Trening Obłocznej Łapy

[Obłoczny Puch]

Mimo tego, że była zauroczoną tą łąka, to wciąż uważnie słuchała swojego mistrza.
Po tym, jak Wschód wyjaśnił, kim są pieszczochy, u Obłoczka pojawiło się jeszcze więcej pytań, chociaż już nie chciało jej się o nie pytać.Były to pytania typu "A po co żyć zależnym od jakiegoś dwunoga?" czy "A jak te koty mogą spokojne chodzić gdzie tylko chcą?" no i inne dziwactwa. Przekrzywiła się ze zdziwienia, że koty naprawdę mogą żyć w takich warunkach. Mimo wszystko, chciałaby się z takim poznać.
- A czy naprawdę trzeba dziękować Klanu Gwiazdy za każdym razem, jak coś upoluję? Skoro można się bez tego obejść, to po co to wymieniono w kodeksie? To tylko niepotrzebna strata czasu. - zapytała, gdy rudy wymienił punkt dotyczący dziękowania gwiezdnym za upolowana zwierzynę - A... A co, jeśli jest to mój najlepszy przyjaciel? Ja nie mogę go od tak zabić! Ja oczywiście rozumiem, że trzeba być wiernym swojemu klanowi i że jest on najważniejszy, ale... To... zbyt brutalne dla mnie... - o tak, zaczęło się babskie rozklejenie serduszka. Ona akurat nie może zachować zimnej krwi w takiej sytuacji. Dlaczego ten świat bywa taki bezlitosny? Ach, zaraz, co tam teraz ma do powiedzenia? A, no tak, medyk i jego terminator z pomocnikiem. Oh... Czekajcie, to medyk ma jeszcze pomocników??? O terminatorach to słyszała, ale o pomocnikach jeszcze w życiu nie słyszała! Mogła oczywiście zapytać, ale najpierw chciała do tego dojść swoją logiką. Lubiła takie małe zagadki.
- No więc medycy to koty, które mają obowiązek leczyć wszystkich. Podobno nie może posiadać własnej rodziny, żeby ona nie przeszkadzała mu leczyć innych. Mają swoich terminatorów, które od pierwszych dni się uczą na temat ziół i innych rzeczy związanych z leczeniem. A pomocniki to... Chyba koty, które przynoszą odpowiednie zioła i pomagają przy leczeniu, jeśli medyk sam nie jest w stanie z tym poradzić. Zgadza się? - powiedziała, chwilowo całkowicie odwracając uwagę od kwiatków i patrząc swoimi błękitnymi oczkami w stronę rudego kocura - A, i podobno jeszcze rozmawiają z gwiezdnymi, tak jak przywódcy! - po krótkiej ciszy dodała nagle z uśmiechem, gdyż dopiero teraz jej się to przypomniało.

[Bursztynowy Wschód]

I bardzo dobrze, że słuchała mistrza, bo inaczej mogłaby dostać po uszach, haha. Pewnie gdyby była Kałużą to już by dostała, ale miała to szczęście, że była Obłoczkiem i wydawała się do tej pory uważnie go słuchać. I teraz to pokazała, zadając pytania.
- Cóż, pewnie jacyś gwiezdni fanatycy to ustalali, a wojownik nie może tego po prostu zmienić, jest to sobie i tyle. Jak nie podziękujesz to nic się nie stanie, zwierzyna przecież nagle nie zniknie. - wyjaśnił na spokojnie, pod koniec poruszając wąsami z rozbawieniem. - Prosta sprawa, nie zaprzyjaźniaj się z nikim spoza klanu. Nigdy nie wiesz czy możesz mu ufać, dla ciebie to może być przyjaźń a ten ktoś wszystko co się dowie od ciebie zaniesie do obozu i naopowiadać wszystkim. Poza tym kotom z innych klanów nie opowiadaj nic szczególnego o nas, bo mogą wszystko wykorzystać przeciwko nam. - bo inne klany to wredne szuje, warto o tym pamiętać, tylko Rzece ufaj i tak dalej. I się nie rozklejaj, bo Wschód nie był doświadczony w wycieraniu łezek.
- Tak, medyk leczy wszystkich i nie może mieć partnera ani dzieciaków. A pomocnik to terminator medyka, który skończył szkolenie i po prostu pomaga medykowi, i zostaje medykiem jak poprzedni umrze, zrezygnuje, zniknie z klanu i tak dalej. - wyjaśnił, miał nadzieję że wyczerpująco. - Jakieś pytania?


/jeśli nie masz pytań to możesz zacząć kolejny dzień c:

[Obłoczny Puch]

No, cóż, nie bacząc na nic, Obłoczek zawsze wszystko słyszała, nawet, jeśli jej się tego nie chciało. Taki niewielki dar od natury. Mimo, że Wschód odpowiedział na wszystkie jej pytania, to nadal czuła się średnio z tym faktem, że podczas walki musiała zabijać każdego ze innego klanu, nawet, jeśli to był jej najlepszy przyjaciel. Była kotką, której ciężko by było skrzywdzić bliską jej osobę, no ale cóż, kodeks, to kodeks. Musi go przestrzegać, jeśli nie chce zostać wygnaną. Miała wielką nadzieję, że za jej życia nie będzie żadnej wojny. Oj, oby!
- Aha, no to wszystko jasne. - krótko odparła, starając się zbytnio nie smucić.
Wróciła powoli do obozu, próbując się pozbyć od okropnych myśli w lęgowisku terminatorów.

***

Nastał nowy dzień. A dokładnie, to ranek, bo dzisiaj obłoczek przyszła bez opóźnienia do Kociego Grzbietu, spokojnie i cierpliwie wyczekując Wschodu. A kiedy ten przyszedł, radośnie powiedziała:
- Witaj, mistrzu! Tym razem przyszłam w porę! Co dzisiaj będziemy robić?
Ciekawe, co dzisiaj nowego się dowie? Co będą przerabiać tym razem? Czy najpierw może powtórki? Cokolwiek to było, była gotowa nastawiona na wszystko z pozytywem. W końcu po nocy udało jej się wszystko spokojnie przemyśleć i uspokoić.

[Bursztynowy Wschód]

Wschód cóż, zjawił się na Kocim Grzbiecie dokładnie o umówionej porze. I szczerze mówiąc był zaskoczony, ale pozytywnie tym, że biała kocica już tam na niego czekała. Dobrze, tym razem nie ma problemów, nie musi się wściekać, sama przyjemność! Bo przyjemności też na dzisiaj zaplanował.
- A dzień dobry, Obłoczna Łapo. Myślałem, że dziś możemy zająć się polowaniem. - rzucił więc, przystając przed kotką. Chwilę pobędą na miejscu treningowym, bo muszą poćwiczyć, ale potem Obłoczka sama pójdzie w las, żeby coś złapać. - Dobra, nie przedłużając, najważniejsze zasady polowania. Ogólnie musisz ciągle kierować się pod wiatr, tak żeby wiał ci prosto w pysk, bo wtedy wyczujesz zwierzynę ale ona ciebie nie, poza tym musisz uważać, gdzie stawiasz łapy, bo szeleszczące listki albo pękające gałązki przepłoszą ci ofiarę. Jasne? - zapytał, a po uzyskaniu odpowiedzi i odpowiedzeniu na ewentualne pytania przedstawił jeszcze zasadę polowania. - I słuchaj: zając usłyszy, ptak zobaczy, mysz wyczuje. To najważniejsza zasada polowania. Jak myślisz, co musisz zrobić żeby podejść dobrze do różnych rodzajów zwierzyny? - tak według tej zasady, no młoda, pomyśl trochę.

[Obłoczny Puch]

No, nareszcie będzie polowanko! Jeszcze jedna rzecz, która zrobiła Obłoczek szczęśliwą. Tak, są zasady polowania.
- Aha - odparła na pytanie Wschodu. Postarała się je zapamiętać, chociaż wiedziała, że praktyka sama ją nauczy. No dobrze, czas teraz trochę ruszyć głową - No... Chyba to polega na tym, że polując na gryzonie muszę szczególnie uważać, żeby zawsze skradać się pod wiatr, żeby mnie nie wyczuła. Polując na ptaki muszę się gdzieś chować w krzakach i starać się, by mnie nie zobaczyły swoim bystrym wzrokiem. A jeśli chodzi o zające, to muszę uważać na każdy dźwięk, jaki robię, nawet na własny oddech. - wyjaśniła, mając nadzieję, że myśli w dobrym kierunku, bo właściwie to sama nie miała do końca pewności, co miałaby by robić w każdej z tych sytuacji.

[Bursztynowy Wschód]

No i dobrze, pierwsza część zrozumiana, to teraz czas na szczegóły. Wschód dał się Obłoczkowi rozwinąć, zanim zaczął opowiadać, bo tak się co chwilę wtrącać to też nie warto, lepiej wszystko na raz.
- Pod wiatr to masz się skradać zawsze. Gryzoń jest malutki, więc wyczuwa drgania podłoża jak tupiesz, więc przy takich ważne, żeby przenieść ciężar ciała na tylne łapy. Tak samo robisz przy żabach, wężach i innych takich dziwadłach. Co do ptaków masz rację, musisz chować się za drzewami, krzewami a jak nie masz gdzie to musisz często przystawać. Zające bardzo dobrze słyszą, więc musisz uważać na każdy dźwięk, nawet na oddech, więc musisz go ściszyć. - poruszył wąsami, w sumie zadowolony, że kotka tyle sama powiedziała. - To jeszcze jedno, pozycja łowiecka. Musisz iść na ugiętych łapach, ale tak, by brzuchem nie szurać po ziemi. Ogon i łeb ustawiasz w jeden linii z grzbietem. - oczywiście zademonstrował ją tak, jak powinna wyglądać, po czym dał znak terminatorce, by i ona spróbowała. Musiał sam ją ocenić, zanim puści ją w las.

[Obłoczny Puch]

Uważnie słuchając i przyglądając się swojemu mistrzowi powiedziała krótkie:
- Aha! Spróbuję. - w znak, że wszystko zrozumiała i jest gotowa do przystąpienia do kolejnego etapu nauki.
Następnie spróbowała powtórzyć pozycję łowiecką, jaką zaprezentował Wchód. Ugięła swoje łapy tak, żeby to wyglądało tak, jakby zamierzała się położyć, a kiedy poczuła, jak jej brzuch dotyka ziemi, odrobinkę się podniosła, sprawdzając, czy już nie przylega do ziemi. Następnie sprawdziła, czy grzbiet jest na jednej linii z jej głową. Chyba tak. No i na koniec podniosła odrobinkę ogon, by niczego nie dotykał.
- Tak? - zapytała rudego kocura, patrząc na niego i przy tym starając się tak ustać w bezruchu, żeby mistrz miał dość czasu na ocenę jej pozy.
Trochę to było niewygodne, za to w ten sposób może będzie jej łatwiej polować na zwierzynę.

[Bursztynowy Wschód]

A Wschód spojrzał krytycznym oczkiem na postawę Obłoczka. Musiała wykonać ją poprawnie, by móc ruszyć w las. Popatrzył, pozerkał. No, prawie wszystko było dobrze.
- Ogon podnieś wyżej, musisz go mieć w tej samej linii, co masz grzbiet. - stwierdził, bo wcale tak nie było. Kiedy Obłoczek to skorygowała, pokiwał głową.
- Dobra, masz jeszcze jakieś pytania, czy jesteś gotowa na swoje pierwsze polowanie? Aha, jak już coś złapiesz, musisz to zakopać. Nie za głęboko, ale też nie za blisko powierzchni, tak żeby żaden inny drapieżnik tego nie znalazł. Zaznacz też sobie jakoś to miejsce, żebyś go nie zgubiła. Poza tym wszystko jasne? - przyjrzał się kocicy. Jeśli żadnych pytań nie miała, wojownik wyprawił ją na pierwsze polowanie. Oczywiście zamierzał ją mieć na oku.

[Obłoczny Puch]

Obłok uśmiechnęła się, gdy mistrz w końcu powiedział, że wszystko jest dobrze. Po wysłuchaniu wszystkich jego dodatkowych wskazówek, kiwnęła głową, pokazując, że wszystko zrozumiała dobrze i nie ma więcej pytań.
- Dobrze! - rzekła na koniec i ruszyła na polowanie.
Powoli szła przed siebie, unosząc swój łebek, rozglądając się, próbując wyłapać zapach zdobyczy. Starała się zachować ciszę. Czasami spoglądała pod nogi uważając na to, by nie trafić na jakąś suchą gałązkę, która mogłaby rozdać niewielki szelest i popsułaby całe polowanie. Także chciała zwrócić uwagę na wiatr, a dokładnie na jego kierunek, by następnie pójść w kierunku, z którego dochodził. Oby jej się coś trafiło!

[Bursztynowy Wschód]

A więc Obłoczna ruszyła na swoje pierwsze polowanie! Szła więc pod wiatr, uważnie się rozglądając, jednak to nienaturalny świst powietrza w pewnym momencie mógł zaalarmować łowczynię, że coś jest na rzeczy. I w istocie było, bo jakieś trzy długości przed nią wylądowała niczego nieświadoma wrona, która od razu rzuciła się do łapania czegoś z ziemi. Szukała pożywienia, tak jak Obłok, a może już znalazła? Tak czy inaczej, kocica miała pierwszą szansę na upolowanie czegoś.

[Obłoczny Puch]

Cóż, na początku wszystko szło dobrze, nic się nie działo... Do pewnego momentu. Poczuła, jak coś naruszyło spokój nagłym podmuchem wiatru. Obłok przyklękła odrobinę, by nikt ją nie zauważył i spróbowała wypatrzeć źródło. Po zapachu wiedziała, że to był ptak i ujrzała przed sobą szarą wronę. Widocznie, była czymś zajęta i zupełnie ignorowała białą kocicę, znajdującą się nieopodal. W pierwszej chwiliśnieżnobiała kotka pomyślała o kamuflażu, i ostrożnie, powoli szła w stronę krzaków, patrząc przy tym pod nogi, a następnie tam się skryć i wypatrywać ptaszynę. Miała nadzieję, że wcześniej ją nie nakryje.

[Bursztynowy Wschód]

Niestety, coś poszło nie tak. Wrona dziubała w ziemi, a pewnym momencie podniosła głowę, a swoje bystre oko zawiesiła na białej terminatorce. Dostrzegła kocicę i najpierw wydała z siebie głośny skrzek, a dopiero potem rozwinęła skrzydła i zaczęła nimi energicznie machać, chcąc jak najszybciej odlecieć z tego miejsca. Obłoczna musiała więc działać szybko, jeśli chciała ją schwytać!

[Obłoczny Puch]

A, niech to, ta ptaszyna ją jednak zobaczyła. Obłok obecnie mogła tylko zaatakować i to jak najszybciej, póki wrona jeszcze nie zdążyła odlecieć. Nie zwlekając ani chwili dłużej, szybko zrobiła jeden energiczny krok w stronę ptaka i skoczyła z wysuniętymi pazurami, prostując cały grzbiet, z zamiarem go schwytać, zanim ten wzbije się wysoko w powietrze.

[Bursztynowy Wschód]

Terminatorka nie myślała nad swoim krokiem długo. Szybko wyskoczyła z krzaków i ruszyła ku odlatującej wronie; zdążyła jednak uderzyć łapami w cielsko czarno-białego ptaka i uderzyła łapami w jego ciało; wrona została gwałtownie zepchnięta na ziemię, a jej upadek wystarczył, by straciła życie. Pierwsza, skrzydlata ofiara na koncie Obłocznej Łapy, brawo.

Na przyszłość - musisz jeszcze pisać w co konkretnego celujesz, czy w skrzydła czy np w szyję, grzbiet itp

[Obłoczny Puch]

O tak! Pierwsza zdobycz Obłocznej Łapy! W końcu osiągnęła sukces w polowaniu! Obłok poczuła się prawdziwym drapieżnikiem, trzymając swój dowód w pysku.
- Yey! Mam cię! - krzyknęła z radością - Co teraz, mistrzu? - spytała, odwracając się do Wschodu i przynosząc mu martwego ptaka - Ah, tak, zakopać! - przypomniała sobie, podchodząc do drzewa i zakopała wronę, przykrywając liśćmi i kładąc tam kamyk.
To było fajne uczucie, radość w żaden sposób nie mogła ją porzucić, była z siebie dumna, jak nigdy dotąd. Zastanawiała się, czy będzie jeszcze coś polować, bo po treningu bardzo by chciała się tym zająć, ale chyba nie będzie mogła. W każdym bądź razie, szczęście jej sprzyjało, a może ona po prostu szybko się uczy? Czy to jakiś talent?