Kretowisko

[Poeta]

Przysięgła. Teraz jego kolej.
- Cieszę się. Więc jesteś moją terminatorką medyka. Tak oficjalnie - zdobył się na słaby uśmiech, który niemal natychmiast uciekł mu z pyska przez zdenerwowanie. Kocur przedreptał się w miejscu parę razy. Musial wyszykować poprawne zdanie, a to zajęło mu swoją ilość czasu. Gdy ponownie się odezwał, poprzedził to głębokim oddechem i dużą ilością milczenia. - Czasami jest tak, że by uhonorować zmianę ścieżki w życiu, koty zmieniają imię. Słyszałem o tym, co prawda. Chciałem ci zaproponować imię... Lustrzanej Łapy. Tafla wody jest lustrzana, więc Klan może pomyśleć, że to w nawiązaniu do jezior. Z kolei lustro to też przedmiot ludzi, takie miniaturowe pudełeczko, które pokazuje twoje odbicie jak woda... To całkiem bezpieczna opcja. Czy chciałabyś przyjąć te imię?
Bo może nie chciała. Mogła nie chcieć.
- My... Ach, cholera jasna, kocham go - wykasłał z siebie i natychmiast tego pożałował. To była prawda, ale powiedzenie tego na głos, przed kotką, która nie powinna przejmować się porblemami dorosłych, sprawiło, że poczuł się źle. Nawet jeśli było to jedyne słowo, do którego kocur naładował słodycz podczas rozmowy, nie mógł przestać się stresować. Ale Noc, i myśl o nim, jakoś poprawiała mu humor. - I mam wrażenie, że odwzajemnia moje uczucia. To długa historia. I skomplikowana, biorąc pod uwagę nasze rangi. Nie wiem, czy mnie wygnają. Kiedyś byłem dość niemiły i mam wrażenie, że nie ważne jak bardzo się staram, nie uda mi się zreperować relacji ze wszystkimi. A skoro nie mam tu rodziny i nie jestem nawet stąd... Nie wiem. Mam nadzieję, że mnie nie wygnają. Po prostu.

[Słona Łapa]

Potarłam nadgarstek prawej łapy; drobne gesty zaczęły wreszcie przebijać się przez szok spowodowany tą sytuacją i zdałam sobie sprawę, jak sztywne były moje mięśnie. Zmusiłam je do rozluźnienia się i przechyliłam głowę nieco na bok, do naturalnej dla mnie pozycji, cierpliwie czekając na Poetę. Nadstawiłam uszu, gdy postawił przede mną propozycję nowego imienia. Moje spojrzenie wreszcie powędrowało na bok–w geście zamyślenia. Nie musiałam jednak zastanawiać się długo. Nie byłam przywiązana do imienia Słonej Łapy. Byłam zwyczajnie... Solą. Lustro nie było mi znane, a fakt, że to coś związanego z dwunogami wywołał u mnie odruchowe zawahanie, ale... było to imię nadane mi przez Poetę. A to miało większą wagę niż moje doświadczenia z ludźmi. Moje myśli powędrowały na moment do naszej rozmowy, gdy przyszłam chora do Lecznicy. O uhonorowaniu moich Przodków.
Powróciłam wzrokiem na srebrnego kocura.
— Tak — odparłam cicho, ale zdecydowanie.

Odpowiedź wuja odnośnie jego relacji z Nocną Gwiazdą nieco mnie zaskoczyła, ale nie pokazałam tego po sobie. Doceniałam każdy moment, kiedy Poeta przede mną się otwierał. Czułam się ważna w jego życiu, tak jak on był ważny w moim.
— M- masz tu rodzinę — skorygowałam go łagodnie. — I... niezależnie od wszystkiego, jesteś w- ważnym członkiem Klanu Rzeki i dobrym Medykiem. B- bycie niemiłym... to nie jest zbrodnia, Poeto — dodałam po paru uderzeniach serca.