Samotne Jodły

[Czubatkowy Mrok]

Gdyby tylko wiedziała, jakie powodzenie ma jej była terminatorka to by chyba zdechła z zazdrości. Marszczyła brwi z irytacji, że tyle nic nie może znaleźć, ale nie dawała za wygraną. Choćby miała tu ją starość zastać to coś złapie. Dlatego kontynuowała poszukiwania.

[Wróbelek]

Dalsze poszukiwania nie przyniosły żadnych rezultatów – to nic szokującego, że w Porę Nagich Drzew ciężko było o pożywienie. Póki co wojowniczka musiała zadowolić się tym jednym dzięciołem, bo nic innego w okolicy nie było widać. Poza drzewami i śniegiem, który zaczął delikatnie prószyć z nieba, nadając scenerii jeszcze większego uroku.

Krzyk: S: 13 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 52/55

Była mistrzyni czarnej kocicy również nie miała szczęścia albo obrała niezwykle niekorzystną drogę. Nie wiedziała o powodzeniu swojej byłej terminatorki, choć gdyby wiedziała, że Krzyk również nie miała teraz szczęścia, może poprawiłoby jej to humor. W każdym razie musiała uzbroić się w cierpliwość, bo jedyne co teraz widziała, to białe płatki powoli spadające z nieba.

Czubatka: S: 11 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 50

[Donośny Krzyk]

Huk, który towarzyszył spadającemu z drzewa ptaku musiał chyba spłoszyć całą pobliską zwierzynę. No i może była to też wina obecnie panującej Pory Nagich Drzew. Wszystko było możliwe. Nie zamierzała się jednak tym zniechęcać, ani też na jednej zdobyczy zaprzestać. Brnęła przed siebie w poszukiwaniu kolejnej ofiary.

[Czubatkowy Mrok]

Nie, ona naprawdę stąd nie wyjdzie dopóki czegoś nie złapie. Nie ma innej opcji nawet. Przeklęta pora. Przysięga, że jak śnieg stopnieje będzie polować każdego możliwego dnia na to dziadostwo i będą jeszcze błagać o powrót pory nagich drzew. Cóż Czubatka mogła innego robić teraz niż brnąć przed siebie.

[Wróbelek]

Na Donośny Krzyk widocznie przeszło szczęście jej byłej mistrzyni, bo to teraz ona nie mogła od dłuższego czasu niczego wypatrzeć. Jedyne, co mogło dawać jej jeszcze nadzieje, to ptaki lecące w kluczu nad jej głową. Niestety, nigdzie się nie zatrzymały; poleciały dalej.

Krzyk: S: 13 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 52/55

Można powiedzieć, że w końcu były jakieś postępy. Co prawda Czubatkowy Mrok nie znalazła zwierzyny, ale gdyby się uprzeć… to również mogłaby przekąsić. Tylko kto wie z jakim skutkiem, chyba tylko medycy. W każdym razie kotka zauważyła bylinę: miała krótkie, rozgałęzione kłącza i owłosioną łodygę. Jej cechą charakterystyczną były nakrapiane na biało liście.

Czubatka: S: 11 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 50

[Donośny Krzyk]

Oblizała się ze smakiem na widok przelatujących ptaków, i z narastającym uczuciem rozczarowania brnęła przed siebie. Miała nadzieję, że jej następna ofiarą będzie stąpać po ziemii.

[Czubatkowy Mrok]

Czubatka nie była dumna ze znaleziska. Nie znała ziół a jedynie zwierzyny. Skrzywiona porzuciła roślinę i wyruszyła dalej w poszukiwaniu zwierzyny.

[Wróbelek]

W przypadku Donośnego Krzyku należało jedynie chwilę poczekać, bo pustka była przejściowa – po chwili wojowniczka mogła spostrzec kroczącego między jodłami dorodnego bażanta.

Krzyk: S: 13 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 52/55

Czubatkowy Mrok pogardziła rośliną, więc czekała ją za to kara. A karą był spokój najwyraźniej.

Czubatka: S: 11 | Zr: 12 | Sz: 6 | Zm: 4 | HP: 70 | W: 50

[Donośny Krzyk]

Oh! Gwiezdni jakby ją wysłuchali i rzeczywiście przysłali coś co stąpa po ziemi. Znaczy no, dalej może odlecieć, ale nie zamierzała temu na to pozwolić. Upewniwszy się, że wiatr wieje w jej stronę, zaczęła skradać się w stronę ptaka. Od czasu do czasu zatrzymywała się w miejscu, lub za pobliskimi drzewami. Zamierzała podejść jak najbliżej do bażanta, żeby móc na niego wskoczyć i skręcić kark, albo chociaż pazurami uszkodzić skrzydła, żeby nie mógł odlecieć.

[Wróbelek]

Ponownie koteczka nie miała problemu z podejściem do ptaka – bażant zdołał jedynie zaskrzeczeć przeraźliwie, bez wątpienia płosząc całą zwierzynę, nim wojowniczka skoczyła na niego i zagryzła.

+25exp

Krzyk: S: 13 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 5 | HP: 65 | W: 52-2=50/55

[Donośny Krzyk]

Położyła uszy po sobie w reakcji na ostatnie słowa swojej ofiary. Musiała przyznać, że miał skubany parę w dziobie. No ale cóż, najważniejsze było, że go złapała. Naje się nim nie jeden kot, co podczas obecnej Pory Nagich Drzew było nielada wyczynem. Bażant i dzięcioł. Na dzisiaj powinno wystarczyć, w końcu dojdą do tego jeszcze łupy Czubatkowego Mroku. Jak bardzo się myliła. Wróciła do obozu w towarzystwie byłej mentorki, dobrodusznie podśmiechując się z niepowodzenia starszej kocicy.

//Zt

[Roziskrzona Noc]

Potrafili razem chodzić w ciszy i uznawać to za wspaniale spędzony czas z rodziną. No i super. Nie wątpiła, że w razie gdyby przypadkiem kogoś zamordowała to Płomyk najpierw pomógłby jej pozbyć się zwłok, a dopiero potem zwyzywał od lekkomyślnych idiotek. I to też się ceniło. Ale Iskra tęskniła za równowagą. Za zaginioną umiejętnością prowadzenia luźnych rozmów z bratem. Szczególnie, że z biegiem księżyców było jedynie... gorzej, tak po prawdzie. To był jeden z tych przypadków, w których ignorowanie problemu miało jedynie tragiczne skutki.
Więc sytuacja dzisiejsza: szli sobie wzdłuż granic z Klanem Cienia, patrol jak każdy inny i wtedy Iskra wyczuła okazję do luźnej rozmowy kosztem sąsiadów. Bo jak sięgnąć pamięcią wstecz, to jedna z niewielu rozmów, która nie przerodziła się zbyt prędko w sprzeczkę, zawsze jakiś punkt zaczepienia.
– Jak myślisz, dalej wysyłają terminatorów samych na patrole? Znaczy zdziwiłabym się, gdyby coś się zmieniło, ale wiesz o co chodzi. Ciekawe jakie atrakcje dzisiaj czekają wzdłuż granic z Cieniem.

//Płomyk B)

[Jaśniejący Płomień]

Płomyk z kolei oszczędza sobie snucia nadmiernych rozważań na temat kruszejącej relacji z siostrą, podświadomie odpychając od siebie te równie nieproduktywne, co przykre myśli. Tym bardziej, że informację, że coś między nimi nie gra, tylko zgrzyta przy każdym ruchu, zawdzięcza intuicji, z której ciężko wyciągnąć suche fakty. Na zewnątrz wszystko wydaje się poprawne, i chociaż bury z reguły gustuje się w poprawianiu tego, co niedoskonałe, akurat w tym jednym jego wszelkie ingerencje zdają się przynosić odwrotny skutek. Umiejętności interpersonalne nigdy nie były jego mocną stroną.
Koncentruje się na zadaniu do wykonania, to jest: na patrolu, doceniając ciche towarzystwo Iskry. Ciche, dopóki jego lustrzane odbicie nie wydaje z siebie dźwięku.
- Hm? - W pierwszej chwili nie wie, do czego ona pije i dlaczego miałby interesować się niekompetencją sąsiadów, ale nie mijają dwa uderzenia serca, jak coś w jego głowie wskakuje na odpowiednie miejsce. - Tacy jak oni się nie zmieniają. To ten typ, co lubi żyć z dnia na dzień, jak samotnicy, udowadniają to na każdym kroku. Nic mnie na patrolu wzdłuż ich granic nie zdziwi. Hm, to mi przypomina - jakiś czas temu spotkałem twoją znajomą.
Zerka na nią z ukosa.

[Roziskrzona Noc]

– Nie no, chyba aż tak jak samotnicy to nieee, z jakiegoś powodu jednak są Klanem! – rzuciła w obronie sąsiadów, mimo że byli tragicznym przypadkiem. Ale może po prostu taki był ich pechowy los. – No i ich poprzedni zastępca, Wirujące Pióro, wydawał się całkiem porządnym kotem jak z nim rozmawiałam kiedyś! Tak z obieg pór temu czy dawniej w sumie, potem już nie było okazji do dłuższych rozmów, ale dogadalibyście się ze sobą! Szkoda, że umarł, chyba nie był aż tak stary. – zamyśliła się na chwilę by przeliczyć wiek burego kocura, ale w sumie mogła jedynie zgadywać, nie znała go aż tak dobrze. Pamiętała jedynie, że informacja o jego śmierci była zaskoczeniem. Zaraz jednak jej uwaga została odwrócona innym tematem. – Hm? Znajomą? Ale że z Cienia? – spytała z lekkim zdziwieniem, próbując sobie przypomnieć o kogo mogło bratu chodzić. Poza wymienianiem grzeczności z mijanymi patrolami, raczej żadnych kotek z Klanu Cienia nie znała bardziej.

[Jaśniejący Płomień]

- Nie z powodu, a z nazwy - mruczy z przebłyskiem uśmieszku na pysku, zawierającym pół na pół - drobną złośliwość i niewinny humor. Nie mówi stuprocentowo serio, ale Iskra musi być świadoma, że nie byłby sobą, gdyby zdobył się na krztynę pochlebstwa. - Nie był stary a umarł, no, reklamowanie Cienia idzie ci znakomicie, powinni dać ci tę robotę na pełen etat. I skąd pomysł, że byśmy się dogadali, hm?
Rozpoznałby dawnego zastępcę w tłumie (o ile spotkanie go byłoby możliwe) i... W zasadzie tyle. Nie ma szczęścia spotykać członków trójek klanowych podczas patroli, o zatrzymywaniu na pogaduszki nie wspominając. I nie ma czego żałować - tak, to aluzja do ostatniego zgromadzenia, od którego, dzięki niech będą siłom wyższym, został uchroniony. Raporty świadków powiedziały mu wystarczająco.
- Nie, samotniczkę. Chyba bardzo cię lubi, to dość niecodziennie zwracać się do byle znajomych per żabcia. - A tak zwróciła się do niego, myląc go z lustrzanym odbiciem. Infantylne, skromnym zdaniem Płomyka, ale ciekawsze od jego przemyśleń jest to, co może mu powiedzieć siostra.