Trening Płomiennej Łapy

[Biały Puch]

Atak Kropli - nieudany :< (0%)
Atak Płomyka - udany (100%)

Po tym, jak zarówno Płomyk i Kropelka sypnęli sobie śniegiem w oczy, oboje postanowili zaatakować siebie nawzajem. Deszczowej Łapie jednak nie udało się dobrze wymierzyć odległości między nim [nią] a Płomienną Łapą, przez co po prostu łapy terminatora wylądowały ponownie na śniegu.
Za to syn Czerwonego Pazura miał sporo szczęścia! Udało mu się uderzyć przednimi łapami w szyję Kropelki, dzięki czemu drugi terminator Białego Puchu mógł poczuć, że na chwilę zabiera mu dech w piersiach. Jednakże tylko na tym się skończyło.
W oczach terminatorów zaczynało być coraz mniej śniegu. Powoli zaczynali widzieć już normalnie, a nie tylko lekko rozmazany obraz.

[Deszczowa Pogoda]

Jedynie grudki występujące na policzkach od mocnego zaciśnięcia zębów świadczyły o tym, że uderzenie zostało odczute przez Kroplę. Jak można było zapomnieć o ochronie gardła? To przecież jedna z najdelikatniejszych części ciała, które należało osłaniać jak tylko się dało...
Nie czas jednak płakać nad rozlanym mlekiem; ból przebiegający przez szyję szybko zniknął, niemal jednocześnie z kolejnym atakiem Deszczowej Łapy. Tym razem terminator zamierzał wybić się silnie z tylnych nóg i zdzielić łapą na odlew okolice boku głowy Płomiennej Łapy.

[Jaśniejący Płomień]

Z satysfakcją odnotowuje fakt zetknięcia łap z miękką szyją Kropli, nim na powrót ląduje na śniegu. Z innej strony patrząc - serio, dopiero przy upośledzonym widzeniu jest w stanie trafić? Co dopiero mówić o jakimkolwiek uniku? Naprawdę, czy wszystko na co może liczyć to ślepy fart? Już zaraz potem następuje czas, by się o tym przekonać; widoczność Płomiennej Łapy z chwili na chwilę coraz bardziej się poprawia. Spokojnie może zakładać, że w podobnej sytuacji jest drugi terminator.
Bury, podobnie jak pręgus, próbuje mocno wybić się tylnymi łapami. Ale nie po to, żeby zaatakować, a po to, aby wyskoczyć wysoko w górę i... przeskoczyć atakującego.

[Biały Puch]

Atak Kropelki - krytyczny! (150%)
Unik Płomyka - krytyczny! (150%)
Ostateczny atak Kropelki - nieudany :c (150%-150%=0%)

Kropelka dosyć szybko przystąpił[a] do kolejnego ataku. Wybił[a] się z tylnych łap, a następnie skierował[a] swoje łapy w stronę głowy burego tickeda.
Płomyk jednak miał już nieco inny plan i zdecydowanie nie chciał dać się trafić Deszczowej Łapie. Płomienna Łapa dosyć sprawnie wybił się z tylnych łap, a następnie przeskoczył terminatora, lądując po drugiej stronie. Niestety więc Kropelka jedynie machnęła łapami w powietrzu.
Tymczasem z oczu terminatorów zdążyły już wypaść grudki śniegu. Teraz więc widzieli już normalnie, stojąc tyłem do siebie.

[Deszczowa Pogoda]

Znaleźli się plecami do siebie po tym, jak atak nie trafił w cel - i być może dziecko Wietrznego Dnia miałoby czas na obrzucenie sięcw myślach najgorszymi wyzwiskami czerpanymi wprost ze skarbca wyrażeń swojego ojca, gdyby nie to, że przecież trwała walka i liczyła się każda chwila. Płynnym obrotem na pięcie Giermek ponownie stanął pyskiem w pysk z Płomienną Łapą, jednocześnie próbując zagarnąć śnieg w łapę i ponownie cisnąć ją w stronę przeciwnika. Zaraz potem, niezależnie od powodzenia próby, rzucił się na łeb na szyję do ataku. Tym razem chciał całym ciałkiem uderzyć w łapy Płomyczka, popychając go na ziemię.

[Jaśniejący Płomień]

Ani podczas krótkiego lotu, ani po tym, jak jego łapy stają z powrotem na ziemi, Płomienna Łapa nie odczuwa przeszkadzaczy w postaci łap Kropli. Tak się robi gładki unik, proszę państwa. Terminator naprędce odwraca się w kierunku przeciwnika i krótko macha burą kitą. Widzi, że Deszczowa Łapa znowu planuje go oślepić, jednak tym razem Płomyk nie próbuje odwzajemnić uprzejmości, nie marnuje też czasu na jakiś szczególny unik; jeśli tylko szczęście jest po jego stronie, rzuca się na rudego, mierząc łapą w jego głowę. Dobrze byłoby uderzyć w polik, albo przynajmniej zahaczyć o uszko, o ile przedtem sam nie zostanie zwalony z łap...

[Biały Puch]

Czy Kropelce uda się oślepić Płomyka?
parzyste - tak; nieparzyste - nie
wypada 2 - Kropelce udaje się oślepić Płomyka

Atak Kropelki - udany (100%)
Atak Płomyka - nieudany :c (0%)

Kropelka odwórcił[a] się ponownie w stronę Płomyka, a następnie sięgnął w stronę śniegu. Łapa terminatora znalazła się w śniegu, a następnie wyrzuciła go w stronę oczu syna Czerwonego Pazura... w które ponownie trafiły. Tak więc bury ticked ponownie został oślepiony przez śnieg, który po raz kolejny znalazł się w jego oczach.
Deszczowa Łapa ponownie rzucił[a] się w stronę Płomyka, który akurat szykował się do swojego ataku. Niestety Płomienna Łapa nie dał rady zrobić nic więcej, gdyż został powalony na ziemię przez swojego przeciwnika.

[Deszczowa Pogoda]

Udało się! Nie tylko śnieg znalazł się w oczach Płomiennej Łapy, ale i szarźa odniosła zamierzony skutek. Padł na ziemię jak długi, a drobna postać Kropli zaczęła nad nim górować, umożliwiając...
No właśnie. Płomyk był teraz bezbronny. A nie godziło się zniszczyć bezbronnego przeciwnika, dobić powalonego, zmazać z powierzchni ziemi już niezdolnego do walki. Nie wolno było wymierzyć kolejnego ataku, przynajmniej nie do czasu, jak Płomyczek się nie podniesie.
Te myśli przebiegły przez bardzo mały rozumek w momencie, gdy Giermek rzucił się w stronę Płomiennej Łapy, decydując się jednak nie tyle go zaatakować, co rozbroić; zdecydował się przygnieść łapami i piersią jego barki do ziemi, a cały ten gest wykonać na tyle szybko i sprawnie, by kocur nie miał czasu się pozbierać.
- Jeżeli w którymkolwiek momencie poczujesz, że masz dosyć, powiedz jedynie słowo - wyszeptał terminator, tak, by usłyszał to jedynie jego przeciwnik.

[Jaśniejący Płomień]

Uch. Gdyby miał wybierać, o stokroć wolałby dostać jeszcze raz po pysku, niż zostać zwalonym z łap. I to w stanie częściowego otępienia, kiedy po raz kolejny śnieg zakłóca jego widoczność. Okropne uczucie. Płomyk nie ma jednak zamiaru się poddać i próbuje gwałtownie odbić się tylnymi kończynami tak, by najpierw jego tyłek się uniósł, a zaraz później reszta ciała i przednie łapy odnalazły się w pozycji stojącej, z wygiętym w pałąk grzbietem. Kocur zdaje sobie sprawę ze swojej niekorzystnej sytuacji i wie, że byłoby kompletnym głupstwem ze strony Deszczowej Łapy dać mu czas na pozbieranie się, dlatego lada moment spodziewa się ataku. Liczy na to, że o ile uda mu się wykonać upragniony ruch, jego zad uderzy w przeciwnika, albo przynajmniej szybki ruch burego ciała w zetknięciu z atakującym Kroplą zachwieje nadchodzącym od góry terminatorem.

[Biały Puch]

Atak Kropelki - nieudany :c (0%)
Atak Płomyka - słaby (50%)

Deszczowa Łapa skoczył[a] w kierunku swojego przeciwnika, aby przygnieść go do ziemi. Niestety tym razem nie dopisywało mu szczęście, gdyż Płomienna Łapa dosyć sprawnie wykonał ruch swoim zadem. O tyle szczęścia, że uderzył Kropelkę niezbyt mocno w szczękę. Nie było to dosyć mocne uderzenie, ale Deszczowa Łapa zdecydowanie mógł poczuć chwilowy ból.

Biały Puch wstała po chwili z miejsca, a następnie skierowała się w stronę dwójki terminatorów.
- Już, już wystarczy - miauknęła, posyłając zarówno Kropelce jak i Płomykowi delikatny uśmiech. Następnie machnęła swoją białą kitą, nie spuszczając z nich swoich złotych ślepi.
- Bardzo dobrze wam poszło. Jestem... z was naprawdę dumna. Czy zauważyliście... coś, podczas tej walki?

[Deszczowa Pogoda]

Hola, rozdzielcie ich, zbyt się zaparli.
Głowa Deszcz odskoczyła do tyłu od uderzenia; no cóż, czego można było się spodziewać? Niemniej jednak Kropli nie było żal swojego czynu. Serduszko wypełniła duma z tego, że nie postanowiła wyniszczyć swojego przeciwnika, kiedy miała na to szansę. To przecież wysoce honorowe!
- Walczysz świetnie, dziękuję za ten pojedynek - zwróciła się do kocura, po czym znowu skierowała pyszczek w stronę Białego Puchu. - Dobrą taktyką jest oślepić przeciwnika, a następnie podjąć atak - stwierdziła w odpowiedzi na jej pytanie, przekazując pałeczkę swojemu towarzyszowi.

[Jaśniejący Płomień]

Udaje się - nim Kropli udaje się go dobić, on odbija się od dna i wraca do gry, uraczając przy okazji drugiego terminatora lekkim uderzeniem. Bury powtarza gest potrząśnięcia głową, by pozbyć się zalegających mu w oczach resztek śniegu, po czym przygotowuje się do ataku i... I wtedy wkracza Biały Puch oznajmiając, że tyle wystarczy. Na pysku Płomiennej Łapy maluje się zdumienie. To już, tak prędko? Ledwo się rozgrzewał. Napompowany adrenaliną mógłby kontynuować takie przepychanki jeszcze przez dłuższy czas. Jednak skoro nie muszą, to najwyraźniej dobrze sobie poradzili i Płomyk może być zadowolony. Jest, w istocie. Został trochę skopany, a jego nienagannie ułożone z rana futro musi wyglądać teraz jak u jakiegoś obdartusa, niemniej walka spełniła oczekiwania. Powinien więcej się pojedynkować.
- Liczę na powtórkę za jakiś czas - uśmiecha się zadziornie do Deszczowej Łapy. Przenosi żywe spojrzenie na mistrzyni, jedno ucho trzymając skierowane na biało-rudego. Gdy ten kończy swą odpowiedź, Płomienny dopowiada: - Czas reakcji jest bardzo ważny. Źle wykorzystane uderzenie serca może przesądzić o wyniku walki.
Przysiada na wydeptanym śniegu i energicznie zabiera się do ugładzania językiem rozwichrzonej sierści. Nie doprowadzi jej teraz do ideału, ale nie zdzierży, jeśli czegoś z nią nie zrobi. Kiedyś może był dzikusem niedbającym zanadto o nienaganny wygląd, ale zajmowanie się futrem w stresujących momentach wyrobiło w nim nawyk nadmiernego dbania o szatę. Przeciera też łapą oczy - dzisiaj podwójnie zmaltretowane i wciąż lekko piekące.

[Biały Puch]

Biały Puch w ciszy wysłuchała tego, co mieli do powiedzenia jej terminatorzy. Na jej mordce nadal gościł delikatny uśmiech. Wszystko, co zauważyli, było naprawdę bardzo przydatną wiedzą cieszyła się, że udało im się dostrzec te szczegóły. Teraz przynamniej już wiedzieli jak się bronić.
- Tak. Zarówno oślepienie przeciwnika... jak i czas reakcji, są bardzo ważne... Ale nie możemy też cały czas polegać na... tym samym, bo staniemy się... przewidywalni. Dlatego, skoro oboje teraz... będziecie mieli powtórzenia materiału... będziemy się spotykać i ćwiczyć... walkę - miauknęła, po czym wstała na cztery łapy i dała terminatorom znać, aby ruszyli razem z nią w stronę obozu.
- Skoro już wiecie jak walczyć to... macie moją zgodę na samotne wychodzenie... z obozu. Tylko nie dalej niż do... Bzyczącej Polany i zachodniej części... Świszczących Traw. Dobrze? Nie chciałabym, aby... coś wam się stało. - miauknęła, kierując się w stronę obozu - Czy macie jakieś pytania? Dotyczące... nie tylko treningu?