Siedlisko Koni

[Rysia Łapa.]

Zmarszczył brwi, słysząc pytania burasa. Co to miało być? I skąd on to niby miał wiedzieć?? Co on, wszechwiedzący?? Przecież on się nie znał kompletnie na takich rzeczach! Sam też niezbyt myślał nad tym co mówi. Mimo wszystko..może jednak spróbuje jakoś...mądrze odpowiedź na tamte. Choć pewnie się tylko ośmieszy. Ale raz się żyje, no nie?
— Kazała mi tu przyjść. — powiedział pierw, zastanawiając się nad tym, co powiedzieć dalej. — I na razie nie kazała mi zrobić niczego szczególnego. Może jeszcze nie ma to pora. — dodał, niezbyt chcąc się bawić w to wszystko. Już po chwili odechciało mu się zgrywać jakiejś mądrali. Czy tam nie wiadomo kompletnie kogo.

[Sowie Spojrzenie]

Sowie Spojrzenie zmarszczył brwi w zadumie. Typiarza coś tu przysłało tak zupełnie po nic? Czy w takim razie ten nie umie odróżnić poważnego zadania od jakiegoś nieśmiesznego żartu? Chociaż w sumie… jest młody, więc ma jeszcze czas się nauczyć. Nauczyć na własnych, bolesnych błędach, bo bury szkielet nie zamierzał mu niczego ułatwiać. To było coś czego trzeba było doświadczyć samemu, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie.
-Dziwne -mruknął a jego oczy zrobiły się nagle nieobecne, gdyż Sowa zagłębił się w swoich rozmyślaniach.

[Rysia Łapa.]

Buras był dziwny. Bardzo. I Ryśkowi się to nie podobało. Spotkał już kilka kotów, ale on.. był jakiś taki. Inny.
— Ta. — odburknął w odpowiedzi. Końcówka jego ogona zaczęła się powoli kołysać. Raz w prawo, raz w lewo. Cierpliwość zaczęła ponownie uchodzić z gromiaka. — Konie.— powiedział nagle, kierując spojrzenie na miejsce, gdzie te istoty się znajdowały. — Zawsze chciałem je zobaczyć. Może to dlatego moja..intuicja mnie tutaj przyprowadziła. Żeby mi je pokazać. — i niezbyt zwrócił uwagę na to, że samotnik się odciął. Jeśli się już nie odezwie, to Ryś zwyczajnie sobie pójdzie. Bo wcale nie musiał tutaj być. Rozmawiał z Sowim Spojrzeniem z własnej woli.

[Sowie Spojrzenie]

Konie. To słowo przedarło się jakoś przez mgłę odcinającą umysł Sowy od świata zewnętrznego i buras wrócił chociaż częściowo do świata realnego. Samotnik zamrugał kilka razy oczami a później spojrzał przez dziury w płocie w stronę, z której powinny się znajdować konie. Na płot nie ryzykował wchodzić, bo w swoim obecnym stanie mógł się po prostu z niego zrypać prosto na pysk a tego zdecydowanie w tej chwili nie potrzebował.
Tylko pytanie co intuicja miała do koni, że miały być one jakimś punktem zaczepnym dla zadania typiarza z Gromu?
-Ciekawe co widzi w nich -wychrypiał- że chciała ci pokazać. Wątpię, że to przypadek… oni nie mówią przypadkowo.

[Rysia Łapa.]

— Mhm. — rzucił krótko. No bo co miał powiedzieć? I milczał tak do momentu, w którym to Sowie Spojrzenie nie odezwał się ponownie. Zamyślił się na chwilę.
— Jacy oni? Mówisz o jakichś ich. Nie rozumiem. Kim są. — zapytał po chwili. I trudno było w to uwierzyć, ale w słowach terminatora dało się wysłyszeć. Było to trudne, ale dla kota, który zwracał uwagę na tonację głosu, raczej nie sprawiło to trudu. Jak Rysia Łapa uważał, że owy samotnik jest bardzo specyficzny, to na tą chwilę wzbudził w nim ciekawość, co było graniczne z cudem. Końcówka jego ogona poruszyła się delikatnie i tak się kołysała, to w prawo, to w lewo. Teraz wystarczyło mu tylko wyczekiwać na odpowiedź burego kocura.

[Sowie Spojrzenie]

Oni? Nie wiedział kim są zmarli, Bezgwiezdni, cienie a jednocześnie dostawał od nich instrukcje? Bury szkielet zmarszczył brwi na samą myśl. Czy ten kocur był jakiś przytępawy, że nie wiedział o co chodzi? Bardzo możliwe. W dodatku w tym wypadku wiek nie był żadnym usprawiedliwieniem. W wieku typiarza Sowa miał już bliskie spotkania trzeciego stopnia z Bezgwiezdnymi i dobrze wiedział co się dzieje.
-Mówię o zmarłych. Cieniach. Bezgwiezdnych -wycharczał. Jego gardło było w coraz to gorszym stanie- To oni zwykle wysyłają koty w różne miejsca, przekazując informacje, które mają jakieś specyficzne znaczenie. Jakiś ukryty sens -i albo się to wykorzysta, albo nie. Sowie Spojrzenie zamierzał wykorzystać tę nić, która łączyła go ze światem zmarłych do unicestwienia tych demonów, które nękają klanowe ziemie.

[Zguba]

★ ★ ★

Chciało się jakoś odwdzięczyć Łososiowi. Za gościnę, ratunek, pomoc, wsparcie. Obiecało mu przecież, że to zrobi.

Dlatego właśnie wybrało się z samego rana, gdy żar jeszcze nie zaczął lać się z nieba, na polowanie. Cały czas wysilało zmysły, szukało.

// MG

[Wróbelek]

Fakt, była to idealna pora na polowanie. Żar nie lał się jeszcze z nieba, a okolica była spokojna i cicha, nie wskazując na obecność drapieżników. Zguba na dodatek miało szczęście – z okolicy Siedliska Koni wyleciało nagle stadko gołębi. Żeby tego było mało, zaraz wylądowało na ziemi, dwie długości drzewa dalej.

Zguba: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 55 | W: 55

[Zguba]

Pamiętało, że w Klanie nauczono je, jak polować na ptaki. Przyjęło pozycję łowiecką najlepiej, jak umiało, i ruszyło ku stadku. Co jakiś czas zastygało w bezruchu bądź kryło się za krzakami, tak by niezauważonym dotrzeć do ptaków i móc rzucić się na najbliższego gołębia.

[Wróbelek]

Udało się. Rozproszone ptaki nie spostrzegły zbliżającego się zagrożenia i zaraz biały gołąb poniósł tego konsekwencje, podczas gdy reszta oczywiście odleciała.

+15exp

Zguba: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 55 | W: 55-3=52/55

[Zguba]

Przez chwilę po upolowaniu gołębia stało nieruchomo, a ciężki oddech poruszał nieregularnie ich piersią. Metaliczny smak krwi rozlewał się po ich języku.

Zakopało ptaka w wyschłej ziemi, po czym ruszyło na dalsze łowy równie niespokojnym krokiem i równie pełne niespokojnych myśli, co poprzednio.

[Wróbelek]

Być może ich niespokojne myśli były słuszne. Okazało się wszak, że nawet wczesna pora nie była w stanie uchronić ich przed zagrożeniem. Naprawdę, naprawdę poważnym zagrożeniem.

Atak borsuka: nieudany

Potężny borsuk zaczął szarżować na Zgubę i to były naprawdę milimetry. Klapnął szczękami, cudem omijając ogon swojej ofiary.

Zguba: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 55 | W: 52/55

Borsuk: S: 25 | Zr: 12 | Sz: 7 | Zm: 8 | HP: 90 | W: 60-1=59/60

[Zguba]

Zguba nie wydało z siebie nawet krzyku, nawet pojedynczego jęku, gdy o włos minęły ich kły borsuka.

Niemal natychmiast odskoczyło. Przez zaledwie ułamek uderzenia serca spoglądało w pysk napastnika, po czym niemal natychmiast rzuciło się do ucieczki. Nawet przez minutę nie rozważało walki z borsukiem. Jeszcze nie straciło piątej klepki.

[Wróbelek]

Rzucenie się do ucieczki było najrozsądniejszą opcją, szczególnie że borsuk zdawał się być nieugięty i ruszył w pościg. Niestety, Zguba nie było na tyle szybkie, żeby uciec napastnikowi. Z dobrych wieści - borsuk za to nie był na tyle szybki, by je dogonić. Trzeba było biec dalej i liczyć na cud.

Zguba: S: 6 | Zr: 9 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 55 | W: 52-5=47/55

Borsuk: S: 25 | Zr: 12 | Sz: 7 | Zm: 8 | HP: 90 | W: 59-5=54/60

[Zguba]

Zacisnęło zęby, przyspieszyło nieco. Ścigała ich sama śmierć. Jeżeli się zatrzymam, umrę – powtarzało sobie w myślach, i z trudem odrzucało głosik szepczący, że powinno się odwrócić, pozwolić, by borsuk dokończył to, co tych troje samotników zaczęło już lata temu, by potężnymi pazurami otwarł drogę pędom, które wypuściło księżyce temu leżące na dnie umysłu Zguby nasiono śmierci.