Jodełki

[Pliszkowy Zagajnik]

Gdy na prostokącie pojawiło sie światło, Pliszka odskoczyła, jak poparzona w obawie, że światło zrobi jej krzywdę. Gdy przez kilka uderzeń serca nic się nie działo, znów przybliżyła się… i tym razem uderzyła prostokąt mocniej, bardziej niezadowolona. Ostatecznie doszła do wniosku, że musiał być na skraju swojego życia, jeżeli w ogóle żył — ale reagował na dotyk, drgał, świecił, czy coś takiego mogło być martwe?
Postanowiła zakopać tajemniczy obiekt. Wykopała dziurę, uderzyła go mocno jeszcze kilka razy, upewniając się, że nie zakopie go żywcem (miała jeszcze moralność), po czym wrzuciła prostokąt do rowu i zakopała. Żegnaj. Potem znów wróciła do szukania zwierzyny, ale zdecydowanie wybita z rytmu i zaalarmowana tym… czymś. To nie powinno być na ich terenach. Może ktoś inny będzie wiedział, co to?

[Czterolistna Koniczyna]

Przedmiot został zakopany, a dwunóg który go zgubił już na zawsze mógł się z nim pożegnać. Może to i dobrze? Dostanie nauczkę, by nie zapuszczać się już w progi lasu, który należał do klanów. I najwyraźniej nie tylko dwunogi byli na tyle głupi, aby tak robić.
Pomiędzy drzewami Pliszce mignęło jasne, płowe futerko. To jakaś kotka, przechadzała się jak gdyby nigdy nic po lesie, wokół jej szyi różnokolorowa obroża. Rozglądała się z zachwytem w żółtych oczach po okolicy, nie zauważając jeszcze obecności wojowniczki.

Pliszkowy Zagajnik: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 42/50
2/2

Kirke: S: 8 | Zr: 9 | Sz: 8 | Zm: 7 | HP: 45 | W: 50

[Pliszkowy Zagajnik]

Oho? A tego to już zdecydowanie nie chciała widzieć na terenach. Zmarszczyła brwi i z lekką niepewnością, ale szybko podążyła za płowym futerkiem. Strach zniknął, gdy zobaczyła obrożę: pieszczoszek? Miejmy nadzieję, że znalazła się tu przez czystą głupotę… i zamierzała jej dać przywilej wątpliwości. Sama nie była pewna, jaki był odpowiedni sposób radzenia sobie z pieszczochami. Może niektórzy powiedzieliby, że atak od razu. W każdym razie: gdy znalazła się na odpowiedniej odległości między nią, a kotką, krzyknęła:
– Hej, zatrzymaj się! To tereny Klanu Cienia.

[Czterolistna Koniczyna]

Płowa kocica drgnęła na nagły dźwięk, od razu odwracając łebek w stronę nieznajomej jej twarzyczki. Zamiast jednak się przestraszyć i uciec gdzie pieprz rośnie, Kirke uśmiechnęła się promiennie, całą swoją uwagę przenosząc z otaczającej jej natury na towarzyszkę.
- Ah, kochana, spokojnie! Przecież nic złego nie robię. Zwierzyna się przecież nie boi. Ptaki tak pięknie świergoczą, czyż to nie wspaniały dźwięk? Chodź, moja droga. Przejdź się ze mną. Jest tu tak przepięknie. - Westchnęła z zachwytem, jej głos rozmarzony. Kompletnie nie przejęła się słowami Pliszkowego Zagajnika. Ale przynajmniej się zatrzymała. To już progres.

Pliszkowy Zagajnik: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 42/50
2/2

Kirke: S: 8 | Zr: 9 | Sz: 8 | Zm: 7 | HP: 45 | W: 50

[Pliszkowy Zagajnik]

Nie no, ją coraz coś tu strzeli.
Intruzka się zatrzymała, Pliszka się do niej przybliżyła, ale została uderzona monologiem, który odjął jej pięć księżyców życia. Ona nawet nie wiedziała, że jest na terenach klanu — albo nie zdawała sobie sprawy, co to znaczy, szczególnie dla jej bezpieczeństwa. Zwierzyna się nie boi? O czym ona fandzoliła? Przecież to, że ptaki śpiewały na górze nie sprawiało automatycznie, że nie płoszyła zwierzyny — ptaki dobrze wiedziały, że są tam bezpieczne. Co ona sobie myślała, że myszy i wiewiórki zaczną się zaraz wokół niej zbierać, jakby była księżniczką? Niebieska zmarszczyła brwi i wzięła głęboki, zdenerwowany wdech.
Wybranie innej opcji dialogowej niż "ty jesteś jakaś głupia?" było niesamowicie trudne.
– Nie obchodzi mnie, co robisz. Mam obowiązek wyproszenia cię z terenów mojego klanu dla twojego i mojego bezpieczeństwa.

[Czterolistna Koniczyna]

Kirke mrugnęła parę razy, nieco speszona, jednak na jej pyszczku ponownie pojawił się towarzyski, promienny grymas.
- Ależ po co te nerwy? Złość piękności szkodzi, moja droga. Czym ja ci niby robię krzywdę? - Odwróciła się, kiwając łbem w kierunku w którym przyszła, skłonna do dalszej rozmowy. - A odprowadzisz mnie, słoneczko? Obawiam się, że mogę się zgubić, a w grupie zawsze raźniej. Ah, no i gdzież moje maniery. Mam na imię Kirke. - Przedstawiła się uprzejmie, stawiając skoczny krok do przodu, oglądając się z nadzieją za siebie w stronę Pliszki. Ewidentnie brakowało jej kogoś do towarzystwa, do tego była uparta. Cóż zrobić, wojowniczka chyba nie da rady przemówić kotce do rozsądku.

Pliszkowy Zagajnik: lvl: 3 | S: 11 | Zr: 11 | Sz: 5 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 42/50
2/2

Kirke: S: 8 | Zr: 9 | Sz: 8 | Zm: 7 | HP: 45 | W: 50

[Pliszkowy Zagajnik]

Kot, którego miała przed sobą, był potencjalnie najgorszym typem, jaki mogła sobie wyobrazić Pliszka. Próźnym, głupim, niedającym sobie przemówić do rozsądku.
– Nie potrzebuję piękności – stwierdziła jak kamień, wzdychając z rosnącą irytacją. Nie miała ochoty odprowadzać nikogo tam, skąd przyszli, ale doszła do wniosku, że jeśli tego nie zrobi, to płowa dalej będzie wesoło skakać po cienistych ziemiach, bo pewnie była zbyt głupia, żeby zapamiętać drogę, no jasne. Typowy pieszczoch. Wzięła głęboki wdech.
– Niech ci będzie – mruknęła, po czym zaczęła iść w stronę osiedla, oczekując, że kotka za nią podąży. Jeśli tak się stało, po krótkiej ciszy wymamrotała z siebie jeszcze pytanie: – Co to właściwie znaczy Kirke?

[Ośmiooki]

***

Polowanie na rozprostowanie nóg to zawsze było coś, czego był fanem do praktykowania. Z samego rana, tuż po rozdaniu patroli, kiedy ten pierwszy, poranny wziął na siebie. Rozglądał się za zwierzyną, chciał się poruszać, chciał poczuć wysiłek, krew w pysku i dumne poczucie zwycięstwa. To było wszystko, co Ośmiooki teraz potrzebował. Rozglądał się za jedzeniem, ewentualnie - niebezpieczeństwem. Nie czuł strachu, był u siebie.

mg

[Wróbelek]

Ranek to zapewne jedna z lepszych pór na polowanie – niektóre ze zwierząt właśnie rozpoczynały swój dzień. Ośmiooki już po chwili swojej wędrówki mógł usłyszeć bardzo charakterystyczny dźwięk. Charakterystyczny ptak stukał swoim dziobem o drzewo. Dzięcioł był ulokowany dość wysoko, ale to nie powinno być wyzwanie dla kota z klanu Cienia, prawda?

Ośmiooki: S: 14 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 55 | W: 65

[Ośmiooki]

xxxxDzięcioł. Potrafił się wspinać, oczywiście, jednak chyba mu się jeszcze nie zdarzyło polować na wysokości. Niemniej nie planował sobie tego odpuścić. Do drzewa podszedł cicho, w pozycji łowieckiej, patrząc pod łapy i idąc pod wiatr. Ukrywał się także za krzewami, aż nie dotarł do drzewka, na którym znajdował się delikwent. Cicho wskoczył na korę drzewa, wił się w górę. Szedł po lewej stronie, gdy ptaszek był po prawej, by mógł być niewidoczny jak najdłużej. I kiedy był na odpowiedniej wysokości, machnął łapą, by przebić mu gardło.

[Wróbelek]

Niestety, gdzieś w połowie pokonywania drzewa, dzięcioł nagle stwierdził, że to idealny moment na to, żeby odlecieć. Na szczęście dla zastępcy – nie tak daleko. Ptaszek po prostu zmienił drzewo na pobliskie. Co prawda Ośmiooki musiał wszystko powtarzać, ale przynajmniej obiad mu nie uciekł tak kompletnie.

Ośmiooki: S: 14 | Zr: 8 | Sz: 7 | Zm: 4 | HP: 55 | W: 65-3=62/65

[Ośmiooki]

xxxxUciekł na inne drzewo, ale to nieważne. Ośmiooki zszedł wolno z drzewa, bezpiecznie, by zaraz wspiąć się na drugie - wciąż zachowując wszystkie zasady, poruszając się tak cicho jak tylko było to możliwe. I ponownie, gdy był wystarczająco blisko ofiary, sięgnął do niego lapą, chcąc przebić pazurami jego gardło.

[Srebrzysta Łuna]

Wciąż nie była pewna, co miałaby myśleć o Świetlikowej Kniei… jednak to w jej towarzystwie wybrała się pewnego dnia na polowanie.
Życzyła tamtej udanych łowów, sama udając się nieco dalej, tropiąc przy tym zwierzynę.

[Świetlikowa Knieja]

Świetlik nie myślała natomiast nic o Srebrzystej Łunie. Była po prostu kotką w Klanie, i tyle. Niespecjalnie przywiązywała do niej wagę, miała lepsze rzeczy do roboty. W momencie jednak kiedy wojowniczka zaproponowała jej polowanie... chętnie się zgodziła. Akurat myślała, czy by nie wyjść na jedno, więc dobrze się składało.
Przed rozejściem się w swoje strony życzyła jej udanych łowów i zaczęła sama szukać.

[Księżycowy Pył]

Srebrna wojowniczka nie musiała długo tropić; bez trudu odnalazła ślad zapachowy pozostawiony przez orzesznicę, która musiała niedawno przechadzać się między jodełkami. Zaraz po tym okoliczna kępa traw poruszyła się podejrzanie, a między długimi źdźbłami ujrzeć można było zarys drobnego, rudego gryzonia, który buszował w poszukiwaniu własnego pożywienia- mimo czujności nieświadom jeszcze obecności drapieżnika.

Srebrzysta Łuna: lvl: 4 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 7 | Zm: 6 | HP: 70 | W: 60

Polującej w pewnej odległości Świetlikowej Kniei również się poszczęściło, bo oto spomiędzy drobnych krzewów głowę wystawiła inna orzesznica, której zapach chwilę temu dotarł do nosa pointki. Drobne zwierzątko ruszyło w przód, zwinnie przemieszczając się między roślinnością i kierując się głębiej w las. Co jakiś czas zwalniało i przystawało, wyraźnie nie chcąc dać się zaskoczyć.

Świetlikowa Knieja: lvl: 4 | S: 11 | Zr: 16 | Sz: 6 | Zm: 6 | HP: 80 | W: 50