Trening Nagietkowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Ledwie jego łapa zetknęła się z policzkiem terminatora, Łabędź poczuł napór i nim zdołał jakkolwiek zareagować, został odepchnięty. Dość silnie, dodajmy, może nie dostatecznie, żeby się wywrócić, niemniej poważnie nim zachwiało i musiał ratować się energicznymi wymachami ogona oraz kilkoma krokami stabilizacyjnymi, by wyjść z tego z twarzą. Na te manewry stracił parę uderzeń serca, lecz nie zamierzał tracić ani jednego więcej; uporawszy się z przykrymi efektami ataku na jego osobę, wyruszył ponownie ku skróceniu dystansu między nimi. Dla odmiany postarał się doskoczyć do młodszego od boku, mając w zamiarze w dalszej kolejności zawiesić obie przednie łapy na jego szyi i pociągnąć go w dół, gotów później przygnieść go własnym ciężarem i utrudnić mu podniesienie się.

Rolling 1d10+4: 8 +4 = 12

[Nagietkowy Prześwit]

Kiedy Łabędzia Gwiazda starał się odzyskać równowagę, Nagietek zdążył zaledwie głęboko odetchnąć i na powrót przyjąć pozycję do walki. Na szczęście wystarczyło to do tego, by czuł się względnie przygotowany na kolejny atak przeprowadzany przez mistrza. Tym razem nie zamierzał niczego przyjmować na klatę (...ani na szyję) – zamiast tego spróbował pochylić się do tego stopnia, by wyrwać się z uścisku i dynamicznie przesunąć się do tyłu.

Rolling 1d10+1: 6 +1 = 7

[Łabędzia Szyja]

Żadnemu z nich nie udało się w pełni osiągnąć zamierzonego celu, aczkolwiek bliżej sukcesu znalazł się niezaprzeczalnie Nagietkowa Łapa. Mimo że Łabędzia Gwiazda nie chybił i udało mu się opleść łapy wokół puchatej szyi, ruchliwość kocura utrudniła mu dokończenie planu i ostatecznie został zmuszony zluzować chwyt, by nie wylądować pyskiem w śniegu.
Ustał pewniej, a już w następnej chwili z impetem wyrzucił łapę w górę, zamaszystym ruchem posyłając w stronę oczu przeciwnika śnieżny puch. Niezależnie od tego, czy próba oślepienia się powiodła, wybił się mocno naprzód, chcąc uderzyć obiema łapami w jego bok i jeśli tylko szczęście mu dopisze, tym razem skutecznie go przewrócić.

parzyste – udało się oślepić; nieparzyste – nie udało się

Rolling 1d6: 2

Rolling 1d10+4: 6 +4 = 10

[Nagietkowy Prześwit]

Wiadome było, że któryś z nich wyląduje pyskiem w śniegu – pytanie tylko który?
W pewnym momencie Łabędzia Gwiazda był całkiem blisko; w porę jednak zluzował uścisk, unikając "katastrofy". A Nagietek? Odzyskując stabilizację i czując się trochę pewniej bez wiszącego na szyi mistrza... oślepł. Na własnej skórze miał okazję przekonać się, jak nieprzyjemne potrafiło być to wykorzystywanie w walce otoczenia. Poza oczami śnieg dostał się również do jego pyska i nosa, przez co kilkukrotnie zakasłał, energicznie potrząsając głową. Ośnieżony był raczej łatwym kąskiem, ale mimo to nie zamierzał się poddawać – odruchowo spróbował uskoczyć do tyłu, a przez to i uniknąć ataku przywódcy.

Rolling 1d10+1: 7 +1 = 8

[Łabędzia Szyja]

No i proszę bardzo, mogli na własne oczy przekonać się, jak to pozory mylą, a stereotypowe patrzenie nie świat nie zawsze ukazuje jego prawdziwe kolory. Był przysadzisty czy nie, Nagietkowi nie dało się odmówić zwinności, która po raz drugi uchroniła go przed zderzeniem czołowym z pokrywającą Koci Grzbiet bielą. Łabędź spodziewał się, że lada moment efekt oślepienia pójdzie precz — bądź co bądź sypnął śniegiem, nie piachem czy ziemią, których znacznie trudniej się pozbyć — ale i tak miał niewiele większy wybór, niż naprzeć ponownie i zobaczyć, jak losy ich sparingu potoczą się dalej. Terminator uniknie po raz trzeci? Spróbuje kontrataku? Podczas potyczki należało myśleć szybko, a reagować jeszcze prędzej; był ciekaw przyszłych kroków czarno-białego, tym bardziej, że dotąd bynajmniej nie czuł się zawiedziony.
Darował sobie przewracanie uparcie stojącego jak borsuk kota, nie chciał zrobić się do znudzenia przewidywalny. Płynnym ruchem przysunął się bliżej, planując w odpowiednim momencie unieść łapę i pacnąć go w szyję.

Rolling 1d10+4: 3 +4 = 7

[Nagietkowy Prześwit]

Można by powiedzieć, że to kwestia umiejętności, ale prawda była taka, że Nagietkowi zwyczajnie dopisywało szczęście – tym bardziej, gdy mimo oślepienia udało mu się uniknąć ataku Łabędziej Gwiazdy.
Chociaż powoli zaczął odczuwać narastające w nim zmęczenie, to jeszcze nie zamierzał odpuszczać. Oczywiście z naciskiem na jeszcze! Z tyłu głowy ciągle brzęczały mu słowa, że nic się nie stanie, gdy w jakimkolwiek momencie zadecyduje o przerwaniu treningu. Nie była to jednak kwestia lęku czy innej obawy – po prostu zaangażował się do tego stopnia, że zwyczajnie żal mu było przerywać. Zamiast tego spróbował skorzystać z okazji, jaką była niewielka odległość dzieląca go od mistrza, by szybkim i zdecydowanym ruchem spróbować podciąć mu łapy.

Rolling 1d10+1: 5 +1 = 6

[Łabędzia Szyja]

To, co zadziało się później, było z lekka... chaotyczne. Błękitnooki, zbliżając się do Nagietkowej Łapy, w pewnym momencie wyciągał już gotową do ataku łapę. Wówczas poczuł nacisk na pozostałych kończynach — wbrew zamiarom łaciatego niezbyt silny, wobec czego udało mu się (choć z przeszkodami) nieznacznie musnąć jasną szyję. W kolejnej chwili musiał już skoncentrować się na uważnym lądowaniu, jako że znów jego równowaga została naruszona.
A gdy tylko poczuł się stabilniej, wyskoczył na tyły swojego ucznia, licząc na to, że gdy spróbuje go zaskoczyć, uda mu się w końcu zrobić cokolwiek nie będąc powstrzymanym. Planem-zaskoczeniem miało być złapanie jego długiego ogona w zęby; z zachowaniem ducha sparingu, oczywiście, bez wbijania się w skórę. Ot, przytrzymanie go za kłaczki.

Rolling 1d10+4: 6 +4 = 10

[Nagietkowy Prześwit]

Chociaż atak – okupiony co prawda muśnięciem w szyję – się powiódł, a równowaga Łabędziej Gwiazdy została zachwiana, to point nie wylądował na śniegu. Zamiast tego wyskoczył na tyły Nagietkowej Łapy i... chwycił go za ogon. Nie można było zarzucić synowi Płonącego Świtu braku delikatności, bo zachowując duch sparingu – co najwyżej szarpnął za kłaczki. Mimo to młody kocur poczuł, jak serce wędruje mu do gardła, a wszystkie mięśnie się spinają. Z niekontrolowanym syknięciem i położonymi po sobie uszami odwrócił się w stronę mistrza, by wyciągniętą w jego kierunku łapą uderzyć go w pysk, a konkretniej – w nos. Gdy emocje opadną, zapewne będzie zawstydzony faktem, że dał się tak ponieść. Teraz jednak nie był w stanie o tym myśleć, przytłoczony rosnącym w nim napięciem. Mógł zaatakować wszędzie. Czemu akurat w ogon?

Rolling 1d10+1: 8 +1 = 9

[Łabędzia Szyja]

Nagietkowa Łapa zareagował błyskawicznie, zaskakując tym swojego mistrza; nie dlatego, że wcześniej był powolny, skądże znowu, ale taką zajadłość zademonstrował pierwszy raz od początku ich walki, jak gdyby wiele był w stanie znieść, poza zniewagą w postaci chwycenia za ogon. Kocurek zamachnął się łapą z podziwu godnym refleksem, a syn Płonącego Świtu, podążając za wskazówkami instynktu, wypuścił puchatą kitę z uwięzi, jednocześnie starając się ugiąć na łapach i umknąć w tył, tam, gdzie nie dosięgnie go furia terminatora. Coś podpowiadało mu, że jeśli nie uniknie, to oberwie porządnie, bo tamten nie będzie szczędził siły.

Rolling 1d10+4: 2 +4 = 6

[Nagietkowy Prześwit]

Ostatecznie łapa Nagietka zaledwie musnęła pysk mistrza, który w porę uskoczył w tył. Tyle jednak wystarczyło, by osiągnął swój cel, którym było wyswobodzenie ogona. Czuł, że przerwanie sparingu byłoby obecnie najgorszą możliwą opcją – skoro Łabędzia Gwiazda sam tego nie zrobił, to najwyraźniej wszystko było w porządku i nie potraktował jego reakcji za nieuprawnioną, a on... cóż, wolał, żeby tak pozostało. Idąc więc za ciosem przystąpił do dalszego ataku – ugiął łapy, nerwowo obijając ogonem o pięty, aż wreszcie spróbował doskoczyć do mistrza, by zdecydowanym ruchem (mimo drżącej łapy!) uderzyć go po uszach.

Rolling 1d10+1: 10 +1 = 11

[Łabędzia Szyja]

Łabędź ślepy nie był, widział przymierzającego się do skoku syna Barwnej Wody, ale wstrzymał się z odskoczeniem do ostatniej chwili, żeby tamten nie zdołał naprędce zmienić kierunku. No i przeliczył się, krótko mówiąc, jego refleks zawiódł i drżąca łapa terminatora trafiła idealnie w cel, a przywódca mógł jedynie podziękować w duchu Gwiezdnemu Klanowi, że to niewinny, treningowy sparing, nie prawdziwa walka; nie chciałby oberwać w ten sposób pazurami, niewątpliwie polałaby się krew.
Mimo braku uzbrojenia, uderzenie zabolało, co znalazło swoje odzwierciedlenie w skwaszonej minie kocura. Nie otępiło go jednak do tego stopnia, by nie próbować wykorzystać bliskości Nagietkowej Łapy. Momentalnie uniósł łapę i wymierzył nią w czarny nos.

Rolling 1d10+4: 2 +4 = 6

[Nagietkowy Prześwit]

Bezwiednie zmarszczył czoło, widząc skwaszoną minę Łabędziej Gwiazdy. Nie dość, że trafił, to z zadziwiającą skutecznością, która w zwyczajnych warunkach pozbawiłaby mistrza uszu! Nie zamierzał jednak osiadać na laurach, o czym świadczyły ugięte w gotowości łapy, z których już w uderzenie serca później planował skorzystać. Tym razem, kiedy tylko dostrzegł szykujący się atak, spróbował uskoczyć w bok i wyminąć cios, odchylając pysk do tyłu. Chociaż miał już pomysł, jak wykorzystać nowe położenie, to na razie jednak najważniejszy był unik.

Rolling 1d10+1: 3 +1 = 4

[Łabędzia Szyja]

Jemu podczas ostatniej próby uniku nie udało się popisać refleksem, co innego Nagietkowi, który bez trudu uniknął ataku z bliskiej odległości. Łapa Łabędzia przecięła powietrze, a w następnej chwili oparła się o ziemię, gdy jej właściciel zdecydował się odskoczyć poza zasięg czarno-białego. Machnął energicznie ogonem i wyprostował się.
— Chyba tyle na dzisiaj wystarczy, co? — zagaił pogodnie, a jego lekko przyspieszony oddech jasno wskazywał, że bynajmniej nie wkładał w sparing minimum energii. Terminator okazał się nadspodziewanie walecznym przeciwnikiem, i jego nowy mistrz zrozumiał, dlaczego Szafirek wypowiadał się o nim pochlebnie już po niedługim czasie ich wspólnych wyjść. — Dobra robota, po tym występie nie zgadłbym, że mam do czynienia z kimś, kto ma zerowe doświadczenie. — Uśmiechnął się. — A ty co myślisz? Jak się czujesz?

[Nagietkowy Prześwit]

Skinął głową, tym czytelnym gestem zgadzając się na zakończenie sparingu. Nadal wyglądał na spiętego, co zwłaszcza potęgowały rozbiegany wzrok i nerwowo drgająca końcówka ogona. Jednak nie tylko był rozdrażniony, ale również zmęczony; walka nie należała do najprostszych, czemu poświadczał znacznie cięższy oddech i rozchylone wargi. Mimo to był wdzięczny za szansę, bo mógł się oderwać myślami od nieprzyjemności – nawet jeżeli tylko do czasu.
Słysząc komplement, uśmiechnął się lekko i wymruczał:
– Dzięki. – Jeżeli faktycznie tak dobrze mu szło, to na pewno uda mu się zostać wojownikiem przed Porą Młodych Liści. Wreszcie jednak nadeszła pora na podzielenie się swoimi przemyśleniami i odczuciami. Nagietek potrzebował kilku uderzeń serca, by zebrać myśli. – Też mi się wydaje, że dobrze mi poszło. A jak się czuję? Chyba przede wszystkim... zmęczony. Ale z czasem na pewno będzie łatwiej, wiesz, tak... wytrzymałościowo.
Przystanął na moment, spuszczając wzrok. Nie chciał wracać do sytuacji sprzed chwili, gdy nasyczał na mistrza w reakcji na pochwycenie go za ogon, bo emocje nadal nie opadły – w rzeczy samej był jednak zawstydzony, bo chyba mało kto na siebie syczał podczas treningu? Dobrze też wiedział, że Łabędzia Gwiazda nie chciał zrobić nic złego, ba, wręcz chwycenie za delikatny ogon można było przewidzieć jako część programu. Tylko... nie chciał też, by ktokolwiek wiedział, że się okaleczał.
– Wybacz, że na ciebie nasyczałem – zaczął, nie podnosząc wzroku. – Trochę mnie poniosło.

[Łabędzia Szyja]

Łaciaty wyglądał na zmachanego, chyba nie od razu udało mu się wyjść z trybu walki, co syn Lodowego Kła wnioskował po spiętej sylwetce i rozbieganym spojrzeniu młodzieńca, ale kiedy wreszcie się odezwał, nie wydawał się niezadowolony, wręcz przeciwnie; pomimo widocznego zmęczenia, był chyba w nawet lepszej formie niż z początku. To dobry znak, może te wspólne treningi mu się przysłużą? Im. Im się przysłużą.
— Będzie tylko lepiej — przytaknął wesoło. — Nim się obejrzysz, będzie z ciebie wojownik.
I nie były to wyłącznie puste słowa albo przesadny optymizm wynikający z pojedynczego doświadczenia. Miał na poparcie słowa Szafirka, a to jeden z nielicznych kotów, którym ufał niemal bezgranicznie.
Na kolejne słowa Nagietka popatrzył na niego, zdziwiony. Potrzasnął głową.
— Och, nie przejmuj się, nic się nie stało — odparł z lekceważącym strzepnięciem ucha. Nie wziął tego syknięcia do siebie, absolutnie. Na wzmocnienie wydźwięku tego zapewnienia, kąciki warg Łabędzia ponownie uniosły się ku górze. — Cieszy mnie, że wczułeś się w sparing. To lepsze, niż gdybyś miał nie przykładać się do treningu, prawda?
Jak również lepsze od wyciągnięcia pazurów czy użycia kłów, bo takie zagalopowanie się w emocjach, choć zostałoby oczywiście wybaczone, nieco gorzej wróżyłoby na przyszłość, wymagałoby zapewne skupienia się na dodatkowym aspekcie podczas ćwiczeń. Jednorazowe syknięcie to nie koniec świata.
— To powiesz na kontynuację jutro? Uważam, że dużo zrobiliśmy jak na pierwszy raz, lepiej nie przedobrzyć. Wrócimy do Obozu i zjemy coś, brzmi dobrze? — zaproponował jeszcze, i o ile Nagietkowa Łapa nie miał nic przeciwko takiemu końcu dzisiejszego spotkania, machnął głową w kierunku powrotnym, by zaraz zabrać się za schodzenie z Kociego Grzbietu. Wykonali kawał dobrej roboty, należała im się nagroda — zwłaszcza terminatorowi, rzecz jasna.