Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Nie to nie, nie musiał mieć jej cały czas obok siebie, ale mimo wszystko domyślał się, że kocica gdzieś tam kątem oka go obserwuje. Z tego też względu doszedł do wniosku, że lepiej spróbować i najwyżej się zbłaźnić, niż nie robić niczego. Następnego dnia również zamierzał przynieść jej coś do jedzenia – dla niego nie był to problem, ziemie tutaj były raczej puste, niezbyt gęsto zaludnione, samotników spotykał rzadko, a jeśli już, to najczęściej dokądś wędrowali. Nikt nie zwracał na niego większej uwagi, kiedyś tylko ktoś wyraził zdziwienie, że osiadł tutaj na stałe. I tyle. Właściwie mu to odpowiadało, nie czuł się z tego powodu źle, nie czuł się przytłoczony, czy coś takiego i… A co to? Toń zmrużył oczy przyglądając się roślinie i mając nieodparte wrażenie, że już ją kiedyś widział, że Łosoś ją zbierał w jego obecności, używał albo mu ją pokazał. Znał na pewno pięć medykamentów, wiedział jak je zbierać i używać, ale tego nie był pewien. Zakręcił się dookoła rośliny, wzruszył barkami, a potem zgodnie z naukami, jakie otrzymał, zaczął ją podkopywać, by w ten sposób wydobyć. Jeśli weźmie ją z ziemią, nic sobie nie zrobi, taka była nauka, jaką otrzymał w dawnych czasach. Jeśli okaże się przydatna, to dobrze, jeśli nie – cóż, poćwiczy walkę z ziołami i będzie miał większe doświadczenie na przyszłość!
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Tonące Słońce zrobił to, co wiele kotów w podobnej sytuacji – zamiast na oślep zgadywać, która część rośliny jest tą leczniczą, po prostu zaczął wykopywać całą roślinę, której łodygi sięgały sporo ponad jego grzbiet. Było to zadanie dość wymagające i nawet nieco męczące, w końcu jednak udało mu się wyciągnąć roślinę z ziemi. Znalazło się na niej 7 użytecznych części tego medykamentu. Może Krzywucha zrobi z tego jakiś użytek.
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Nie wiedział co to jest, ale wyszedł z założenia, że skoro już to znalazł i nie wyglądało to jak zwykła trawa, po której chodził, warto zaryzykować. Może okaże się, że jest to coś dobrego na rany albo infekcje? Toni wydawało się, że Łosoś używał czegoś podobnego, kiedy miał zranioną łapę, kiedy usiłował ją usztywnić, ale oczywiście kocur nie był świadom z czym ma do czynienia. Niemniej jednak nie zamierzał rezygnować, bo czuł, że chce się na coś przydać starej kocicy, a jeśli mógł polowac, mógł również zbyt erac zioła, prawda? Pomagał w tym, kiedy był jeszcze częścią Klanu, dlatego też po wykopaniu rośliny rozejrzał się za jakimś liściem, na którym mógłby ją ułożyć, a następnie chwycił to w pysk i zaczął się znowu rozglądać. Może trafi tutaj na coś, co kojarzy? Albo Krzywucha powie mu, co znalazł.
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Bury kocur raczej rozglądał się za medykamentami, jednak zamiast na jakąś szczególnie wyglądającą roślinkę natknął się na piszczkę – wiewiórkę, której najwyraźniej nie przeszkadzał paskudny upał, jaki panował tego dnia. Rudy gryzoń z okazałą kitą kręcił się przy jednym z drzew znajdujących się dalej od wody, i na razie nie zorientował się, że w pobliżu przebywają koty, które potencjalnie mogą być zagrożeniem.
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Wiewiórka! Tej na pewno się tutaj nie spodziewał, ale ponieważ nie był pewien, czy będzie miał czas polować wieczorem, jak również nie wiedział, czy Krzywucha przypadkiem nie byłaby wdzięczna za coś jeszcze do jedzenia, delikatnie odłożył liść z ziołami pod drzewo i na nim położył kamień, który znalazł tuż obok. Potem zaś skupił się prędko. Kiedy jeszcze miał w pysku liść zadbał o to, by wiatr wiał na niego, nie od niego, dlatego doskonale czuł woń rudej kity. Musiał się do niej ostrożnie zakraść!
Jego postawa z uwagi na brak ogona nieco różniła się od prezentowanej przez inne koty. Łapy miał ugięte, szerzej rozstawione, ustawiał się jednak tak, by nie szorować brzuchem po ziemi. Głowę miał nieznacznie powyżej linii grzbietu, by nie wywrócić się, gdy przeniesie ciężar ciała na jego tył, co zaraz uczynił. Oddychał juz od dłuższej chwili jak najsookojniej, a teraz spojrzał pod łapy, by upewnić się, że nie ma tu żadnych kamyków albo suchych traw. Pilnują, by wiatr wiał mu w pysk posuwał się na przód, w stronę wiewiórki, zerkając pod łapy, gdy na moment przystawał dla lepszej równowagi. Gdy znajdował się dostatecznie blisko wiewiórki, postanowił skoczyć na nią standardowo całym sobą, by nie mogła uciec. Zobaczymy co dalej!
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Kocur zachował konieczne środki ostrożności i to zdecydowało o tym, że udało mu się naprawdę blisko podejść do wiewiórki, która niemal do ostatniej chwili nie zorientowała się o obecności polującego na nią drapieżnika. Była na tyle zajęta poszukiwaniem nasion czy grzybów pod drzewem, że dopiero w chwili, gdy Tonące Słońce skoczył w jej stronę, poderwała głowę… i została przygnieciona ciężarem pozbawionego ogona kocura. Nie miała już szans na ucieczkę.
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Hop i... Chwyt! Toń opadł na wiewiórkę z całym impetem i natychmiast pozbawił ją życia, by ta się nie męczyła i nie cierpiała ponad miarę, skoro miał ją zabić dla pożywienia, trzeba było te sztukę wykonać ładnie i bez problemów. Uśmiechnął się lekko, bo mimo wszystko był z siebie zadowolony. Wrócił ze zwierzyną do miejsca, gdzie zostawił zioła, wykopał jamkę, do której złożył ciałko rudego gryzonia, zasypał je dokładnie, po czym na górze położył liść z ziołami. Rozejrzał się za Krzywuchą jednocześnie poruszając nosem i węsząc, zaczął obchodzić drzewo dookoła. Ciekaw był, czy kocica zwraca na niego jeszcze jakaś uwagę? Może jak znajdzie jeszcze coś przydatnego...
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Po zakopaniu wiewiórki w odpowiednim miejscu mały zielarz szukał dalej, chociaż w nieco… ekscentryczny sposób – kręcąc się wokół tego samego drzewa, hm. Niemniej jednak właśnie przy tym drzewie natknął się na niewielki łan drobnej, delikatnej rośliny o średniej długości łodydze rozwidlonej widlasto, zwieńczonej białymi kwiatami.
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Toń zupełnie nie wiedział, jak należy podchodzić do szukania ziół, po prostu chodził po okolicy sprawdzając, czy coś tutaj znajdzie, jednocześnie mając wrażenie, że całkiem nieźle się bawi. Zatrzymał się, kiedy jego łapy zapadły się w miękkim łanie i nachylił się nawet, żeby powąchać kwiatki, a potem lekko przekrzywił głowę mając ochotę zapytać, czy to się do czegoś nada, ale ponieważ nie był jeszcze zmęczony, ani nic takiego, postanowił ponownie spróbować swoich sił. Jeśli okaże się, że to nie jest do niczego potrzebne, to przynajmniej będzie wiedział już w miarę, jak wydobywać roślinę z ziemi, a to na pewno było ważne. Jeśli dobrze pamiętał, to słyszał kiedyś od Łosoś, albo kogoś innego?, że u niektórych roślin właściwości lecznicze posiadają korzenie. Pytanie tylko - które! Tak więc "zakasał rękawy" i ponownie przystąpił do kopania starając się wydobyć roślinę znajdującą się najbardziej z brzegu, jednocześnie przyglądając się korzonkom, jakby w nich się coś kryło i zastanawiał się, czemu są aż tak delikatne! Ciekawe, co znalazł!
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Tego medykamentu Toń również nie rozpoznawał i ponownie wziął się za wykopywanie całej rośliny o ładnych, białych kwiatkach. To również nie było takie łatwe i szybkie zadanie, ale w końcu się udało. Zalazło się na niej dziewięć części leczniczych nadających się do użycia przez jakiegoś medyka.
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Toń się nie zrażał, ani nic takiego. Uważał, że nawet jeśli nie znalazł niczego potrzebnego i ciekawego, to nie powinien narzekać, ostatecznie bowiem zdobywał doświadczenie z roślinnością. Nie wiedział, czy Krzywucha gdzieś jeszcze tutaj jest i go obserwuje, czy też nie, ale mimo wszystko wychodził z założenia, że gdyby brał się do jakiejś trucizny - aczkolwiek te jeszcze jakoś kojarzył, w końcu mówiło się o nich i widział cis w składziku u Łososia - to jednak kocica jakoś by zareagowała. Gdyby zaś miał jakiekolwiek wątpliwości, co do rośliny, jaką by obserwował, pewnie by się do niej nie brał albo standardowo wykopał ją całą. Miał nadzieję, że kiedyś dowie się, co i jak, ale oczywiście na to potrzebował czasu, a również - szczęścia. Bo w końcu dogadać się z Krzywuchą łatwo nie było, a na spotkanie z Klanowym medykiem aż tak nie liczył, ale nie tracił nadziei. W końcu jakoś sobie musiał radzić na wolności!
Na razie wykopał zadowolony roślinę i zaniósł ją do swojego składzika, rozejrzał się zaciekawiony i odszedł nieco na lewo od drzewa, w ślad za Krzywuchą, ale też nie było to jeszcze jakoś niesamowicie daleko. Nie chciał tak do końca tracić z oczu swoich zdobyczy, w końcu uważał je wszystkie za cenne. Hm. Może znajdzie gdzieś mak? To by rozpoznał! I wiedział, że jego ziarenka pomagają na ból.
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Bury samotnik wciąż kroczył wśród nieco zeschniętej trawy w poszukiwaniu medykamentów… i znalazł skupienie paru pojedynczych łodyg, zakończonych dużymi kwiatami o czerwonych płatkach. Rośliny tej nie dało się pomylić z czymś innym prawda?
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Czerwone kwiaty na łodydze? Toń mrugnął raz, a potem drugi i uśmiechnął się lekko, bo właściwie był całkowicie pewien, że ma przed sobą mak, o którym dopiero co myślał. Jeśli dobrze pamiętał, to już pewnego dnia go zbierał, ale było to naprawdę dawno temu i niemalże zatarło się już w jego głowie, nie zamierzał jednak tak łatwo rezygnować. Ponieważ nie wyobrażał sobie w ogóle wybierania ziarenek spomiędzy płatków uznał, że najprościej będzie po prostu roślinę zerwać w całości – jeśli byłaby dostatecznie giętka – albo, jak w przypadku poprzednich zdobyczy – wykopać ją w całości. Później, kiedy dotrze już do domu, zajmie się wydobywaniem maku i układaniem go w wybranej przez siebie komorze. Chyba powinien zostawić go na tym sporym liściu, który tutaj miał? Trzeba było się na tym skupić i poważnie zastanowić, ale to dopiero, kiedy uzna, że nie znajdzie tutaj nic więcej albo niepotrzebnie się zmęczy. Przed nim był jeszcze kawałek drogi do legowiska, a z medykamentami i zwierzyną na pewno nie będzie poruszał się aż tak szybko.
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
Jeden z najmniejszych kocurów w całym Wichrze. Jego futerko jest bure tygrysio pręgowane z białymi znaczeniami na piersi, brodzie, tylnych łapach i palcach przednich łap, a oczy - bladozielone. Ma bliznę na brodzie i oderwane 3/4 małżowiny lewego ucha. Powoli zaczyna mieć problemy ze wzrokiem, jego chód jest nieco sztywniejszy, niż kiedyś, a na pyszczku, nad białą żuchwą, pojawiają się pierwsze siwe włoski.
Stosunkowo mało pewny siebie, ale zdaje sobie sprawę ze swoich mocnych stron i bardzo się stara, by być dobrym wojownikiem, mistrzem, oraz po prostu dobrym kotem. Kiedyś robił to, by jego nieżyjący ojciec mógł na niego spojrzeć z dumą, teraz jednak chce być taki przede wszystkim dla siebie. Wciąż ma w sobie ciekawość świata, ostatecznie jednak przegrała ona z lojalnością wobec klanu, w którym się urodził. Dość wrażliwy i emocjonalny, przejmuje się wieloma rzeczami i nawet najdrobniejsze krzywe spojrzenie ze strony kogoś innego może sprawić, że będzie o tym myślał wiele dni, nie mówiąc już o poważnych sytuacjach, typu niepowodzenia związane z treningami jego terminatorów. Z reguły spokojny i opanowany, stosunkowo towarzyski, ale też się nie lubi narzucać innym, czasem nawet radosny i gadatliwy. Może się jednak wydawać, że te ostatnie dwie cechy trochę przygasły pod wpływem wszystkich wydarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Łatwo się przywiązuje, za bliskich gotów jest poświęcić życie, podobnie zresztą za klan Wichru. Wypowiada się nieco chaotycznie i nie potrafi kłamać czy chociażby ukrywać prawdy, dlatego większość bardzo łatwo odczytuje jego emocje. Niestety, w sytuacjach stresujących czy takich, gdzie czuje się bezsilny, czasami nie potrafi powstrzymać irytacji i potrafi powiedzieć o parę słów za dużo, chociaż stara się nad tym panować.
Tonące Słonce był dość sprytny i nie wybierał pojedynczych ziarenek z niedojrzałych makówek. Zerwanie łodygi nie było takie łatwe, jednak się ostatecznie udało. Jak przekona się później bury kocur z wywiniętymi uszami, udało mu się zdobyć 9 ziarenek maku. Teraz jednak zapewne nie liczył. Tym bardziej, że z łodygi prosto na język samotnika trysnęła odrobina mlecznego, dziwnego w smaku soku… którego skutków działania kocur może nie odczuł od razu, lecz po paru chwilach na pewno – poczuł się dziwnie spokojnie i tak… lekko. Wręcz można by powiedzieć, że nagle się zrelaksował, wszystko jakby się spowolniło, włącznie z potencjalnymi reakcjami kocura na otoczenie…
Toń wyrósł, jednak nie jest wcale potężnym kotem. Wielkości bez dwóch zdań dodaje mu gęste, prążkowane futro przetykane białymi znaczeniami, które okala całe jego ciało. Całe? Niemalże. Tam, gdzie kiedyś pysznił się jego ogon, pozostał obecnie jedynie niezbyt apetyczny kikut, który porasta tę część skóry niewiele jeszcze włosów - jakby w ogóle nie chciały się tutaj przyjąć. Ten brak włosów z całą pewnością rekompensują mu całkiem ładne bokobrody i długie, śmieszne włosy, jakie wyrastają przy jego uszach, nadając mu nadal nieco komiczny, nieco starczy wygląd. Przez to, że ów uszy są wywinięte pod dziwnym kątem, jego mordka, choć już wyraźnie dorosła, nadal sprawia wrażenie nieco zdziwionej, jakby kocurek nieustannie miał uniesione brwi i spoglądał na świat z pewną dozą niedowierzania. Oczy zdążyły się już wybarwić i mają teraz kolor zielony, wpadający w złoto, a może orzech, wszystko zależy od tego, jak akurat padnie na niego światło.
Wielka tragedia, jaka dotknęła go wkrótce po mianowaniu na terminatora, wcale go nie zmieniła, ba!, być może dodała mu jeszcze więcej optymizmu. Po czasie załamania, gdy witał się już wręcz z Gwiezdnym Klanem, stał się o wiele silniejszy, pogodniejszy i wszystko co złe niszczy swym wyśmienitym humorem. Stał się również wspaniałym bajarzem, lubi zmyślać i bujać w obłokach, tam ma swój perfekcyjny, niesamowity świat pełne magii i czarów, których chociaż nie zna, umie sobie je wymyślić. Nie stąpa twardo po ziemi, zdaje się raczej ponad nią unosić. Lekko i zwiewnie. Czasem jedynie zdarzają mu się chwile melancholii, gdy wspomni się w jego obecności nie to, co by wypadało, sięgnie się tam, gdzie boli.
Nie, na pewno na razie nie liczył, ile zebrał ziaren maku, bo nie miał nawet jak tego zrobić. Był jednak bardzo zadowolony z powodu tego, że udało mu się trafić na tę właśnie roślinę i z całą pewnością nie spodziewał się, że zrywając ją zębami spowoduje, że do jego ciała dostanie się ta senna substancja, która uczyni z niego najprawdziwszego na świecie ćpuna. Kiedy zerwał roślinę nawet nie podejrzewał, że gdy złoży ją na miejsce razem z innymi ziołami i zacznie rozglądać się jeszcze po okolicy poczuje się nagle tak lekki, jakby był balonikiem pełnym helu. Wziął głęboki oddech i zamrugał uśmiechając się lekko pod nosem, a potem klapnął na tyłek przekrzywiając nieznacznie głowę i mając wrażenie, że dostrzega wracającą Krzywuchę, ale może to tylko wyobraźnia podpowiadała mu podobne scenariusze. Westchnął sobie znowu ciężko zastanawiając się, kiedy zdążył się tak zmęczyć, ale może było za ciepło, za słonecznie, za pięknie, za cudowanie i właśnie z tego powodu czuł takie odrętwienie i potrzebował chwili dla siebie, by leżeć i patrzeć, by podziwiać okolicę, która była niesamowicie spokojna – nie czuł jeszcze potrzeby powrotu do domu, może zjawi się starsza kocica i będzie mógł jej pokazać, jakie wspaniałości znalazł? Czuł się tak cudownie lekko, jak jeszcze nigdy w życiu i to powodowało, że chciało mu się śmiać, ale jednocześnie miał wielką, wielką potrzebę żeby mówić o tym, co udało mu się znaleźć, mmm, tylko na razie tak bardzo mu się nie chciało ruszać, że aż się położył patrząc, jak witki wierzby kołyszą się na wietrze…
SEETHEWORLDINGREENANDBLUE seeChinarightinfront of you seethecanyonsbrokenbycloud see thetunafleetsclearingtheseaout see the Bedouinfiresat night seetheoilfieldsatfirstlight
![[Obrazek: hWuzYF6.png]](https://i.imgur.com/hWuzYF6.png)
![[Obrazek: TLFqTpa.png]](https://i.imgur.com/TLFqTpa.png)
