Wrzosowisko

[Feniks]

Czuje przyjemne łaskotanie pod skórą, kiedy Poeta bez większego przejęcia, wręcz z niedbałym przekonaniem stwierdza, że Feniks nauczy się wszystkiego. I po tym dmuchnięciu w skrzydła, nawet dalszy komentarz nie jest w stanie zrzucić kocurka z powrotem na ziemię. Co za dziwne doznanie! Ale też bardzo przyjemne. Musi uważać, by nie oddać mu się w pełni. Ostatnie, czego by chciał, to udowodnić, że wcale nie zasługuje na tę wiarę!
Poprawia się w siadzie i instynktownie owija łapy ogonem, chcąc prezentować się, jak na pilnego ucznia przystało. Powrót do pokrzywy ułatwia wczucie się w tę rolę.
— Tak, tak! — potwierdza energicznie. To wie, pamięta! — Pokrzywa na wyrwane futro i zatrucia, jasna sprawa!
Jego pewność siebie nieco blaknie, kiedy dociera do niego istnienie niejasnego zróżnicowania między typami zatruć. Nazywanie jednego z nich raną nijak nie pomaga w zrozumieniu!
— Trucizna, jejku... Chodzi o sytuacje, kiedy zje się jakąś nieodpowiednią roślinę?? — pyta, przypominając sobie przestrogi Ruletki. — Ale to nie ma większego znaczenia??? Skąd to zatrucie? Bo i tak trzeba podać pokrzywę?
Dobrze by było. Nie ma w tej kwestii doświadczenia, wyobraźnia podsuwa mu jednak, że wyciągnięcie informacji od wymiotującego kota mogłoby być dość kłopotliwe!