Kwiecina

[Skażona Woda]

Skinął głową na pytanie matki. Wprawdzie dla niego polana była jedynie kolejnym skrawkiem terenu, może jedynie bardziej obfitym w zwierzynę patrząc na ilość wysokich traw, ale skoro Truflowa Łapa tak uważała to zapewne tak było.
Matka mówiła... dużo. Musiał się skupić, żeby wyłapać wszystko.- Mamy. To przecież też twoje terytorium. -Poprawił ją, czując w środku narastającą obawę. Czy Truflowa Łapa nie czuła się częścią ich Klanu? Czy to właśnie dlatego opowiadała mu teraz o jej życiu w Klanie Gromu? Nie. Nie powinien skupiać się na takich szczególikach i łapać za słówka.
- Jasne. -Nie wiedział czym był ten cały wianek, ale jeśli miało go to odsunąć od wcześniejszych domysłów to mógł się nim zająć.- A... Jakie kwiaty pasowałyby pod biało-rude futro? -Jeśli już miał coś robić z kwiatami to wolał, żeby rzeczywiście było go dla Świerkowej Igły. On nie znajdzie w nich żadnego zastosowania.

[Truflowy Nosek]

Skaza poprawił moje słownictwo i szczerze poczułam się lepiej, szczególnie po tym jak zdarzało się, że niektórzy jeszcze nie uznawali mnie za wichrzaka; i tak jak ich nie słuchałam, a przyjaciół też tutaj znalazłam to czasami kumulująca się niepewność gdzie powinnam być teraz z takimi głosami potrafiła namieszać mi w głowie. Dzięki takim sytuacjom coraz częściej znajdowałam odpowiedź na pytanie: gdzie powinnam zostać; oczywiście ciężko mi było zdecydować na pewno, ale czy naprawdę byłam aż tak winna, że znalazłam szczęście? Wiedziałam, że siostra by się cieszyła, ale wiedziałam też co zapewniłam jej na te wszystkie księżyce… że zniknęłam… Nie chciałam teraz o tym myśleć.
– Masz rację, nasze tereny. – Poprawiłam się. Chociaż poczucie wstydu kryło się gdzieś za grubą warstwą delikatnego uśmiechu kiedy wypowiadałam to zdanie; czy to zdrada przeciwko Gromowi? Czy to po prostu zaakceptowanie Wichru?
– Chcesz mi zrobić wianek? – zażartowałam patrząc na swoje futerko. – Czy komuś… istotnemu? – zapytałam zaciekawiona, chociaż starałam się całą uwagę skupić na kwiaty wokół nas. – Bladoróżowa mydlnica z makiem wydają się miłym połączeniem dla oka, zależy jak bardzo biało i jak bardzo rudo – odpowiedziałam po chwili namysłu.

[Sosnowy Szmer]

Dawno już nie była na samotnym polowaniu... Po ostatnim. Ugh! Wyruszyła więc dzisiaj, mając nadzieję, że nie trafi na żadnego lisa, czy innego drapieżnika.

//mg

[Drzemlikowa Łapa]

Jak na tę chwilę zapowiadało się tak, jak Sosnowy Szmer chciała - bardzo spokojnie. Jednocześnie nie aż nadto, gdyż dość prędko do jej uszu dotarł szelest, a zaraz po nim - widok długiej, rudej kity, bynajmniej nie lisiej! Kwiecina była dosyć nietypowym miejscem, by spotkać wiewiórkę, jednakże...nieopodal znajdował się Dziki Sad, być może postanowiła opuścić na chwilę zadrzewiony teren w poszukiwaniu ostatnich zapasów przed zapadnięciem w sen zimowy?

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 80/80 | W: 60/60

[Sosnowy Szmer]

O! Wiewiórka! Możliwa pierwsza zdobycz dzisiejszego dnia dla Sosny, która nie zaprzątała sobie głowy, co ta tu robi. Przypadła do ziemi, przeniosła ciężar ciała i zaczęła skradać się do piszczki, by potem skoczyć i wgryźć się w jej szyję.

[Drzemlikowa Łapa]

Sosnowy Szmer, jak na zaprawioną w boju wojowniczkę przystało, bez większego trudu schwytała zwierzaka; wiewiórka była względnie łatwym łupem znajdując się na obcym sobie terenie.

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 80/80 | W: 60-2=58/60

razem: 15 exp (+15 exp za wiewiórkę)

[Sosnowy Szmer]

Łatwizna. Szybko wykopała dołek, do którego wrzuciła wiewiórkę, po czym go zakopała i ruszyła dalej na łowy. Dzięki Gwiezdny Klanie!

[Drzemlikowa Łapa]

Gwiezdny Klan musiał być zadowolony z podzięki Sosnowego Szmeru, bowiem bardzo szybko na jej drodze wylądowało kolejne zwierzę. Ot, głośno trzepocząc skrzydłami usiadła długość drzewa od niej wrona. A może było to zwykłe szczęście?

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 80/80 | W: 58/60

razem: 15 exp (+15 exp za wiewiórkę)

[Sosnowy Szmer]

Szczęście, czy też dar od Gwiezdnego Klanu... Liczyło się, że przed nią kolejna piszczka do złapania! Przystanęła, przybrała pozycje łowiecką i ruszyła w stronę wrony. Co jakiś czas zatrzymywała się lub chowała drzewa, by ta jej nie dostrzegła. W końcu rzuciła się na nią, by ukrócić jej żywot.

[Drzemlikowa Łapa]

No i tyle było ze szczęścia wojowniczki! Skoczyła ku wronie i prawie że ją miała, jednakże ta równie gwałtownie poderwała się do lotu - i wzniosła się ku górze niezwykle szybko, przedtem z impetem uderzając skrzydłem Sosnowy policzek. I tyle ją widziała!

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 80-5=75/80 | W: 58-3=55/60
» rana 0. stopnia - siniak na lewym policzku

razem: 15 exp (+15 exp za wiewiórkę)

[Sosnowy Szmer]

Syknęła wkurzona. Może jednak lepiej nie drażnić Gwiezdnego Klanu... Ruszyła dalej, jak gdyby nigdy nic.

[Drzemlikowa Łapa]

Całe szczęście, Sosnowy Szmer nie musiała długo czekać na następną szansę. Chociaż... wygląd tego zwierzątka mógł ją nieco zaskoczyć. Prawdopodobnie nie widziała nigdy takiego na stosie! Wśród traw węszył całkiem spory...chomik. Niby szczur, ale jakiś taki kolorowy... i z kilkukrotnie krótszym ogonem, przede wszystkim.

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 75/80 | W: 55/60
» rana 0. stopnia - siniak na lewym policzku

razem: 15 exp (+15 exp za wiewiórkę)

[Sosnowy Szmer]

Przekrzywiła łeb na widok dziwnej piszczki, drapieżnika? Kto wie. Niby szczur, ale jakiś inny. Może zjadliwy by był... Ale nie widziała go nigdy na stosie. Wciąż patrzyła na gryzonia nie wiedząc co dokładnie zrobić.

[Drzemlikowa Łapa]

Chomik zaś - całe szczęście, jeśli rozważała upolowanie go - w stronę Sosny nie patrzył. Zbyt pochłonięty był upychaniem polików każdym ziarenkiem, jakie znajdzie; teraz dopiero wojowniczka mogła zauważyć że te, w istocie, zdawały się być nienaturalnie wręcz zaokrąglone.

sośnierz: lvl: 5 | S: 10 | Zr: 16 | Sz: 10 | Zm: 9 | HP: 75/80 | W: 55/60
» rana 0. stopnia - siniak na lewym policzku

razem: 15 exp (+15 exp za wiewiórkę)

[Sosnowy Szmer]

Ale ma poliki! Niczym dorodna wiewiórka. No nic, przybrała pozycję łowiecką, ciężar ciała przeniosła na tylne łapy i zaczęła iść w jego stronę, by pojmać go od razu.