Trening Posiniaczonej Łapy

[Przepiórcza Pieśń]

Pokiwała głową, przygotowując się na ostatnią część Kodeksu. Chyba lepiej było nie myśleć dalej o Paprociowej Łapie… Jego historia zakończyła się, nim mogła go poznać, więc mimo wszystko, czuła się od niej oddzielona zdecydowanie bardziej, niż od niektórych przykrych rzeczy, które działy się w klanie i w ostatnich księżycach. Nawet jeśli większość z nich nie kończyła się aż tak tragicznie jak tamto.
- Rozumiem. – uznała, gdy wujek skończył mówić. Do dwóch pierwszych z nich na pewno nie miała żadnych dodatkowych pytań, dla niej wydawały się być bardziej naturalne od dużej część innych. Ostatnią, o ile i tak była całkiem prosta, mogła
- W jakich sytuacjach przywódcy chcą zwołać Zgromadzenia? I jak często się to dzieje? - O ostatnim z nich coś słyszała, również zdarzyło się w czasie przed jej urodzeniem, ale nie aż tak dawno temu. Jednak kto i dlaczego postanowił, by się odbyło? Co do tego nie miała całkowitej pewności, nawet jeśli ktoś kiedyś starał się jej to odpowiedzieć, to teraz wszystko wydawało się być całkiem skomplikowane, zbyt pogmatwane by była w stanie prosto powiedzieć, o co konkretnie w nich chodziło.

[Łabędzia Szyja]

— Za mojego życia odbyły się tylko dwa Zgromadzenia, a z tego co wiem, to i tak całkiem sporo. Przedtem przez długi czas nie dochodziło do nich wcale. Babcia Płonący Świt również przeżyła tylko te dwa — dodał, chcąc dać jej jakiś punkt odniesienia. — A z jakiego powodu są organizowane... Hm. Powiedziałbym, że w sytuacjach, w których jest do omówienia sprawa dotykająca wszystkie Klany. To drugie Zgromadzenie zostało zwołane przez Polną Gwiazdę i mnie. Przedtem mieliśmy rozmowę o bezgwiezdnych, którzy ingerowali w życia Cienistych i Rzeczniaków — wspólnie doszliśmy do wniosku, że jest to sprawa zbyt wysokiej wagi, byśmy nie przestrzegli pozostałych przywódców albo działali w pojedynkę. To wcześniejsze Zgromadzenie natomiast... różniło się od przyjętych norm. Nie wydarzyło się z woli przywódców a Gwiezdnego Klanu po tym, jak Przodkowie zesłali medykom wizję. Najwyraźniej chcieli zbliżyć Klany do siebie, bo nic szczególnego się wtedy nie działo — wyjaśnił, jak potrafił najlepiej.
Przez dłuższy czas myślał, że ten punkt Kodeksu był raczej... archaiczny; z kim nie rozmawiał, nikt nigdy nie był świadkiem spotkania Klanów pod Czterema Dębami, nawet sama Czerwona Gwiazda, w pewnym momencie najstarsza członkini Rzeki. A później się to zmieniło. Osobiście brał udział tylko w drugim Zgromadzeniu, ale liczył na to, że to pierwszy i ostatni raz. Nie chciał tego powtarzać, jeśli nie miało być to przyjemne wydarzenie.

[Przepiórcza Pieśń]

Czyli istniały szanse na to, że jeszcze przez wiele następnych pór kolejna taka okazja się nie zdarzy... I pewnie to lepiej, skoro najwyraźniej jednak zazwyczaj nie były one zwoływane ze zbyt pozytywnych powodów.
- I teraz bezgwiezdni już tego nie robią? - Skoro Zgromadzenie na ten temat się odbyło, to chyba problem powinien być rozwiązany? Przynajmniej taką miała nadzieję, żadnych historii o tym zresztą w ostatnim czasie nie słyszała, więc chyba wszystko powinno być w porządku? Mimo to, skoro istniał taki problem, na tyle poważny, by zwołać z niego wszystkie klany po raz pierwszy od wielu księżyców, lepiej się było upewnić. Jak na razie, bez wyjaśnienia, że cała sprawa pozostawała już za nimi, dawało jej to jedynie kolejny powód do zmartwień. I to taki zdecydowanie bardziej tajemniczy i trudniejszy do rozpoznania, niż chociażby drapieżnik spotkany na polowaniu. Oczywiście, tego również nikomu nie życzyła, ale przynajmniej od razu wiedziało się z czym ma się do czynienia.

[Łabędzia Szyja]

Ha, czy bezgwiezdni już tego nie robią było pytaniem, które Łabędź sam wielokrotnie sobie zadawał. Nic na to nie wskazywało, tylko czy cokolwiek zapowiadało incydent z Paprociową Łapą? W pewnym sensie tak, z tego, co udało mu się dowiedzieć po czasie, terminator wysyłał pewne... niepokojące sygnały, ale nie było to nic wykraczającego ponad normę. Niepokojące sygnały w ilości mnogiej docierały ze wszystkich stron, inna kwestia, co oznaczały w praktyce. Te wiążące się ze sferą zmarłych szczęśliwie znajdowały się w mniejszości.
— Nic nam na ten temat nie wiadomo, od tamtej pory to ucichło; może bezgwiezdni odpuścili widząc, że jesteśmy skłonni połączyć siły w walce z nimi. A może czekają w mroku na odpowiedni moment. — Nie oszukujmy się, druga opcja brzmiała realistyczniej. Czy żywi, nawet współpracując, daliby radę mieszkańcom Ciemnego Lasu? Co mogli im zrobić? Mieli jakiekolwiek szanse w tym starciu? Łabędź chciał myśleć, że tak. Nie byli przecież sami, na własne oczy widział, jak Mroźny Nos przybył im na ratunek. Mimo to wstrzymałby się przed nadmiernym optymizmem. Wojna, niechby wygrana, zawsze niosła za sobą straty. — Dlatego powinniśmy mieć oczy i uszy szeroko otwarte, zwracać uwagę na nasze otoczenie, na sny. W granicach rozsądku, oczywiście, nie ma zaraz co wszczynać paniki. Gwiezdny Klan nad nami czuwa.

[Przepiórcza Pieśń]

Czyli kolejny problem do listy wszystkich, o których istnieniu wiedziała już wcześniej. Chyba powinna się już przyzwyczaić, że tak zawsze było? Niebezpieczeństwa czyhały ze wszystkich stron, nawet siedzenie w teoretycznie bezpiecznym Obozie mogło się zakończyć atakiem ze strony takiego bezgwiezdnego i chyba nie było żadnego sposobu, by się przed tym uchronić.
Więcej pytań w tym momencie już nie miała, całkiem możliwe, że lepiej było już nic nie wiedzieć. Bo jakie jeszcze niebezpieczeństwa mogły im grozić? Coś, o czym nie miała jakiegokolwiek pojęcia? Może czasem lepiej było żyć w nieświadomości, jeśli i tak nie istniał żaden sposób, żeby temu zapobiec.
Jedynie pokiwała głową w odpowiedzi, po czym spojrzała gdzieś w górę, w stronę Gwiezdnego Klanu. A następnie z powrotem na swojego wujka. Czy było to wszystko na ten dzień, czy mieli porozmawiać o czymś jeszcze?

[Łabędzia Szyja]

To było wszystko, co na ten dzień zaplanował, tak też skoro siostrzenica nie miała więcej pytań ani kwestii do obgadania, zaproponował powrót do Obozu i wrzucenie czegoś na ruszt. Przez kolejne wschody słońca będą utrwalać Kodeks, choć prawdopodobnie w miarę oswajania się z tematem, zaczną wracać do niego przy okazji wykonywania innych czynności — jak patrolowanie, na przykład. A niebawem, tego Łabędź był pewien, Siniak nauczy się recytować poszczególne punkty we śnie. Nie żeby był zatwardziałym miłośnikiem Kodeksu Wojownika, jednak musiała go znać i musiała znać go dobrze. Pewnie jeszcze dłuższy czas po tym, jak go zabraknie, ona będzie kultywować tę wiedzę wśród młodych, uczących się kociaków i terminatorów.

***

Pora zielonych liści nadeszła z wielką mocą. Za dnia nie brakowało promieni słonecznych ogrzewających futro i gotowych rozpalić łysą skórę do czerwoności, ciepłe noce zaś zezwalały na spanie w innej pozycji niż ciasny kłębek zwinięty w legowisku z mchu. Idealna pora na naukę łowienia, jeśliby jego pytać o zdanie. I właśnie w to zagadnienie chciał dziś wprowadzić córkę Ciemnej Mordki, jednak póki co czekał na nią cierpliwie, umilając chwile oczekiwania rozglądaniem się po Kocim Grzbiecie. Trenowali długo, od pewnego czasu nie miał nic przeciwko, by na miejsce treningu przychodziła sama. Niedługo całkiem będzie musiał wypuścić ją spod swoich skrzydeł, prawda? Coraz więcej wiedziała, coraz więcej potrafiła. Widział, słyszał i czuł jej narastającą gotowość do mianowania, aczkolwiek przyznawał to przed sobą dość niechętnie. Bał się zmian, jaki niósł za sobą koniec ich wspólnego szkolenia, ale świadomy zgubności pewnych zbyt bliskich mu torów myślowych, odrzucał je na bok. Starał się być lepszy. Być rozsądny. Dać jej należytą przestrzeń i po prostu cieszyć się danym im czasem.

[Przepiórcza Pieśń]

Nie można było powiedzieć, żeby było idealnie. Nawet jeśli czasem przychodziły jakieś okresy spokoju, po nich ponownie wszystko zaczynało się psuć, czasem mniej, a czasem bardziej. Teraz chyba bardziej. Najnowszym dodatkiem do listy zmartwień był fakt, że nie widziała nigdzie Szczerbatej Łapy (w jakiś sposób dobrze było wrócić do myślenia o nim, poprzednim imieniem. Nawet jeśli sama swoje też by najchętniej zmieniła, to to, które brat dostał na swój krótki okres bycia wojownikiem było dość zastanawiające) i nie miała pojęcia, czy po prostu zupełnie mijała czas, w którym był on w Obozie, czy stało się coś gorszego. Szczególnie, że nie miała zbytnio czasu na porozmawianie z nim, ani ze Szponem, od ich degradacji…
To nie był czas na myślenie o tym, czemu zawsze musiało istnieć coś, co by ją od tego odciągało? Gdyby cały czas przejmowała się tylko tymi innymi, niezwiązanymi z treningiem rzeczami, pewnie nigdy nie zostałaby wojowniczką. Co może byłoby lepszą opcją.
- Dzień dobry, co dzisiaj będziemy robić? – spytała się, starając brzmieć jak najbardziej jak ktoś, kto był gotowy na kolejną porcję wiedzy i nie przejmował się żadnymi innymi sprawami.

[Łabędzia Szyja]

Uśmiechnął się widok siostrzenicy i energicznie poderwał się z siadu, zwarty i gotowy do rozpoczęcia dnia treningowego. Siniak w typowy dla siebie sposób nie tryskała energią; z jednej strony miał czas przywyknąć do jej osobowości, którą chyba po części wyssała z mlekiem matki, choć z drugiej strony mogło być też tak, że pomimo wszystko odrobinę czuł się w obowiązku kompensować za to entuzjazmem wystarczającym za ich dwojga. Dla zachowania balansu.
— Cześć, pomyślałem, że wykorzystamy ładną pogodę i przejdziemy się nad Zatopione Korzenie — wyjaśnił i trzepnął szarym uszkiem w nieokreślonym kierunku, mającym zapewne wskazywać na wichrowe granice. — Tam niegdyś uczyłem się łowić; teraz przyszła kolej na ciebie. Co powiesz?
I tak długo, jak kotka nie wyraziła żadnych wątpliwości, ruszył przez wschodnią część Łęg w stronę rzeki.

[Przepiórcza Pieśń]

Była to umiejętność, na której naukę kiedyś musiał przyjść czas, brzmiała przecież całkiem przydatnie, szczególnie dla kotów z klanu Rzeki, takich jak oni. Chyba nie brzmiało to aż tak skomplikowanie, przynajmniej według mglistego pojęcia, jaki na ten temat miała. Oczywiście, nie należało jednak wykluczać możliwości, że kryło się tam mnóstwo dodatkowych zasad.
Poza tym pod wodą było chyba mniej drapieżników niż na lądzie, więc może była to również bezpieczniejsza forma zdobywania pożywienia (jeśli zignorować fakt, że wszystkie lądowe zagrożenia również mogły się teoretycznie zbliżyć do kota wpatrzonego akurat w taflę jeziora czy rzeki).
- Dobrze. - zgodziła się, uznając, że nie widzi żadnych konkretnych przeciwwskazań tego pomysłu. Istniały takie przeciwko kończeniu całego treningu, ale jeśli tylko o to chodziło? Należał chociaż spróbować przyswoić te informacje, skoro akurat Łabędzia Gwiazda chciał ją tego dnia nauczyć.

[Łabędzia Szyja]

No więc ruszyli. Przemierzali rzeczne tereny w akompaniamencie ptaków śpiewających z wyżyn drzew oraz z promieniami słonecznymi sięgającymi ich z prześwitów między gęstym listowiem łęg. Pełna sielanka, można by rzec, ale uszy i oczy Łabędzia nie przestawały być czujne nawet na moment — nie mógł pozwolić sobie na brak uwagi, gdy miał u boku terminatorkę i siostrzenicę w jednym. Wspomnienie ostatniej walki Szafirka wciąż mroziło mu krew w żyłach.
— Wiesz cokolwiek o łowieniu? — spytał miękko, uznawszy, że drogę do Zatopionych Korzeni mogą wykorzystać na przejście przez teorię. — Albo masz jakieś wyobrażenia, jak może wyglądać? Możesz zgadywać; chętnie posłucham, co masz do powiedzenia.
A on przecież nie będzie rozliczał jej z wiedzy, której nie miała okazji nabyć podczas treningu.

[Przepiórcza Pieśń]

Z zadanym pytaniem pojawiły się pierwsze problemy. Mogła iść do Zatopionych Korzeni, mogła posłuchać co mistrz miał do powiedzenie i potem spróbować to powtórzyć, ale jeśli chodziło o własną wiedzę? Tu mogło być trochę trudniej, bo w rzeczywistości nigdy nie brała udziału w takim połowie.
- Trzeba... podejść do wody i poczekać aż jakaś ryba pojawi się w pobliżu. I potem ją złapać. - Był to najbardziej ogólny sposób, w jaki dało się to opisać, ale chyba nie można było zarzucić, że cokolwiek z tego nie było prawdą? - Chyba powinno się przed tym wsadzić łapę do wody i ryba może do niej podpłynąć? - zaryzykowała również dodanie części nieco bardziej konkretnej, chociaż tu nie miała już całkowitej pewności. Chyba jednak słyszała kiedyś coś podobnego, więc może istniały szanse, że nic nie pomieszała i były to dobre informacje? Brzmiały nawet sensownie, więc powinny na to istnieć jakieś szanse.

[Łabędzia Szyja]

Siniak nie musiała niczym się martwić — nawet jeżeli nie posiadała sprawdzonej i pewnej wiedzy, była wystarczająco domyślna, aby wpaść na odpowiedni trop. Słuchając jej słów, Łabędź powoli kiwał głową.
— Masz rację — zgodził się z lekkim uśmiechem, mając nadzieję nieco ośmielić siostrzenicę, która wydawała się wysnuwać tę hipotezę dość niepewnie. Chociażby miała im tu wygłosić wierutne bzdury, był tu po to, żeby pomóc. Niczym nie musiała się przejmować. — Może posortujmy te informacje. Zazwyczaj pierwszym krokiem jest ocenienie, gdzie pada cień. Widzisz, powinnaś unikać widoku swojego cienia na tafli wody; ryby wezmą go za formę ostrzeżenia i w mig znajdą się poza twoim zasięgiem. Później faktycznie przychodzi pora na zanurzenie łapy bądź końcówki ogona jako zanętę. Ryba przypłynie zaciekawiona, myśląc, że ma przed sobą smakowity kąsek — ale zanim poczujesz delikatne podskubywanie, konsekwentnie zachowuj bezruch. Wodna zwierzyna nie jest głupsza od lądowej i cokolwiek zostanie przez nią uznane za podejrzane, stanie się doskonałym powodem do ucieczki, dlatego nie wolno nadmiernie się ruszać. Jednak kiedy już poczujesz, że dała się złapać w twoją zasadzkę, należy postępować szybko. Łapą wyrzucić rybę na brzeg i szybko ją dobić. Brzmi prosto i nic bardziej mylnego. Mamy w końcu do czynienia z wyjątkowo ruchliwymi i śliskimi stworzeniami.
Przed nimi zaczynała łyskać rzeka, a od Zatopionych Korzeni dzieliło ich nie więcej od długości drzewa. Kocur spojrzał na terminatorkę.
— Pytania, wątpliwości?

[Przepiórcza Pieśń]

Całkiem dużo nowych informacji. Dobrze przynajmniej, że to, co powiedziała okazało się być prawdą, więc nie musiała zmieniać całkowicie swojego spojrzenia na łowienie ryb. Po prostu uzupełnić dotychczasową wiedzę w więcej szczegółów, które bardzo starała się zapamiętać.Czy była to w stanie w pełni zrobić? Może nie miało być tak źle. Lub miało.
- Chyba wszystko rozumiem. - stwierdziła ostatecznie. Z całkowitą pewnością nie mogła tego powiedzieć, to mogło się okazać dopiero, gdy przejdzie do praktyki - Mogę spróbować. - zapewniła po tym szybko, gdy Zatopione Korzenie znalazły się już całkiem blisko. Nie zamierzała jednak przechodzić do właściwej akcji tak długo, aż Łabędzia Gwiazda nie potwierdził, że to właśnie ma zrobić. Na razie ograniczyła się do powtórzenia raz jeszcze w myślach, wszystkiego, co przed chwilą usłyszała od swojego mistrza, żeby na pewno nie pominąć żadnego z niezbędnych kroków.

[Łabędzia Szyja]

— W takim razie działaj — powiedział z uśmiechem, kiedy tylko znaleźli się nad brzegiem. Usiadł w niewielkim oddaleniu od niej, nie chcąc przypadkiem rzucić cienia na wodę i tym samym zaprzepaścić pierwszej szansy Siniak na złapanie ryby. — W razie co, pytaj śmiało. Jestem do dyspozycji.
Choć w teorii łowienia raczej brakowało skomplikowanych elementów, Łabędź nie zdziwiłby się, gdyby, próbując swoich sił, siostrzenica w pewnym momencie potrzebowała czegoś się upewnić, albo w głowie zalęgłoby się pytanie, jakie wcześniej nie przyszło jej na myśl. Tak czy inaczej na nic nie naciskał, ze spokojem obserwując poczynania terminatorki, jednocześnie upewniając się, że w czasie trwania całego procesu była bezpieczna.

[Przepiórcza Pieśń]

Skoro byli już na miejscu, a Łabędzia Gwiazda wydał jej pozwolenie na rozpoczęcie łowów, naprawdę nie pozostało nic innego, jak tylko przejść do praktyki. Podeszła powoli blisko tafli wody, starając się przy tym znaleźć miejsce, w którym jej cień nie będzie padać na jej powierzchnię, gdy już usiądzie tuż obok. Jeśli udało jej się trafić na taki punkt, zajęła dogodną pozycję i spokojnie włożyła jedną ze swoich łap do rzeki i zastygła w bezruchu. Nawet oddychać starała się ciszej niż zwykle, nie mając pojęcia, jak bardzo wyczulone były rybie zmysły.
Teraz pozostało jedynie czekać, aż coś zdecyduje się podpłynąć. Ile miało to zająć? Siedzenie jedynie w miejscu i oczekiwanie aż coś się wydarzy, było nieco dziwne. Bo co jeśli jednak zrobiła coś źle i moment zbliżenia się ryby miał nigdy nie nastąpić? W którym momencie miałaby wiedzieć, że czas zrezygnować?