Dość niekonwencjonalne! I chociaż się jej oczywiście nie bał, tak sam fakt że pazur mu się zaczął zaczepiać o gardło odruchowo go zmusił do puszczenia jej ogona. Otrzepał łebek, następnie wykonując kolejny atak - na jej! szyję. Tylko nie pazurami, a całą łapką, chciał ją lekko pacnąć. Leciutko. Generalnie, on to jedynie ją pacał, nudziarz. Ale inaczej chyba nie umiał!
Zabrała momentalnie swój ogon do siebie, przyklejając go bliżej nóg, a pazury schowała, nie chcąc choćby przypadkiem zrobić mu krzywdy. Nigdy nie wiadomo, jak ciało zareaguje na nagły szok z najróżniejszych powodów. A może nagle będzie dostanie jakiś tik? I będzie po Panterze, a Rybka będzie musiała żyć z poczuciem winy do samej śmierci.
Uniosła barki, przyciskając je do szyi, gdy poczuła, wcale nie takie słabe!, pacnięcie z jego strony. Nie lubiła dotyku w tak newralgicznych miejscach, czuła się strasznie nieswojo, choć nie chciała wybijać przyjaciela z rytmu. Już się poświęci na ten jeden moment. W ramach odwetu podwinęła tylną nogę, obróciła się bokiem i chciała go lekko kopnąć w pierś.
Ufff!! To jej wyszło. Na szczęście, nie jakoś ultra mocno, ale wyszło. Co więc innego zostało mu zrobić, niż jak... skorzystać z okazji? Jako, że i tak była do niego zwrócona bokiem, a pozycję miała średnio stabilną, spróbował się o nią odbić. Nie tak, by odskoczyć, ale tak że całym ciałem naparł na jej bok... żeby się wywróciła!
I rzeczywiście plan jego wypalił wręcz aż za dobrze. Rybka poleciała na ziemię z hukiem, choć dzięki krótkim nogom to dystans między nią a zimną trawą nie był zbyt daleki. Nieco zdezorientowana na początku, podwinęła tym razem obie stopy i, nawet nie czekając, wyprostowała je z kopnięciem, chcąc trafić w bok albo chociaż nogę Pantery.
I jej się udało, on sam walnął - z nieco większym impetem, niż ona! Nie przejął się tym zbyt, mimo że... wiadomo, nie było to najprzyjemniejszym z wszystkich uczuć, tak o, upadać i się obijać. Ale!!! Przynajmniej już nie unikała konfrontacji. Zamiast się ponieść, to spróbował ją trzepnąć swoimi łapkami po tych jej; co nie miało żadnego celu, poza samym faktem uderzenia jej.
Odruchowo podwinęła łapy, gdy została po nich uderzona i w samej pozie wyglądała nie gorzej od małego kociaka, który zgubił drogę do domu. Rybcia na szczęście doskonale wiedziała gdzie i z kim jest. Mniej więcej. I musiała przyznać, że choć początkowo targały nią myśli przeróżne, odkąd zaczęli "walczyć" z Panterą, przestała myśleć o zmartwieniach większych niż to, czy kocurek sobie przypadkiem nic nie złamie.
Dalej się nie podnosząc z pleców, po raz kolejny uniosła jedną stopę i wyprostowała, chcąc uderzyć Panterke palcami w nos.
Tym razem... to jej totalnie nie wyszło! HA! No, nie żeby się cieszył z tego jakoś bardzo, ale jako że w najlepszym wypadku świst jej łapy połaskotał go po nosku, uśmiechnął się w jej kierunku. Niestety; nic-nie-robienie nie trwało super długo. Już moment później skopiował jej ruch, spróbował uderzyć Rybciny nosek. Możliwe, że celniej, możliwe że równie nijako jak ona. Nie wiedział! Jedynie, byleby niezbyt mocno.
Ilekroć Pantera chciał ją uderzyć lekko, Ryba czuła jakby miała się rozpłakać z bólu. Czemu znowu w nos? Okrutny ruch ze strony Pantery, szczególnie, że nie zdążyła się obronić na tyle, by móc chociaż zniwelować część uderzenia.
W odwecie chciała go kopnąć w brzuch, choć też raczej lekko.
Aha, aha, przejęła jego taktykę. Lekkie kopnięcie skończyło się nieopisanym bólem. Zwinął się na parę chwil w kuleczkę, licząc na to że ból minie.... i minął! Któż by się spodziewał. Pantera jednak tuż po tym wstał, otrzepał się i postanowił skupić się na walce już nie z poziomu parteru. Doskoczył do Rybci, z zamiarem uderzenia jej łapkami w plecy.
Podniosła się sprawnie z ziemi. Głównie było to z chęci sprawdzenia, czy nie zrobiła Panterze zbyt dużej krzywdy i nie złamała mu żeber albo nie poprzestawiała organów. Jasne, może nie była najpotężniejszym kotem w lesie, ale kto wie! Może wcale aż tak dobrze nie zna swojej siły. Kocurkowi na szczęście nic a nic nie było. Uniknęła uderzenia w plecy, samej za to planując uderzyć go lekko po uszach.
Oboje sfrajerzyli po całości. Pantera mimowolnie otrzepał łeb, nawet jak łapa Rybki go nie dosięgnęła. Zaczęły mu się powoli kończyć pomysły jak atakować i co, a to... było, wiadomo, nieco frustrujące. Ciągłe rzucanie się na jeden-dwa cele nie były już tak ciekawe po którejś z rund! Spróbował więc...dziabnąć ją w łapę. Nie mocno, wiadomo, bardziej chciał złapać ją za sierść i ją pociągnąć, ale to zdawało mu się być o wiele bardziej innowacyjne, niż kolejne próby obijania jej nosa.
Odskoczyła z piśnięciem, zupełnie nie spodziewając się takiego ruchu z jego strony. Może nie było to aż tak bolesne, ale zdecydowanie zaskakujące, na tyle, że Rybka nie mogła powstrzymać krótkiego krzyku. Ale skoro chciał bawić się z ząbkami, postanowiła że i ona sobie pozwoli, choć miała obawy, że dziabnie go trochę za mocno. Mimo to poleciała za ogonem przyjaciela, chcąc złapać jego końcówkę w zęby i pociągnąć.
Jej piśnięcie zdecydowanie na moment go zaalarmowało. No, ale... nie było rozlewu krwi, a Ryba też nie zaprzestała wygłupów. Okej, to... super! To znaczyło, że chyba mogli dalej się bawić. Sama też go zaraz dziabnęła, w ogon. On, natomiast, nie mając zbyt wielu pomysłów, sam spróbował się odwrócić w jej stronę tak, żeby też mógł dziabnąć ją w końcówkę ogona.
Spięła się cała, gdy i on pochwycił jej ogon. Stali teraz, połączeni jak łańcuszek, trzymając się swoich ogonów. Mogła pociągnąć bardziej, ale czuła że to spotka się z symultaniczną odpowiedzią, dlatego też zrezygnowała z pomysłu. Zamiast tego puściła jego ogon i poleciała z głową w dół, chcąc ugryźć go w piętę.
Oj, oj! Ała! No, to jest, ociupinkę ała, bo nie zrobiła mu większej krzywdy. Sam nadal trzymał ją za ogon i przyglądał się jak ta mu podgryza piętę. Zamiast atakować specjalnie, to po chwili obserwowania jej, spróbował ją pociągnąć za ogon z nadzieją, że ta nagle się mu nie wyrwie. Były na to szanse, bo uchwyt miał średnio mocny - nie chciał przecież jej skrzywdzić!
