Mała, nie do końca udana kopia Byczej Łapy. Jego wzrost jest wybrakowany w porównaniu do innych kocurów. Jest najmniejszy ze swojego rodzeństwa. Masa ciała małej larwy nie jest ani za duża, ani za mała, jest idealnie średnia. Smukłą sylwetkę odziedziczył po matce, nie po ociężałym, masywnym ojcu. Z kocięcego pyska Kleszcza widać, iż będzie mieć delikatniejsze kształty w przeciwieństwie do Byczej Łapy. Jego jedyne podobieństwo do ojca tkwi w barwie futra. Długie, kremowo-srebrne, klasycznie pręgowane futro z białymi znaczeniami na pysku, piersi i brzuchu niemalże perfekcyjnie odwzorowywuje ojca.
Oczy o pięknej niebieskiej barwie takie już pozostaną, co odróżni go od Byczej Łapy.
Trudny do opisania. Mały pasożyt jest ciekawski wobec wszystkiego, co go otacza. Chce wszystko ugryźć, polizać, powąchać, zobaczyć i dotknąć. Przez napiętą relację ze swoją matką jest wycofany i nieśmiały, woli skrywać się w cieniu i udawać, że go nie ma, niż znajdować się w centrum uwagi. Nie rozumie co robi źle i za co jest bez przerwy karcony, przez co jest bardzo niepewny siebie. Czasami znajduje w sobie odwagę do pyskowania, a strach i niezrozumienie rodzą w nim agresje, ale takowa przejawia się jedynie w skrajnych przypadkach.
Puszczykowe Serce [KW]
-Coś tam słyszałem, ale nie wierze w nie... To brzmi wszystko absurdalnie. - Mruknął. Skoro to istnieje to dlaczego nigdy ich nie widziano w lesie, ani żadnych historii by jakiś wielki wojownik ich pokonał. Same bzdury by straszyć kociaków i tyle. Już pieszczochy wydają się groźniejsi.
Jest mała i drobna. Znajduje się w dolnej granicy wzrostu kotek w tym klanie. Posiada krótkie, jasnorude futerko, pokryte ciemniejszymi, klasycznymi pręgami. Pod tym futerkiem skrywa smukłe, chude ciałko, pod którym prześwitują żebra, oraz ledwo widoczne mięśnie. Jej pyszczek jest okrągły i krótki, a na jego końcu widoczny jest różowy nosek. Nad nim widoczne są żółte, duże oczy. Na krańcu głowy posiada długie uszka. Ma strasznie długie i gęste białe wąsy. Przy pyszczku i oczkach jej sierść jest jaśniejsza. Podobnie, chociaż nie tak widoczne przejaśnienia są również na jej klatce piersiowej, brzuchu, oraz wewnętrznej części ud. Jej futerko jest wiecznie zadbane, ponieważ bardzo o nie dba; uważa że jakoś trzeba się prezentować!
Jest typowym introwertykiem. Uwielbia siedzieć sama i po prostu myśleć, obserwować otoczenie. Jednak, jak każdy, czasem potrzebuje obecności innego kota. Jest ona kotką mało rozmowną, wręcz ociekającą nieśmiałością, dopóki kogoś bliżej nie pozna. Zazwyczaj jest optymistką - stara się widzieć wszystko w różowych barwach. Jest bardzo empatyczna. Na pewno chętnie wysłucha i służy jako ostoja do wypłakania się. Jest bardzo niecierpliwa, co ma swoje ujście między innymi w jej czynach - zbytnio się spieszy i robi niektóre rzeczy niedokładnie. Nie ma również idealnej pamięci i często zdarza jej się niektórych rzeczy po prostu zapominać. Jest również niezdarna. Szybko się denerwuje porażkami, ponieważ towarzyszyły jej od kiedy pamięta. Bardzo bierze do siebie wszelkie złe słowa na jej temat. Zazwyczaj jest pełna energii, ale lubi czasami powylegiwać się i nic nie robić przez pół dnia. Szybko się przywiązuje. Nie jest w stanie nic na to poradzić, ale praktycznie każdy, kogo pozna, od razu jest jej przyjacielem. Jest również nieco strachliwa. Jakby przyszło co do czego niewątpliwie prędzej wybrałaby ucieczkę, niż walkę, ponieważ bałaby się co z takiej walki może wyniknąć. Widać u niej typowy brak odwagi również w kontaktach z innymi; czasami zbytnio stresuje się rozmowami, co często widać po tym, że odwraca wzrok, owija ogon dookoła przednich łap, czy cofa uszy.
- Och, ależ są jak najbardziej prawdziwe - mruknęła, kręcąc głową, aczkolwiek jakoś niespecjalnie miała ochotę na to, żeby teraz zbaczać z trasy i przyczaić się na Grzmiącej Ścieżce. Jeśli kremowy będzie chciał to kiedyś sprawdzić, to jak najbardziej mógł, o ile do tego czasu nauczy się już walczyć i nie wejdzie na ów Grzmiącą Ścieżką, a popatrzy z jakiegoś tam oddalenia.
Po chwili doszli do rzeki, więc Wiewiórka przyjrzała się jej, a potem zerknęła na kocura. Musieli przez nią przejść, żeby w ogóle zahaczyć o wichrowe tereny, ale mimo tego iż Pora Nagich Drzew była w miarę ciepła, to nie widziało jej się ją przepływać. Ruszyła więc kawałek wzdłuż tej rzeki, równocześnie tłumacząc dlaczego.
- Normalnie poprosiłabym cię o to, żebyśmy sobie przepłynęli, nauczyłabym cię pływać, ale sądzę, że mimo dobrej pogody jest na to trochę za zimno, więc przejdziemy sobie odcinek, gdzie jest najpłycej - wyjaśniła, po czym przystanęła w miejscu, gdzie koryto było najbardziej cienkie i woda sięgała maksymalnie do kolan, po czym przeprawiła się na drugą stronę i odwróciła w stronę kremowego, by zobaczyć czy za nią podąża. - Och, i przy okazji, pomyślałam sobie, że jak będziemy wracać do obozu, to może trochę połowimy, co ty na to? - zagadnęła.
Mała, nie do końca udana kopia Byczej Łapy. Jego wzrost jest wybrakowany w porównaniu do innych kocurów. Jest najmniejszy ze swojego rodzeństwa. Masa ciała małej larwy nie jest ani za duża, ani za mała, jest idealnie średnia. Smukłą sylwetkę odziedziczył po matce, nie po ociężałym, masywnym ojcu. Z kocięcego pyska Kleszcza widać, iż będzie mieć delikatniejsze kształty w przeciwieństwie do Byczej Łapy. Jego jedyne podobieństwo do ojca tkwi w barwie futra. Długie, kremowo-srebrne, klasycznie pręgowane futro z białymi znaczeniami na pysku, piersi i brzuchu niemalże perfekcyjnie odwzorowywuje ojca.
Oczy o pięknej niebieskiej barwie takie już pozostaną, co odróżni go od Byczej Łapy.
Trudny do opisania. Mały pasożyt jest ciekawski wobec wszystkiego, co go otacza. Chce wszystko ugryźć, polizać, powąchać, zobaczyć i dotknąć. Przez napiętą relację ze swoją matką jest wycofany i nieśmiały, woli skrywać się w cieniu i udawać, że go nie ma, niż znajdować się w centrum uwagi. Nie rozumie co robi źle i za co jest bez przerwy karcony, przez co jest bardzo niepewny siebie. Czasami znajduje w sobie odwagę do pyskowania, a strach i niezrozumienie rodzą w nim agresje, ale takowa przejawia się jedynie w skrajnych przypadkach.
Puszczykowe Serce [KW]
-Żartujesz sobie ze mnie, mam ci uwierzyć na słowo? Ja też mogę powiedzieć, że potrafię latać - Zakpił. -Jesteśmy na treningu, czy gdzie? Skoro są prawdziwe, to mi ich pokaż. Nie uwierzę w nich póki nie zobaczę - Burknął. Albo Wiewióra jest tchórzem i się ich boi, albo to faktycznie jest mit i teraz unika pokazania mu prawdy. Takie rzeczy może wciskać naiwnym kociakom, ale nie jemu. Wystarczająco dużo słyszał fałszywych słów by je rozpoznać. Usłyszawszy zdanie "za zimno" parsknął śmiechem. Byle temperatura ją zniechęca? Najchętniej by teraz złośliwie skoczył do wody, ale nie potrafi pływać i nie wie jak za to się zabrać. Oczywiście matka byłaby zadowolona z takiego przebiegu wydarzeń więc nie da jej tej satysfakcji.
-Mhmm - Mruknął sarkastycznie w odpowiedzi na temat łowienia ryb. -Po co my tu w ogóle jesteśmy? - Nauka pływania - nie. Pokazanie mu potworów - nie. To strata czasu, nie trening.
Jest mała i drobna. Znajduje się w dolnej granicy wzrostu kotek w tym klanie. Posiada krótkie, jasnorude futerko, pokryte ciemniejszymi, klasycznymi pręgami. Pod tym futerkiem skrywa smukłe, chude ciałko, pod którym prześwitują żebra, oraz ledwo widoczne mięśnie. Jej pyszczek jest okrągły i krótki, a na jego końcu widoczny jest różowy nosek. Nad nim widoczne są żółte, duże oczy. Na krańcu głowy posiada długie uszka. Ma strasznie długie i gęste białe wąsy. Przy pyszczku i oczkach jej sierść jest jaśniejsza. Podobnie, chociaż nie tak widoczne przejaśnienia są również na jej klatce piersiowej, brzuchu, oraz wewnętrznej części ud. Jej futerko jest wiecznie zadbane, ponieważ bardzo o nie dba; uważa że jakoś trzeba się prezentować!
Jest typowym introwertykiem. Uwielbia siedzieć sama i po prostu myśleć, obserwować otoczenie. Jednak, jak każdy, czasem potrzebuje obecności innego kota. Jest ona kotką mało rozmowną, wręcz ociekającą nieśmiałością, dopóki kogoś bliżej nie pozna. Zazwyczaj jest optymistką - stara się widzieć wszystko w różowych barwach. Jest bardzo empatyczna. Na pewno chętnie wysłucha i służy jako ostoja do wypłakania się. Jest bardzo niecierpliwa, co ma swoje ujście między innymi w jej czynach - zbytnio się spieszy i robi niektóre rzeczy niedokładnie. Nie ma również idealnej pamięci i często zdarza jej się niektórych rzeczy po prostu zapominać. Jest również niezdarna. Szybko się denerwuje porażkami, ponieważ towarzyszyły jej od kiedy pamięta. Bardzo bierze do siebie wszelkie złe słowa na jej temat. Zazwyczaj jest pełna energii, ale lubi czasami powylegiwać się i nic nie robić przez pół dnia. Szybko się przywiązuje. Nie jest w stanie nic na to poradzić, ale praktycznie każdy, kogo pozna, od razu jest jej przyjacielem. Jest również nieco strachliwa. Jakby przyszło co do czego niewątpliwie prędzej wybrałaby ucieczkę, niż walkę, ponieważ bałaby się co z takiej walki może wyniknąć. Widać u niej typowy brak odwagi również w kontaktach z innymi; czasami zbytnio stresuje się rozmowami, co często widać po tym, że odwraca wzrok, owija ogon dookoła przednich łap, czy cofa uszy.
Zatrzymała się na chwilę, jakby ważąc wszelkie za i przeciw. Przeszli już dość spory kawałek od terenów niczyich, no i nie była pewna, czy chce brać kocura aż nad Grzmiącą Ścieżkę. Było to dość niebezpieczne, a nie wiadomo, czy ten pod wpływem chwili nie przestałby się jej słuchać i po prostu na nią nie wszedł, podważając tym samym fakt, że gdy na ciebie wpadną, to jest to śmiertelne. Zawsze mogli... Przejść resztę granic kiedy indziej, a przy okazji Wiewióra nauczyłaby go pływać, nie? Z drugiej zaś strony - sama nigdy nie widziała tych potworów i niekoniecznie chciała to zmieniać! Wolała żyć w nieświadomości, jeśli chodzi o to jak one wyglądają.
- Jak najbardziej mogę ci je pokazać - westchnęła po chwili bicia się z myślami. - Ale nie teraz, może później, może jutro... - dodała nieco ciszej, znów ruszając przed siebie.
Słysząc komentarz kocura zignorowała go, jednak delikatnie cofnęła uszy. Czyżby z nieśmiałego, cichego kocurka zmienił się on w takiego, który jest sceptycznie nastawiony do wszystkiego, co ona powie? Miał zamiar narzekać?
- Żeby nauczyć cię granic. Jako wojownik będziesz musiał je patrolować i oznaczać, więc musisz wiedzieć gdzie właściwie one przebiegają. My teraz cały czas idziemy wzdłuż granicy z klanem wichru. Swoją drogą, słyszałeś cokolwiek o nich? - zagadnęła. Niekoniecznie oczekiwała, że jej wymieni kto jest przywódcą, zastępcą, czy medykiem, aczkolwiek może cokolwiek? Na przykład o tym, co jest w nich charakterystycznego? Jakaś plotka? Coś?
Mała, nie do końca udana kopia Byczej Łapy. Jego wzrost jest wybrakowany w porównaniu do innych kocurów. Jest najmniejszy ze swojego rodzeństwa. Masa ciała małej larwy nie jest ani za duża, ani za mała, jest idealnie średnia. Smukłą sylwetkę odziedziczył po matce, nie po ociężałym, masywnym ojcu. Z kocięcego pyska Kleszcza widać, iż będzie mieć delikatniejsze kształty w przeciwieństwie do Byczej Łapy. Jego jedyne podobieństwo do ojca tkwi w barwie futra. Długie, kremowo-srebrne, klasycznie pręgowane futro z białymi znaczeniami na pysku, piersi i brzuchu niemalże perfekcyjnie odwzorowywuje ojca.
Oczy o pięknej niebieskiej barwie takie już pozostaną, co odróżni go od Byczej Łapy.
Trudny do opisania. Mały pasożyt jest ciekawski wobec wszystkiego, co go otacza. Chce wszystko ugryźć, polizać, powąchać, zobaczyć i dotknąć. Przez napiętą relację ze swoją matką jest wycofany i nieśmiały, woli skrywać się w cieniu i udawać, że go nie ma, niż znajdować się w centrum uwagi. Nie rozumie co robi źle i za co jest bez przerwy karcony, przez co jest bardzo niepewny siebie. Czasami znajduje w sobie odwagę do pyskowania, a strach i niezrozumienie rodzą w nim agresje, ale takowa przejawia się jedynie w skrajnych przypadkach.
Puszczykowe Serce [KW]
Nareszcie coś wyciągnął od niej konkretnego. Co to za cyrk żeby uczeń musiał naciskać na nauczyciela by pokazał mu coś wartościowego.
-Klan wichru... Coś tam słyszałem, że gonią za zającami i nie potrafią pływać - Pewnie gdyby jednak udał się na nauki powiedziałby coś więcej, lecz sytuacja była taka, a nie inna i może polegać jedynie na tym co obiło mu się o uszy.
Jest mała i drobna. Znajduje się w dolnej granicy wzrostu kotek w tym klanie. Posiada krótkie, jasnorude futerko, pokryte ciemniejszymi, klasycznymi pręgami. Pod tym futerkiem skrywa smukłe, chude ciałko, pod którym prześwitują żebra, oraz ledwo widoczne mięśnie. Jej pyszczek jest okrągły i krótki, a na jego końcu widoczny jest różowy nosek. Nad nim widoczne są żółte, duże oczy. Na krańcu głowy posiada długie uszka. Ma strasznie długie i gęste białe wąsy. Przy pyszczku i oczkach jej sierść jest jaśniejsza. Podobnie, chociaż nie tak widoczne przejaśnienia są również na jej klatce piersiowej, brzuchu, oraz wewnętrznej części ud. Jej futerko jest wiecznie zadbane, ponieważ bardzo o nie dba; uważa że jakoś trzeba się prezentować!
Jest typowym introwertykiem. Uwielbia siedzieć sama i po prostu myśleć, obserwować otoczenie. Jednak, jak każdy, czasem potrzebuje obecności innego kota. Jest ona kotką mało rozmowną, wręcz ociekającą nieśmiałością, dopóki kogoś bliżej nie pozna. Zazwyczaj jest optymistką - stara się widzieć wszystko w różowych barwach. Jest bardzo empatyczna. Na pewno chętnie wysłucha i służy jako ostoja do wypłakania się. Jest bardzo niecierpliwa, co ma swoje ujście między innymi w jej czynach - zbytnio się spieszy i robi niektóre rzeczy niedokładnie. Nie ma również idealnej pamięci i często zdarza jej się niektórych rzeczy po prostu zapominać. Jest również niezdarna. Szybko się denerwuje porażkami, ponieważ towarzyszyły jej od kiedy pamięta. Bardzo bierze do siebie wszelkie złe słowa na jej temat. Zazwyczaj jest pełna energii, ale lubi czasami powylegiwać się i nic nie robić przez pół dnia. Szybko się przywiązuje. Nie jest w stanie nic na to poradzić, ale praktycznie każdy, kogo pozna, od razu jest jej przyjacielem. Jest również nieco strachliwa. Jakby przyszło co do czego niewątpliwie prędzej wybrałaby ucieczkę, niż walkę, ponieważ bałaby się co z takiej walki może wyniknąć. Widać u niej typowy brak odwagi również w kontaktach z innymi; czasami zbytnio stresuje się rozmowami, co często widać po tym, że odwraca wzrok, owija ogon dookoła przednich łap, czy cofa uszy.
Słysząc jego odpowiedź, nie podsyconą przez żaden sarkazm, ani gniew, miała ochotę odetchnąć z ulgą. Niemniej, powstrzymała się, albowiem póki co kocur mógł być nieco bardziej otwarty, a za chwilę znów kwestionować to, co powie.
- Dokładnie tak. Są podobno strasznie szybcy, a ich tereny to w większości otwarte przestrzenie, na których mogą się rozpędzić do ogromnych prędkości i są w stanie dogonić i zabić takiego zająca strasznie szybko - przytaknęła. - Ich przywódcą jest Malinowa Gwiazda, zastępcą Sokoli Cień, a ich medykiem Lśniąca Sadzawka - wymieniła wszystkie trzy najważniejsze koty. O terminatorach nie wspomniała, albowiem w tej czasoprzestrzeni jeszcze nimi nie byli. - Teraz kierujemy się w stronę Czterech Dębów. Tam właśnie odbywały się niegdyś zgromadzenia wszystkich klanów. Spotykali się tam przywódcy, biorąc ze sobą kilka kotów ze swojego klanu i wymieniali informacjami. Dawno jednak nic takiego nie miało miejsca - rzuciła po krótkiej przerwie.
Mała, nie do końca udana kopia Byczej Łapy. Jego wzrost jest wybrakowany w porównaniu do innych kocurów. Jest najmniejszy ze swojego rodzeństwa. Masa ciała małej larwy nie jest ani za duża, ani za mała, jest idealnie średnia. Smukłą sylwetkę odziedziczył po matce, nie po ociężałym, masywnym ojcu. Z kocięcego pyska Kleszcza widać, iż będzie mieć delikatniejsze kształty w przeciwieństwie do Byczej Łapy. Jego jedyne podobieństwo do ojca tkwi w barwie futra. Długie, kremowo-srebrne, klasycznie pręgowane futro z białymi znaczeniami na pysku, piersi i brzuchu niemalże perfekcyjnie odwzorowywuje ojca.
Oczy o pięknej niebieskiej barwie takie już pozostaną, co odróżni go od Byczej Łapy.
Trudny do opisania. Mały pasożyt jest ciekawski wobec wszystkiego, co go otacza. Chce wszystko ugryźć, polizać, powąchać, zobaczyć i dotknąć. Przez napiętą relację ze swoją matką jest wycofany i nieśmiały, woli skrywać się w cieniu i udawać, że go nie ma, niż znajdować się w centrum uwagi. Nie rozumie co robi źle i za co jest bez przerwy karcony, przez co jest bardzo niepewny siebie. Czasami znajduje w sobie odwagę do pyskowania, a strach i niezrozumienie rodzą w nim agresje, ale takowa przejawia się jedynie w skrajnych przypadkach.
Puszczykowe Serce [KW]
Huh. Skoro tak wygląda u nich teren to ma sens żeby twierdzono, że nakładają nacisk na prędkość. Choć jedna rzecz w którą uwierzył.
-A co z gromem i cieniem? - Zapytał ciekaw jaki jest stereotyp pozostałych klanów.
-Nie miało? To skąd mamy wiedzieć jakich mają przywódców? Czy po prostu mamy liczyć na łaskę kotów które przychodzą na granicę, że wszystko grzecznie i sumiennie wyśpiewają? - Zapytał cynicznie.
Jest mała i drobna. Znajduje się w dolnej granicy wzrostu kotek w tym klanie. Posiada krótkie, jasnorude futerko, pokryte ciemniejszymi, klasycznymi pręgami. Pod tym futerkiem skrywa smukłe, chude ciałko, pod którym prześwitują żebra, oraz ledwo widoczne mięśnie. Jej pyszczek jest okrągły i krótki, a na jego końcu widoczny jest różowy nosek. Nad nim widoczne są żółte, duże oczy. Na krańcu głowy posiada długie uszka. Ma strasznie długie i gęste białe wąsy. Przy pyszczku i oczkach jej sierść jest jaśniejsza. Podobnie, chociaż nie tak widoczne przejaśnienia są również na jej klatce piersiowej, brzuchu, oraz wewnętrznej części ud. Jej futerko jest wiecznie zadbane, ponieważ bardzo o nie dba; uważa że jakoś trzeba się prezentować!
Jest typowym introwertykiem. Uwielbia siedzieć sama i po prostu myśleć, obserwować otoczenie. Jednak, jak każdy, czasem potrzebuje obecności innego kota. Jest ona kotką mało rozmowną, wręcz ociekającą nieśmiałością, dopóki kogoś bliżej nie pozna. Zazwyczaj jest optymistką - stara się widzieć wszystko w różowych barwach. Jest bardzo empatyczna. Na pewno chętnie wysłucha i służy jako ostoja do wypłakania się. Jest bardzo niecierpliwa, co ma swoje ujście między innymi w jej czynach - zbytnio się spieszy i robi niektóre rzeczy niedokładnie. Nie ma również idealnej pamięci i często zdarza jej się niektórych rzeczy po prostu zapominać. Jest również niezdarna. Szybko się denerwuje porażkami, ponieważ towarzyszyły jej od kiedy pamięta. Bardzo bierze do siebie wszelkie złe słowa na jej temat. Zazwyczaj jest pełna energii, ale lubi czasami powylegiwać się i nic nie robić przez pół dnia. Szybko się przywiązuje. Nie jest w stanie nic na to poradzić, ale praktycznie każdy, kogo pozna, od razu jest jej przyjacielem. Jest również nieco strachliwa. Jakby przyszło co do czego niewątpliwie prędzej wybrałaby ucieczkę, niż walkę, ponieważ bałaby się co z takiej walki może wyniknąć. Widać u niej typowy brak odwagi również w kontaktach z innymi; czasami zbytnio stresuje się rozmowami, co często widać po tym, że odwraca wzrok, owija ogon dookoła przednich łap, czy cofa uszy.
- Jeśli chodzi o Klan Gromu, na przykład, to są oni uznawani za niezwykle silnych i sprawnych fizycznie, chociaż jeśli o mnie chodzi, to nie wiem czy to taka prawda - mruknęła po chwili. Nie, że wątpiła, by klan ten składał się ze słabeuszy, ale bardziej chodziło jej o to powątpiewanie, że wszyscy są tacy silni i w ogóle. - W sensie, na pewno mają tam jakieś słabsze jednostki, nie wszyscy muszą się charakteryzować sprawnością w tych dziedzinach - dodała po uświadomieniu sobie, że może to zabrzmieć nieco... Złośliwie. - Zaś Klan Cienia mieszka na bardzo bagnistym terenie, no i podobno nieźle się wspinają - zakończyła wywód na cieniu, o którym było chyba... Najmniej do powiedzenia. - Podobno żywią się żabami - dodała jeszcze, delikatnie się uśmiechając.
A co zaś do Zgromadzeń, huh.
- Niestety nie, widocznie przywódcy nie widzą sensu w zwoływaniu takich spotkań. Zazwyczaj wszystkie ważniejsze informacje przekazują patrole. Takie jak wybór nowego przywódcy, zastępcy, czy medyka, albo że medyk wybrał sobie terminatora. Bądź że ów terminator zakończył trening. Nie ma z tym problemu, że klany chcą ukrywać takie rzeczy, wszystko jest właściwie przekazywane bardzo szybko, tak mi się wydaje - dorzuciła.
Akurat dochodzili już do granicy z Czterema Dębami, gdzie kotka zatrzymała się.
- Tam właśnie są. Cztery Dęby. Właściwie, mówi się o nich Cztery Dęby, ale jest to jedno drzewo - zapodała przy okazji ciekawostkę. - Ma ono cztery pnie, które łączą się w jedną koronę.
Mała, nie do końca udana kopia Byczej Łapy. Jego wzrost jest wybrakowany w porównaniu do innych kocurów. Jest najmniejszy ze swojego rodzeństwa. Masa ciała małej larwy nie jest ani za duża, ani za mała, jest idealnie średnia. Smukłą sylwetkę odziedziczył po matce, nie po ociężałym, masywnym ojcu. Z kocięcego pyska Kleszcza widać, iż będzie mieć delikatniejsze kształty w przeciwieństwie do Byczej Łapy. Jego jedyne podobieństwo do ojca tkwi w barwie futra. Długie, kremowo-srebrne, klasycznie pręgowane futro z białymi znaczeniami na pysku, piersi i brzuchu niemalże perfekcyjnie odwzorowywuje ojca.
Oczy o pięknej niebieskiej barwie takie już pozostaną, co odróżni go od Byczej Łapy.
Trudny do opisania. Mały pasożyt jest ciekawski wobec wszystkiego, co go otacza. Chce wszystko ugryźć, polizać, powąchać, zobaczyć i dotknąć. Przez napiętą relację ze swoją matką jest wycofany i nieśmiały, woli skrywać się w cieniu i udawać, że go nie ma, niż znajdować się w centrum uwagi. Nie rozumie co robi źle i za co jest bez przerwy karcony, przez co jest bardzo niepewny siebie. Czasami znajduje w sobie odwagę do pyskowania, a strach i niezrozumienie rodzą w nim agresje, ale takowa przejawia się jedynie w skrajnych przypadkach.
Puszczykowe Serce [KW]
Klan gromu? Ok, jeszcze ujdzie ich siła, miałoby to sens jeśli dbają o to, by każdy był silny czy to za sprawą genów czy nacisku na treningu, ale cień? Jeszcze bardziej dziadowskiej umiejętności nie słyszał. Przecież każdy kot potrafi się wspinać. Nawet pieszczoszek wdrapie się na płot, a nikt go nie uczył tego.
Nie ma sensu zgromadzeń? Patrole same informacje przekazują? To na cholerę tutaj w ogóle są skoro wszystko teraz na odbywa się na granicach, a najważniejsze informacje może przekazać byle idiota.
-To po w ogóle mi wiedzieć o tym skoro w rzeczywistości jest inaczej? Mówisz mi o starych rzeczach, które mają się nijak do rzeczywistości. Czuje się jakbym tracił tylko swój czas - Burknął, nie hamując swej złości odwrócił się na pięcie i wrócił w stronę obozu.
![[Obrazek: VuBTvl6.png]](https://i.imgur.com/VuBTvl6.png)