Trening Deszczowej Łapy

[Biały Puch]

Ponowna próba niemalże od razu mogła się wydać opłacalna.
Pijawka ruszyła dopiero po chwili za terminatorem, który nieco dalej, już mógł poczuć zapach zwierzyny. Najwyraźniej zwierzyna postanowiła już wrócić, gdyż początkowy krzyk bażanta, mógł ją odstraszyć. Tym razem woń należała do dosyć sporego zwierzęcia.
Szarobrązowy zając, skakał przy pobliskich krzakach, nie zauważając Kropelki. Dzięki temu terminator[ka] miał[a] szansę na złapanie go! Musiał[a] się jednak śpieszyć, gdyż zwierz oddalał się z każdym kolejnym susem.

[Deszczowa Pogoda]

Bardzo dobrze! Ha, oto nadarzała się idealna okazja, by pokazać, że Klan Wichru nie jest na darmo zwany klanem ścigaczy zajęcy! Miał(a) bardzo krótką chwilę na namysł, jak tu podejść długouchego, i ostatecznie zdecydował(a), że najpierw przejdzie jeszcze kilka kroków w pozycji łowieckiej, możliwie cicho i niezauważalnie dla zająca, a dopiero potem rzuci się na niego. Trzeba było uważać na oddech, na podłoże i na wiatr... i mieć nadzieję, że tym razem nie zaprzepaści szansy danej (jej) mu przez Gwiezdnych.

[Biały Puch]

Niestety! Deszczowa Łapa tym razem ponownie nie przypilnował[a] dokładnie swojej pozycji łowieckiej...
Terminator[ka] zakradł[a] się do zająca, jednakże jego [jej] brzuch przesunął po ziemi, przez co zając obejrzał się za siebie. Jego oczom od razu ukazała się sylwetka kolorowookiego. Nie trzeba było długo czekać, aby długouchy wyskoczył nagle do góry i uciekł jak najszybciej od niebezpieczeństwa, nie dając się tym razem złapać.

[Deszczowa Pogoda]

Po raz kolejny zdołał(a) zaniżyć swoją ocenę u Gwiezdnych, którzy najwyraźniej postanowili (jej) udzielić kredytu zaufania. I to przez taką głupotę, do jasnej anielki! Przygryzł(a) język, postanawiając pozostawić obrzucanie się błotem własnym myślom, i po raz kolejny ustawił(a) się - tym razem poprawnie - w pozycji. Postarał(a) się, by ogon, grzbiet i głowa znalazły się na równej linii, a brzuch nie dotykał ziemi. Uważnie patrząc pod łapy, ruszył(a) ponownie pod wiatr, oddychając jak najciszej i starając się pozostać niezauważon(ą)ym.

[Biały Puch]

Gwiezdny Klan dzisiaj był wyjątkowo łaskawy dla Deszczowej Łapy!
Po ucieczce zająca, na niebie pojawiło się stado ptaków... Prawdopodobnie były to gołębie. I choć początkowo tylko przeleciały nad głową terminatora, to już po chwili mógł [mogła] zobaczyć, jak ptaki obniżają swój lot. Potem już tylko usiadły na ziemi, dziobiąc w ziemi w poszukiwaniu jedzenia. Żaden z ptaków nie zwrócił jednak uwagi na Kropelkę, więc miał[a] on[a] szansę na to, aby któregoś upolować!

[Deszczowa Pogoda]

Świetnie, jak to było? Nie pozwolić brzuchowi szurać po ziemi, iść pod wiatr, ściszyć oddech i uważać na to, co miał(a) pod łapami, tak, by nie nadepnąć na coś potencjalnie hałaśliwego. No i oczywiście mieć szczególne baczenie na widoczność, bo przecież polował(a) właśnie na ptaki, które to miały posługiwać się głównie zmysłem wzroku - co jakiś czas zatem należało się ukrywać za jakąś przeszkodą w okolicy, albo co kilka kroków zamierać w bezruchu. Musiał(a) przy tym pamiętać o tym, żeby poruszać się na ugiętych łapach, utrzymując przy tym grzbiet, głowę i ogon na równej linii. Zamierzał(a), przestrzegając wszystkich tych zasad, podejść od tyłu do najbardziej oddalonego od głównej grupy ptaka i - gdy będzie już dosyć blisko - rzucić się na niego, celując szczególnie w skrzydła. Jeżeli uszkodzi ptakowi pierzaste kończyny, to nawet wyrwawszy się z (jej) jego łap, nie będzie miał szansy na ucieczkę.

[Biały Puch]

Świetnie!
Terminator[ka] pamiętał[a] o wszystkich zasadach, jakich powinien użyć podczas polowania na ptaki. W tej próbie idealnie zakradł[a] się do najbardziej oddalonego osobnika z grupy. Był to dosyć gruby, młody gołąb, który nieświadomy niebezpieczeństwa, po prostu dziobał sobie w ziemi. No właśnie... do czasu.
Potem już nie miał takiego szczęścia, gdyż rudobiały kot skoczył niego, uszkadzając jedno z jego skrzydeł. Reszta ptaków niemalże od razu wzbiła się w powietrze, aby uciec od niebezpieczeństwa. Jednakże właśnie ten mały grubas, nie mógł tego zrobić. Dziobnął za to terminatora[kę] w nos! Deszczowa Łapa musiał[a] go dobić, jeśli nie chciał[a] oberwać ponownie!

[Deszczowa Pogoda]

Zdobycz najwyraźniej od jedzenia nie stroniła, a jej ciało otulała zachęcająca warstewka tłuszczu. Oczywiście, najlepsze w tym wszystkim było to, że teraz Kropla trzymał(a 0tego małego łobuza w łapach i nie zamierzał(a) wypuszczać nawet pod groźbą dziobnięcia w różowy nos, chociaż z pewnością nie było to najmilszym doświadczeniem. Postarał(a) się za to szybkim, zdecydowanym zaciśnięciem szczęk na szyi ptaka ukrócić jego cierpienia, a zważywszy na (jej) lepszą pozycję, gołąb raczej nie miał szans uciec.

[Biały Puch]

Gołąb padł dosyć szybko pod łapami Kropelki. Nie miał szans na przeżycie, kiedy znalazł się w tak niebezpiecznej pułapce, jaką było schwytanie go przez kota.

Pijawka wyszła zadowolona ze swojej kryjówki, a na jej mordce widniał szeroki uśmiech. Tym razem, mimo początkowych błędów, Kropelka poradził sobie bezbłędnie! Czuła dumę z tego powodu. Cieszyła się, że jej terminator robi postępy.
- Bardzo dobrze - zamruczała zachwycona. Spojrzała następnie na grube, pierzaste stworzenie. Taki osobnik mógł do syta napełnić chyba z dwa koty. - Na dzisiaj już skończymy, dobrze? Jutro... też poćwiczymy jeszcze polowanie. Choć... pójdziemy po mysz i wrócimy do obozu - zamruczała, wstając.
Jeśli Kropelka nie miał pytań, ruszyli po mysz. Pijawka wykopała ją następnie i wzięła ze sobą, kierując się do obozu.

[size=67]jeśli Kropelka nie będzie miała pytań, to możesz zaczynać nowy dzień :

[Deszczowa Pogoda]

Z szerokim uśmiechem, tylko odrobinę zasłoniętym przez trzymanego w zębach gołębia, Kropla odwrócił(a) się do swojej mistrzyni. Pokiwał(a) łebkiem, zgadzając się na powrót do obozu i jednocześnie sygnalizując, że nie ma więcej pytań do Białego Puchu. Jak na pierwszy dzień, chyba nie było aż tak źle, no nie?

***

Nie upłynęło w rzece wiele wody (również dlatego, że była zamarznięta), a Kropla znowu spieszył(a) ku wyjściu z obozu, zmierzając nowy dzień treningu. Interesowało (ją) go, czym też zajmą się dzisiaj? Było tyle możliwości! Walka, dalsza część polowania, a może teoretyczne zagadnienia? Te ostatnie chyba najbardziej odpowiadały Kropli i chyba najlepiej mogł(a) poradzić sobie na tym polu.

[Biały Puch]

Pijawka posiadając trzech terminatorów, wspięła się na miarę swoich możliwości i starała się z każdym chodzić na trening przynajmniej raz na dzień. Plusem był fakt, że z Rysią Łapą mieli już tylko powtórki oraz pracę nad jego samooceną. Z Płomienną Łapą trening szedł szybko i sprawnie. Przerabiali teraz kodeks i granice oraz powtarzali polowanie. Dlatego Biały Puch wiedziała, co chciałaby przerobić z Deszczową Łapą. Ostatnio cały czas ćwiczyli polowanie a przydałoby się iść dalej a nie tylko stać w miejscu.
Kiedy więc Kropelka dotarł na Wyjące Wzgórze, córka Fiołkowego Świtu powitała go uśmiechem.
- Dzień dobry. Jak się czujesz... Deszczowa Łapo? - miauknęła, po czym wstała i zaraz potem dała terminatorowi znać, aby kierował się za mną. - Dzisiaj chciałabym, abyśmy przerobili... kodeks i granice, dobrze? I mam dla ciebie... propozycje. Czy chciałbyś może niedługo... poćwiczyć z Płomienną Łapą walkę? Wtedy zorganizowałabym... wam wspólny trening.

[Deszczowa Pogoda]

- Dzień dobry - odpowiedział(a), również z uśmiechem, na przywitanie mistrzyni i bez szemrania ruszył(a) za nią w las. - Nieźle, chociaż niedawno musiałm trochę czasu spędzić w lecznicy... jakieś przeziębienie. A jak zdrowie Pani? - odrzekł(a) kulturalnie na jej pytanie. Całe szczęście, że choróbka nie przerodziła się w coś groźniejszego i zaledwie kilka spośród swoich bezsennych nocy spędził(a) w lecznicy. Rude uszka uniosły się z zadowolenia, gdy dobiegła ich informacja, że dzisiaj zajmą się bardziej teoretyczną częścią treningu. Super. W umyśle Deszczowej Łapy abstrakcyjne informacje tworzyły skomplikowaną sieć, w której potrafił(a) dobrze się rozeznawać i zgrabnie łączyć ze sobą posiadane informacje. - Oczywiście. Płomienna Łapa mnie zna, zatem sądzę, że nie będzie miał nic przeciwko wspólnemu treningowi.

[Biały Puch]

- Cieszę się, że już jesteś... zdrowy - zamruczała cicho, spoglądając na kolorowookiego terminatora. Cieszyła się również, że choroba nie okazała się bardzo poważna i mogli wrócić do treningów. - Dobrze. Na szczęście jeszcze... nic mnie nie złapało. Nie... chciałabym opóźniać waszych treningów - miauknęła z delikatnym uśmiechem na mordce. Było jej naprawdę miło, że jej uczniów również interesowało to, jak się czuje.
Biała wojowniczka uśmiechnęła się ciepło w stronę rudobiałego terminatora. Płomienna Łapa również był zadowolony, gdy zaproponowała takie rozwiązanie na sparing. Chciała jednak najpierw przerobić z Płomykiem i Kropelką teorię, aby potem móc zabrać ich na wspólny trening walki.
- Dobrze więc... zacznijmy od klanowych rang... dobrze? Możesz mi o nich opowiedzieć? - poprosiła, zbliżając się już powoli do granicy z Czterema Dębami.

[Deszczowa Pogoda]

Wyjące Wzgórza wydawały się jej jeszcze bardziej zachwycające, niż ostatnio, chociaż utraciły już cudowność właściwą rzeczom, które widzimy po raz pierwszy. Teraz miały w sobie dziwne, uśpione jeszcze piękno, może lepiej powiedzieć - potęgę, która jak na razie kryła się pod powierzchnią śniegu i zmarzniętej ziemi, oczekując na to, aż Pora Nagich Drzew minie. To przytłaczało i jednocześnie zachwycało Kropelkę.
- Mamy kocięta, które potem zyskują rangę terminatorów, aby stać się wojownikami. Wojownik może stać się zastępcą, a następnie przywódcą - to były oczywiste oczywistości, a zarazem wyznaczały ścieżkę, którą mniej lub bardziej skrycie pragnęło podążać wiele kotów... jakkolwiek wizja taka była zupełnie niepociągająca dla Deszczowej Łapy, jako że stanowisko lidera wymagało nadzwyczajnej odpowiedzialności i determinacji, której bardzo brakowało Giermkowi - nawet, gdyby jakimś cudem zdołał wygrać wyścig szczurów o stołek zastępcy. - Istnieje również medyk. Aby się takowym stać, trzeba przejść specjalny trening - taka rola należała do niektórych dziecięcych marzeń Kropli, ale wraz z czasem i ona została przekreślona grubą kreską. O ile przywódcy nosili na barkach ciężkie brzemię, to ciężar odpowiedzialności spoczywającej na medykach musiał wręcz przygniatać do ziemi. - Postarzałe koty otrzymują rangę starszego i są zwolnione z pełnienia funkcji klanowych. Niektóre kotki biorą na siebie rangę matki i zajmują się głównie opieką nad kociętami - i ta perspektywa coraz częściej pojawiała się w myślach Kropli. Oczywiście, piecza nad kociarnią wiązała się także z problemami i odpowiedzialnością... ale mimo to bycie matką i opieka nad kociętami, z którymi można byłoby się bawić i którym można byłoby opowiadać znane sobie historie, coraz bardziej w jakiś niezwykły sposób fascynowało Kroplę. Czcze marzenia, w końcu kocurów nie przyjmuje się na tą rangę.

[Biały Puch]

Biały Puch wysłuchała tego, co mówił jej terminator, po czym kiwnęła delikatnie głową. Była to wiedza ogólnikowa, jednakże po to był trening, aby dowiedzieć się wszystkiego o życiu w klanie.
- Tak, dobrze - miauknęła z uśmiechem. Byli coraz bliżej czterech dębów, więc mogła póki co mówić o rangach. Potem zamierzała przejść do omawiania władz w klanach.
- Przywódca organizuje ceremonie na których... mianuje terminatorów na wojowników oraz... kocięta na terminatorów. Ma też dar dziewięciu... żywotów. Potem jest zastępca, który... w razie potrzeby zastępuje przywódcę... zostaje również przywódcą po śmierci poprzednika... ale nie zawsze. Taka sytuacja miała miejsce... u nas w klanie, kiedy moja mama... Malinowa Gwiazda zostawała przywódczynią. Zastępca też organizuje... patrole i przygląda się treningom - miauknęła, tłumacząc dwie pierwsze rangi - Następnie jest medyk i pomocnik medyka... czyli koty, które potrafią leczyć i... mają wyjątkowo silną więź z Gwiezdnymi... Trenują jako terminatorzy medyka, aby... potem właśnie się nimi stać. Wojownicy... to koty, które ukończyły trening. Polują, trenują terminatorów... i patrolują granicę. Terminatorzy to koty... które ukończyły sześć księżyców. Uczą się... na wojowników. Zajmują się starszyzną i legowiskami... Starszyzna to koty, które są... skończyły już służyć klanowi. Odpoczywają po... całym życiu służenia klanowi. Kocięta... to koty, które nie mają obowiązków... bo są za małe. No i matki... tak, są to kotki, które... urodziły kocięta lub się nimi... opiekują. W Klanie Rzeki jest... jednak kocur, który przejął... rangę matki - opowiedziała, po czym delikatnie machnęła ogonem. Doszli do granicy z Czterema Dębami.
- To Cztery Dęby. Teren, który nie należy... do żadnego z klanów. Powiesz mi proszę... jakie są pozostałe trzy klany?