Samotne Jodły

[Jagodowa Gałązka]

Kotka szła i szła, lecz nie mogła wyczuć żadnej zwierzyny. Wcale jej to nie dziwiło i nie zniechęcało, doskonale wiedziała, że polowanie wymaga dużo cierpliwości i wytrwałości. A jak się nie podda, to wróci do klanu z porządnym obiadem! Nagle dotarł do niej zapach, ale na pewno nie było to nic, co mogłaby zjeść. Roznosząca się po okolicy woń była obrzydliwa, Jagoda automatycznie skrzywiła pysk i zaczęła rozglądać się za jej źródłem. Grymas na jej licu tylko się pogłębił, gdy ujrzała nieopodal jakiś biały worek. Co to robiło na terenach Klanu Wichru? Wojowniczka nie mogła przejść obok tego obojętnie, musiała się upewnić, że nie znajduje się tam nic, co mogłoby zagrażać kotom. Rozejrzała się dokładnie po okolicy na wypadek, gdyby to była jakaś pułapka - dziwne i śmierdzące przedmioty pasowały jej do Dwunożnych, których zna aż za dobrze - gdyby zaś nic się na nią nie czaiło, kotka powoli podeszła do tajemniczego worka i ostrożnie do niego zajrzała, w razie potrzeby pomagając sobie łapą.

[Chrząszczowa Łapa]

Niebieska postanowiła sprawdzić zawartość worka - w końcu mogło tam być wszystko. Od razu, gdy tam zajrzała, uderzył w nią jeszcze mocniejszy odór. Ten obrzydliwy, który się czuło, gdy zwierzyna była za długo na stosie. Ale oprócz niego, był tam również zapach kota. A gdy rzuciła okiem na zawartość...mogła się przerazić. W środku leżała czwórka chudych, ledwo co narodzonych kociąt. Martwych, gnijących kociąt, wyrzuconych tu przez dwunoga, któremu były one niepotrzebne.

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 60

[Jagodowa Gałązka]

Gdy udało jej się otworzyć worek, odór uderzył w nią ze zdwojoną siłą, na co skrzywiła pysk i zaczęła robić jak najpłytsze wdechy, lecz gdy zrozumiała, co tak śmierdzi, zamarła. Chciało jej się wymiotować, Gwiezdny Klan wie czy od zapachu, czy od widoku. Patrzyła bowiem pustym wzrokiem na cztery maleńkie, zdechłe kocięta, czując, że jej oddech przyspiesza, a w oczach zaczynają zbierać się łzy. Jak można coś takiego zrobić maluchom? One były bezbronne, niezdolne do walki, ledwo co narodzone! Jagoda wiedziała, że zdarzają się przypadki, w których matka porzuca swoje młode, ale teraz była pewna, że była to sprawka Dwunożnych. W końcu koty nie mają dostępu do takich dziwnych worków. Zrozumiała, jak wiele miała szczęścia, że sama przeżyła spotkanie z tymi potworami. Przez jakiś czas stała w bezruchu i obserwowała te malutkie ciałka, jakby w nadziei, że może jednak żyją, że może da się je jeszcze uratować... Niestety to była tylko głupia nadzieja. Powinna pozbyć się tego makabrycznego znaleziska z wichrowych terenów, ale żeby nie zaśmiecić jednocześnie ziem Cienia czy Rzeki, musiałaby ciągnąć ten worek kawał drogi. Postanowiła, że zaraz po powrocie do obozu poinformuje o wszystkim Porywistą Gwiazdę. On będzie wiedział, co z tym zrobić, poza tym musiał wiedzieć, że najwyraźniej Dwunożni coraz bardziej panoszą się na ich terenach.
W końcu wojowniczka nieco ochłonęła, uspokoiła się i odegnała łzy z dwukolorowych oczu. Nie mogła już nic zrobić, te kocięta już od dawna nie żyły, a ona... Ona powinna zapolować, by młode z jej klanu miały co jeść. Pchana tą myślą odbiegła od obrzydliwego worka, po czym znów ustawiła się pod wiatr, ugięła łapy i stąpała cicho przed siebie w poszukiwaniu zwierzyny.

[Chrząszczowa Łapa]

Były już martwe, więc cokolwiek by zrobiła, nie mogła im już pomóc. Ruszyła dalej, w poszukiwaniu zwierzyny, czegoś czym nakarmi klan. Niestety, Gwiezdni nie zamierzali jej w tym pomagać, bo nic do jedzenia nie znalazła. Nie znaczyło to jednak, że nie wydarzyło się totalne nic - bo stało się tyle, że...motylek przeleciał jej przed nosem. Najwyraźniej musi szukać dalej.

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 60

[Jagodowa Gałązka]

Szła tak i szła w najlepsze, jednak nie mogła znaleźć niczego, co dałoby się zjeść. Właściwie największą atrakcją stał się dla niej kolorowy motylek, który przeleciał tuż koło jej pyszczka. Musiała przyznać, że był bardzo ładny i nawet mu pozazdrościła, że potrafi sobie tak lekko latać, ale szybko wróciła myślami do polowania. Jagódka cały czas pilnowała, czy na pewno porusza się pod wiatr i w razie potrzeby korygowała kierunek wędrówki, stąpała cicho na ugiętych łapach i rozglądała czujnie wokoło. Zastanawiała się, czy zwyczajnie nie miała szczęścia, czy to... Znalezisko tak wytrąciło ją z równowagi, że cały czas popełniała jakiś błąd, którego nie była w stanie zauważyć. W takim wieku nie wypadało popełniać błędów podczas polowania, ale chyba tylko kot pozbawiony wszelkich uczuć od razu zapomniałby o takim widoku i w pełni skupiłby się na czymś innym. No, a przynajmniej Jagódka tak nie potrafiła. W myślach prosiła Gwiezdnych, by szczęście jednak choć na chwilę się do niej uśmiechnęło.

[Chrząszczowa Łapa]

Szukała więc dalej. Tym razem na jej drodze nie znalazła ani makabrycznego widoku kociąt w worku, ani pięknego motylka. Bo znalazła...nic, tak serio nic. Nie czuła żadnej zwierzyny, nie widziała żadnej zwierzyny; tylko ptaki ćwierkały gdzieś tam u górze, by może osłodzić to polowanie.

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 60

[Jagodowa Gałązka]

Dalej ani śladu zwierzyny. Może nie było to w żaden sposób pokrzepiające, ale czy kotka miała zamiar się poddawać? Ależ skąd! Wyszła z obozu w określonym celu i nie miała zamiaru tam wracać, dopóki nie uda jej się czegoś upolować. A niech i szuka do nocy, Jagódka nie chciała wracać z pustymi łapami! Poruszała się na nisko ugiętych łapach, lecz uważała, by nie szurać futrem po ziemi, obserwowała otoczenie i oczywiście cały czas szła pod wiatr. Prędzej czy później musiała coś znaleźć, choćby miała to być najmniejsza myszka! Znaczy, tego dnia już coś znalazła, ale prosiła jednak o coś, czym wykarmi klan.

[Chrząszczowa Łapa]

Tym razem szczęście się do niej uśmiechnęło i rzeczywiście znalazła coś, co można było zjeść. Było to jedynie trochę...nietypowe, nie coś, co jadłoby się codziennie. Niedaleko od niej wił się niby wąż, niby jaszczurka - czyli padalec. Śmiesznogłowy jeszcze jej nie zauważył, toteż miała szansę na zwierzynę.

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 60

[Jagodowa Gałązka]

Szczęście najwyraźniej w końcu uśmiechnęło się do Jagódki, bowiem w pewnym momencie dostrzegła niedaleko dziwne zwierzę. Padalec. Kotka osobiście nie przepadała za tego typu pożywieniem, ale oczywiście nie miała zamiaru niczym gardzić. Natychmiast upewniła się, że cały czas porusza się pod wiatr, żeby potencjalna ofiara przypadkiem jej nie wyczuła. Skorygowała swoją postawę - ugięła porządnie łapy i przeniosła ciężar ciała na tylne kończyny, uważając przy tym, by nie szurać futrem po ziemi. Głowę i ogon cały czas trzymała w jednej linii z grzbietem. Zaczęła podchodzić do padalca stawiając lekkie kroki i uważając, by na nic nie nadepnąć. Jej oddech był miarowy i spokojny, starała się go wyciszyć, cały czas ostrożnie podchodząc do gada. Gdy znalazła się dostatecznie blisko swojej ofiary, spróbowała wyskoczyć w jej stronę, łapiąc ją między łapy z wysuniętymi pazurami i gryząc w miejsce... Miejsce blisko głowy, gdzie chyba znajdowała się szyja. Chciała pozbawić go życia możliwie szybko i bezboleśnie.

[Bratkowa Łąka]

Padalec niczego się nie spodziewał, a kotka w najlepsze skradała się do niego z zamiarem zabicia. W końcu wyskoczyła, i beznoga jaszczurka próbowała uciec...ale nie zdążyła. Wpadła prosto w łapy Jagodowej Gałązki, która zaraz ugryzła padalca w szyję i szybko pozbawiła go życia.

+5 exp

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 60-3=57/60

[Jagodowa Gałązka]

Dziwne stworzenie jeszcze próbowało jej uciekać, ale nie, nie miało z nią żadnych szans. Jagódka bez problemu złapała padalca i udało jej się szybko zakończyć jego życie. W końcu coś pozytywnego! Wojowniczka podziękowała w myślach Gwiezdnym za zesłaną zwierzynę, po czym przysypała ciało ziemią i ruszyła dalej. Przecież nie mogła skończyć na jednym padalcu! Kotka liczyła, że będzie tak dalej i szczęście będzie jej dopisywać. Znowu ugięła się nisko na łapach i ruszyła możliwie jak najciszej przed siebie, cały czas zważając na kierunek wiatru - pamiętała, że musi ciągle poruszać się pod wiatr. W takiej pozycji przeczesywała okolicę wzrokiem w poszukiwaniu kolejnej ofiary.

[Kozacza Ścieżka]

Zaczęła szukać i węszyć. Otaczała ją cisza...dopóki nie zarejestrowała dźwięku powolnych kroczków w trawie, a gdyby się rozejrzała, by zobaczyć skąd pochodzi, zobaczyła by ptaka kilka lisich długości dalej. Był całkiem duży i brązowy - kuropatwa! Czy z nią pójdzie jej tak dobrze, jak z padalcem?

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 57/60

[Jagodowa Gałązka]

Szła dzielnie przed siebie i nie musiała zbyt długo czekać, gdyż szybko do jej uszu dotarły dźwięki wydawane przez jakąś zwierzynę. Szybko dostrzegła, że nieopodal przechadza się jakiś spory ptak - wydawało jej się, że była to kuropatwa. Natychmiast upewniła się, że cały czas porusza się pod wiatr i skorygowała swoją pozycję zginając porządnie kończyny, ale tak, by nie szurać brzuchem po ziemi i ustawiając głowę i ogon w jednej linii z grzbietem. Przeniosła ciężar ciała na tylne łapy, wyciszyła oddech i zaczęła skradać się do swojej ofiary, uważając, by nie nadepnąć na nic po drodze. Pamiętała, że ptaki mogą bardzo łatwo dostrzec zagrożenie, więc starała się w miarę możliwości chować za drzewami czy krzakami i zastygać w bezruchu, gdyby zwierzę spojrzało w jej stronę. Jeśli udało jej się bez większych problemów zakraść do kuropatwy, zamierzała skoczyć prosto na nią, chwytając ją mocno między łapy z wysuniętymi pazurami, aby później szybko ugryźć ją w kark i zakończyć jej żywot.

[Chrząszczowa Łapa]

Kocica książkowo wręcz podeszła do ptaka, i, poszczęściło jej się - skoczyła w stronę niczego nie spodziewającej się kuropatwy, a przez chwilę było słychać, jak w panice szamota skrzydłami i wydaje z siebie dźwięki umierającej kuropatwy ™. Bardzo szybko zostały one jednak zduszone przez Jagodową Gałązkę, która wgryzła się w jej kark i zakończyła kuropatwie życie. Rip.

+15 exp

Jagódka: lvl: 3 | S: 6 | Zr: 9 | Sz: 12 | Zm: 6 | HP: 60 | W: 57/60-3=54/60

[Jagodowa Gałązka]

Znakomicie! Jagódce bez żadnych większych problemów udało się podejść i doskoczyć do kuropatwy, by zaraz zakończyć jej życie. Z ptakami było o tyle ciężko, że mogły w każdej chwili wylecieć wysoko w powietrze i po ptaszku, lecz tym razem to było aż za proste. Wojowniczka podziękowała w myślach przodkom za kolejną upolowaną zwierzynę i przysypała ją lekko ziemią, po czym ruszyła pewnym krokiem przed siebie. Gdzieś z tyłu głowy nadal miała dziwne przeczucie, że zaraz znowu znajdzie kolejne zdechłe kocięta, lecz odsuwała je szybko na bok. Polowanie szło jej całkiem dobrze i nie chciała tego zmarnować! Ugięła się nisko na łapach i stawiając cichutkie kroczki rozglądała się po okolicy z nadzieją, że uda jej się wypatrzeć kolejną ofiarę.