby niewielkiego ptaka siedzącego z opuszczonymi skrzydłami na dość wysokiej gałęzi drzewa rosnącego kawałek dalej. Nie zdawał sobie sprawy z obecności drapieżnika… albo po prostu nie zwracał na to uwagi.
Tymczasem czarna kocica musiała znaleźć się kawałek od szylkretki i czekać nieco dłużej niż ona, by coś znaleźć. W końcu jednak długość drzewa od niej na miękkim, acz nieco przyschniętym gruncie wylądował niewielki, brązowo-szary ptaszek o stosunkowo dużej głowie. Żeby było ciekawiej, był to ptak tego samego gatunku, co kawałek dalej znalazła mistrzyni wojowniczki.
Kocica nie zmieniła się wiele. Nadal dużo trenuje, przez co jej ciało jest wyćwiczone, sama ma budowę atletyczną. Nadal chodzi pewnym siebie krokiem, a pysk szylkretki często jest zmarszczony, przez co można powiedzieć, że chodzi wiecznie niezadowolona czy naburmuszona, chociaż niekoniecznie tak jest. Obecnie ciało wojowniczki wróciło już do normy po porodzie przez to, że każdą wolną chwilę poświęca doprowadzeniu siebie do porządku. Na ciele widnieje parę blizn - jedna po wyrwanym płacie skóry na karku, druga na lewej tylnej łapie w postaci śladu po ugryzieniu lisa, trzecia to lekko wyszczerbione, prawe ucho po walce treningowej z Lis. A ostatnia jest urwanym ogonem, ostała się jej mniej niż połowa, przez co jej chód stał się bardziej ostrożny.
Krogulec zmieniła swoje nastawienie do innych. Otworzyła się, stała się bardziej rozmowna i nie stawia jedynie na zdobywanie wiedzy. Lubi od czasu do czasu porozmawiać sobie na luźne tematy i czerpać po prostu przyjemność z życia. Jest odpowiedzialną wojowniczką oraz matką, starając się wychować swoje młode najlepiej jak potrafi, pomimo tego, że były lekką wpadką. Często wybucha gniewem, ale nie potrafi być długo obrażona. Nie przyznaje się do błędów i zamiast powiedzieć "przepraszam" woli przejść od razu na neutralny grunt, gdzie zacznie rozmowę o pierdołach. Wypełnia swoje obowiązki z pasją i to najlepiej, jak potrafi!
Nadstawiła uszu, nieruchomiejąc gdy usłyszała czyjeś znajome ćwierkanie. Szybko zlokalizowała źródło dźwięków, na co podniosła głowę i chwilę wpatrywała się w ptaszka, a potem na drzewo, na którym siedzi. Ruszyła w jego kierunku nadal się skradając na ugiętych łapach i starając się poruszać możliwie jak najbardziej bezszelestnie, jednocześnie kontrolując, czy ptaszyna się w nią nie wpatruje. Przeszła na tył drzewa po upewnieniu się, że nie jest śledzona wzrokiem, po czym zaczęła się wspinać po pniu drzewa w taki sposób, aby zasłaniał on idącą po posiłek kotkę swoją grubością. Starała się wbijać pazury w korę i podciągać tak, żeby robić jak najmniej hałasu, by będąc już blisko docelowej gałęzi zaczynać się przesuwać bardziej w jej stronę tak, aby być za plecami nieświadomego stworzenia. Weszła powolutku, po cichutku na gałąź, próbując dotrzeć jak najmniej bezszelestnie do wróbelka, by potem spróbować pochwycić go w swoje łapy i zęby jednocześnie, aby nie miał szans na ucieczkę i szybko go uśmiercić. Nie chciała się odbijać od gałęzi żeby skoczyć, bo to by było... Głupie. Nie dość, że pewno zaalarmowałaby ptaka gwałtownym ruchem, to jeszcze by mogła stracić równowagę i sobie wesoło spaść.
I look inside myselfand seemy heart is black.
I see my red doorandmust have it painted black.
Maybethen I'll fade awayand not have to face thefacts.
It's not easy facing upwhen your whole world is black.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
Czyżby dzisiaj Klan Gwiazdy był dla niej łaskawszy, niż kiedy wybrała się na polowanie z mentorką, jak była jeszcze uczennicą? Chyba właśnie tak.
Poruszając się powoli do przodu i jednocześnie szukając czegoś, co można upolować i zanieść do klanu, po pewnym czasie coś znalazła. Nastawiła uszy i wytężyła słuch. Dość szybko odnalazła źródło dźwięku, którym okazał się stosunkowo niewielki ptak, który dopiero co wylądował na ziemi. Nie mogła zmarnować tej okazji, choć nie miała szczęścia do polowania na ptaki. Może tym razem będzie inaczej? Długość drzewa musiała pokonać, aby być przy ptaku, ale musiała je tak pokonać, aby jej nie zauważył i nie zdążył odlecieć.
Powoli ruszyła ku małemu brązowo-szaremu ptaszkowi. Uniosła nieznacznie ogon do góry, aby przypadkiem nie szurał po ziemi, ale jednak nadal był blisko niej, bo na treningu właśnie to ją zdradziło. - za wysoko uniesiony ogon. Gdy tylko ptak patrzył się w jej kierunku, od razu nieruchomiała, a nie było to wcale az takie trudne gdyż szął naprawde wolno.
Jeśli ptak nie zauważył jej do momentu, aż zbliżyła się do niego na długość dwóch króliczych skoków, Ciemna zniżyła się, prawie że brzuchem dotykając wilgotnej powierzchni i przygotowała się na atak, jakim był skok na ptaka. A na cel wybrała sobie jego skrzydła. Chciała chociaż jedno z nich złamać, by ptak nie mógł jej odlecieć i szybko go uśmiercić.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Krogulczy Szpon nie wzięła jednak pod uwagi pewnej rzeczy, która mogła jej przeszkodzić w upolowaniu ptaka. O ile kierunek wiatru w tej sytuacji się aż tak nie liczył, bo ptak znajdował się na wysokiej gałęzi, tak… wróbel wciąż miał zmysł słuchu i dotarło do niego trzaśnięcie gałązki, na którą nastąpiła niezbyt uważna szylkretka. Nie było po co się wspinać na drzewo, skoro do jej uszu dotarło urwane ćwierknięcie i szum skrzydeł, gdy ptak zerwał się do lotu jeszcze zanim wojowniczka zdążyła wbić choćby pazur w twardą korę. Okazało się jednak, że po chwili ten sam osobnik wylądował na ziemi długość drzewa dalej, w stronę, z której kocica przyszła.
Jaka mistrzyni, taka terminatorka, najwyraźniej. Smolista wojowniczka popełniła dokładnie ten sam błąd, co starsza od niej kocica parę długości drzewa dalej: nie zerkała nawet pod łapy… i jej pozostałe wysiłki nie przyniosły żadnego skutku, bo kotka potrąciła dość spory kamyczek, który się poturlał i uderzył w inne kamyczki, robiąc przy tym hałas, który sam w sobie może nie byłby tak okropny, jednak w trakcie polowania, gdy liczyło się zachowanie jak największej ostrożności, był bardzo kłopotliwy. Wróbel bowiem odwrócił głowę w stronę kocicy, po czym zatrzepotał skrzydełkami i odleciał, by po chwili krążenia w powietrzu wylądować kawałek dalej.
Kocica nie zmieniła się wiele. Nadal dużo trenuje, przez co jej ciało jest wyćwiczone, sama ma budowę atletyczną. Nadal chodzi pewnym siebie krokiem, a pysk szylkretki często jest zmarszczony, przez co można powiedzieć, że chodzi wiecznie niezadowolona czy naburmuszona, chociaż niekoniecznie tak jest. Obecnie ciało wojowniczki wróciło już do normy po porodzie przez to, że każdą wolną chwilę poświęca doprowadzeniu siebie do porządku. Na ciele widnieje parę blizn - jedna po wyrwanym płacie skóry na karku, druga na lewej tylnej łapie w postaci śladu po ugryzieniu lisa, trzecia to lekko wyszczerbione, prawe ucho po walce treningowej z Lis. A ostatnia jest urwanym ogonem, ostała się jej mniej niż połowa, przez co jej chód stał się bardziej ostrożny.
Krogulec zmieniła swoje nastawienie do innych. Otworzyła się, stała się bardziej rozmowna i nie stawia jedynie na zdobywanie wiedzy. Lubi od czasu do czasu porozmawiać sobie na luźne tematy i czerpać po prostu przyjemność z życia. Jest odpowiedzialną wojowniczką oraz matką, starając się wychować swoje młode najlepiej jak potrafi, pomimo tego, że były lekką wpadką. Często wybucha gniewem, ale nie potrafi być długo obrażona. Nie przyznaje się do błędów i zamiast powiedzieć "przepraszam" woli przejść od razu na neutralny grunt, gdzie zacznie rozmowę o pierdołach. Wypełnia swoje obowiązki z pasją i to najlepiej, jak potrafi!
Po nieudanej akcji cicho przeklnęła, ale nie dane było jej podejść do wróbla po raz drugi, bo Ostry Cierń przyszedł i powiedział, że on musi iść na patrol z Łaciata Skóra i nie ma się za bardzo kto zająć dzieciakami, dlatego musi wracać. Poinformowała Ciemna, że musi iść i podzieliła się z nią powodowani, nie przeszkadzając jednocześnie w polowaniu po czym wyszła. A teraz dajcie mi spać w końcu.
Zt
I look inside myselfand seemy heart is black.
I see my red doorandmust have it painted black.
Maybethen I'll fade awayand not have to face thefacts.
It's not easy facing upwhen your whole world is black.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
Cóż Krogulczy Szpon powiadomiła długowłosą kotkę o tym, że musi już wracać. Szkoda, bo teraz już wiedziała, że gdy cos się jej stanie, pomoc nie nadejdzie tak szybko, jak gdyby była tu jej mentorka. Ale nawet pomimo tego nie przestała polować. Co prawda bała się trochę sama, no ale trzeba w końcu dorosnąć i przestać się bać. Na szczęście okazja zapolowania na ptaka jeszcze nie przepadła. Widocznie Gwiezdni dali jej drugą szansę wykazania się. Wcześniej zdradziły ją kamyszki pod łapami, a szczególnie jeden, którego przez przypadek potrąciła. Ah.. Co za głupota. Na czymś tak łatwym popełniła błąd.
Do zlokalizowania gdzie wylądował ptak, posłużyła się swoim słuchem. Po chwili zlokalizowała źródło dźwięku i ruszyła w tym kierunku. Tym razem uważając na to, na co stąpa, aby nie popełnić takiego samego błędu, jaki zrobiła wcześniej. Planowała powtórzyć swoją strategię. Powoli ruszyła tym razem czujna na to, na co stąpa z lekko uniesionym ogonkiem. Patrząc się wprost na swój cel. Spojrzał - starała się jak najbardziej znieruchomieć. Udało się jej dotrzeć - za cel obrała skrzydła ptaka, starając się podchodzić przy tym, jak najciszej. Jeśli do tego momentu sie jej udało - Przycisnęła się do ziemi z zamiarem zaraz wyskoczenia i połamania skrzydeł, aby brązowo-szara ptaszyna nie mogła się już zbić w powietrze. Czy tym razem się uda?
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Tym razem Ciemna Toń aż za bardzo skupiła się na tym, by patrzeć, co dokładnie ma pod łapami, inne rzeczy zaś pozostały na drugim planie… czy też w ogóle ich nie było. Ptak był coraz bardziej zaniepokojony z każdym kolejnym krokiem czarnej kocicy, aż wreszcie spojrzał prosto na nią i ponownie poderwał się do lotu. Znowu wylądował jakąś długość drzewa od niej.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
Do trzech razy sztuka jak to mawiają.
No i pech chciał, że i tym razem nie wyszło tak, jak to Ciemna Toń zaplanowała. Znowu odleciał. Tym razem aż za bardzo skupiła się na patrzeniu, co ma pod łapami, zamiast na brązowoszarym celu. Teraz postanowiła połączyć te dwie wcześniej nieudane próby w jedną, która tym razem miała wyjść. Czy tak będzie? Przekonamy się.
Znów musiała zlokalizować swój cel i długo go nie szukała. Znowuż ptak wylądował o długość drzewa od niej. Okey...tym razem połącz swoje wcześniejsze błędy w jeden idealny plan, który ma ukatrupić to ptaszystwo. Jak nie wyjdzie odpuszczasz sobie. - mówiła do siebie. - Ptak najpierw cię zobaczy... Tym razem plan był taki. Skoro ptak najpierw zobaczy, Ciemna stwierdziła, że dobrze byłoby się w jakiś sposób chować. Wcześniej próbowała na żywca, ale może to nie był dobry kierunek. Odwróciła się tak, aby wiatr nadal wiał jej prosto w pysk. Z lekka uniesionym ogonem ruszyła po cichu do najbliższego krzewu lub czegokolwiek, za czym mogła się chwilowo ukryć. Powoli uważając na to, co znajduje się pod jej łapami oraz uważając, by nie szurać brzuchem o podłoże, ale jednocześnie, by być przylgnięty do niej. Ściszyła swój oddech i powoli przemieszczała się do najbliższych kryjówek typu krzaki, jakieś powalone drzewa. Starała się wybierać takie, które były jak najbliżej celu. Oczywiście, jeśli udało się jej dotrzeć do wróbla, miała nadal taki sam zamiar - połamania skrzydeł ptaszynie, a następnie szybkie zabicie jej, jak najciszej się tylko dało.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Teraz szło kocicy o wiele lepiej: udało jej się podejść dosyć blisko do ptaka, jednak… wtedy zerwał się gwałtowniejszy niż do tej pory wiatr, który poruszył leżącymi na ziemi zeschniętymi liśćmi. Te narobiły zaskakująco dużo hałasu i zaalarmowały ptaka, który w tym momencie poderwał się do lotu i odleciał hen daleko, nim Ciemna zdążyła zareagować.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
Cóż i trzecia próba poszła na marne, nie powiodła się. Co prawda szło jej naprawdę dobrze. Wcześniej wywalała się na bardzo głupich rzeczach, a teraz? Wiatr. To on ją zmylił. Akurat, wtedy gdy byłą bardzo bliskoszaro-brązowego patka i zanim zdążyła, zareagować on już odleciał. Próbowała go jeszcze odszukać po zapachu, tak jak to było jeszcze dwie próby temu, ale nic, a nic. Odleciał hen, hen daleko. A niech to szlag... Może kiedyś wreszcie się nauczy polować na ptaki. Czwartej szansy nie dostała.
Jednak nie poddawała się. Kontynuowała swoje polowanie. Przeniosła ciężar na tylne łapy. Wytężyła swoje zmysły. Nasłuchiwała i powoli ruszając przed siebie, czekała na kolejną okazję wykazania się swoimi umiejętnościami. Oby i tym razem się coś natrafiło.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Czarnofutra wojowniczka ruszyła więc dalej, nie poddając się po ucieczce wróbla. Teraz jednak nie znalazła zwierzyny, a… coś zupełnie innego. Coś, co wydawało się zupełnie nie należeć do lasu i natury, a mogło się Ciemnej Toni skojarzyć raczej z podróżą po siedlisku dwunogów w czasie zmiany terenów: był to cienki pasek, który mógł przywodzić na myśl cienkie gałązki płaczącej wierzby, tyle tylko, że miał srebrny kolor i połyskiwał lekko w słońcu, a jego krawędzie nie były gładkie, raczej miało pewne wypustki. Dziwna rzecz leżała na ziemi i miała długość mniej więcej dwóch kotów.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
Przemierzając dalej las w poszukiwaniu zwierzyny Ciemna Toń wcale na nią nie natrafiła, a na coś...wręcz przeciwnego. Idąc dalej, nie podając się po stracie okazji na złapanie patka, zamiast znalezienia zwierzyny bursztynowooka kotka natknęła się na coś...dziwnego. Na coś jej nieznanego. Nie należącego wcale do lasu. Wydawać się mogło, że gdzieś to mogła spotkać. Może podczas przemierzania na nowe tereny? Tak, to było dobry traf. Jednakże co to było. Podeszła do tego bliżej by dokładniej się temu przyjrzeć. Czyżby dwunożni zawitali na nasze tereny? Możliwe. Może powinna powiadomić o tym przywódcę? Zostawiła znalezisko na swoim miejscu i ruszyła dalej, zatrzymując w głowię tę informację. Przyszykowała się ponownie do pozycji łowieckiej i ruszyła pod wiatr w celu znalezienia zwierzyny bądź tym razem już kolejnego znaleziska dwunożnych.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Ciemna Toń nie mogła wiedzieć, że ta rzecz prawdopodobnie leżała tu już dość długo, bowiem na srebrnej powierzchni gromadziły się rdzawe plamy – ona jednak mogła tylko zgadywać, o co z tym chodzi, bo równie dobrze to dwunogi mogły nadać przedmiotowi taki kolor i wzór. Wyminęła jednak wytwór bezwłosych istot i ruszyła dalej w poszukiwaniu zwierzyny i… w gruncie rzeczy nie musiała szukać zbyt długo. Przyuważyła bowiem tłustego szczura, który w odległości kilku lisich długości od kocicy… najwyraźniej zaczynał sobie kopać norkę pod drzewem.
Ciemna Toń to długowłosa, czarna kocica o smukłej sylwetce, która porusza się na masywnych łapach. Zalicza się do przeciętnych wielkością kotów. Jej chód jest pełny gracji i wdzięku, a przez jej wyprostowaną postawę może się wydawać nieco wyższa niż w rzeczywistości jest. Warto także zaznaczyć, że na przednich łapach posiada niewielkie blizny, które nabyła podczas jednej polowania w starciu z łasicą. Kiedy mamy już zarys jej sylwetki, możemy przejść do okrągłej głowy, na której wręcz od razu w oczy rzucają się dwie mocno odznaczające się od pospolitej barwy futra wojowniczki; bursztynowe kule, które dopełnia nieschodzący z pyska szeroki uśmiech. Nos koteczki jest czarny, dlatego też bardzo łatwo wtapia się w jednolity włos. Natomiast białe wąsiska, są rozchwiane praktycznie na wszystkie strony. Na czubku głowy mieszczą się dwie średniej wielkości delikatnie zaokrąglone na końcach antenki z szaro-różowym wnętrzem.
Ciemna Toń zatraciła w sobie wysokie ambicje, stała się cichsza, a także wolipo przystawać przy czyjejś racji niżeli wyrazić własne zdanie. Dla niektórych, w szczególności swoich kociaków może wydawać się natrętna i nadopiekuńcza, mimo iż nigdy nie ma złych intencji. Jednak pomimo tego wciąż nie zatraciła swej pogodnej natury. Lubi pomagać innym w rozwiązaniu ich problemów, wdać się w przyjemną rozmowę z innymi Klanowiczami, pójść na spacer, polowanie, czy po porstu pożartować, choć nie zawsze jej to wychodzi.
No proszę kolejny trop, kolejne znalezisko, które można zabić.
Po wyminięciu dziwnego wytworu dwunogów Ciemna postanowiła kontynuować polowanie. Przybrała pozycję łowiecką i ruszyła pod wiatr. No i w gruncie rzeczy długo nie szukała, gdyż niedaleko dziwnego znaleziska znalazła szczura. Jednego samego szczura. Ciemna wiedziała, że szczury mogą być niebezpieczne, nawet bardzo, ale jedynie w grupie. W dużej grupie, a sam? Raczej nie da rady powalić kota. No nic, zaryzykowała. Oby tylko nie zawiadomił pozostałą zwierzynę o czyhającym zagrożeniu w postaci długowłosej, bo jeśli tak zrobi, to będzie kicha. Korzystając z "mysz wyczuje" no bo to była taka przerośnięta mysz, upadła nisko nad ziemię. Oczywiście była skierowana pod wiatr. Ściszyła oddech i powoli uważając na to, na co stąpa, poruszała się w kierunku szczura, który widocznie był bardzo zajęty kopaniem sobie norki pod drzewem. Była to bardzo dobra okazja. Nie mogła jej zmarnować. Musiała wreszcie coś upolować.
Gdy dotychczas Ciemnej Toni udało się podejść do szczura; przeniosła ciężar na tylne łapy, później jednym szybkim susem doskoczyła do szczura, łapiąc go w swoje łapki. Następnie szybko go uśmierciła zaciskając swoją szczękę na szyi gryzonia.
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Wszystko szło dobrze i mogło się zdawać, że wojowniczka złapie zwierzę, ale pewnym momencie jednak wiatr zmienił kierunek, niosąc zapach Ciemnej Toni prosto do nozdrzy szczura, który po prostu przebiegł na drugą stronę drzewa i zniknął w wąskiej, głębokiej norce. Cóż, tym razem to była kwestia zwyczajnego pecha.
![[Obrazek: d86kpls-359c10b8-1779-4663-b5ec-7066fd2dd134.png]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/5d85c75b-d5eb-48f6-b8d6-e01dd235e5d3/d86kpls-359c10b8-1779-4663-b5ec-7066fd2dd134.png)
![[Obrazek: d86kp7h-7066584f-fa2b-4e29-acfe-58d17d385b0e.png]](https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/5d85c75b-d5eb-48f6-b8d6-e01dd235e5d3/d86kp7h-7066584f-fa2b-4e29-acfe-58d17d385b0e.png)