Trening Zadartej Łapy

[Zadarta Łapa]

Już myślała, że jej męka nie będzie miała końca. Że wszystkie rybki pouciekały po zamęcie jaki zapewne wywołała wcześniej w wodzie. Nie, żeby miała rezygnować. Musiała pokazać się mistrzyni z jak najlepszej strony i nie tylko zaprezentować swoje umiejętności takie jak zręczność w łapkach ale i cechy charakteru takie jak cierpliwość. Nawet gdy w trakcie czekania na rybkę przeklinała w myślach wszystkie rzeczne piszczki.
No, ale nareszcie! Poczuła skubnięcie na ogonie. Tym razem uczucie jakie wywołuje dotyk rybki było jej już lepiej znane, nie całkiem nowe, więc wiedziała, że to jest to, to jest ta chwila! Tylko tym razem musiała jeszcze lepiej namierzyć rybkę i wycelować w nią swoje pazury. Wcześniej rybka skubała ją w łapkę a nie ogon więc było łatwiej. Tak jej się przynajmniej wydawało.
Prędko wysunęła pazury i wzięła mocny zamach, tak by zgarnąć nim piszczka z miejsca obok swojego ogona, wyciągnąć go z wody i wyrzucić na brzeg. Może nawet nadziać od razu na któryś z pazurów i uśmiercić na miejscu. Zaoszczędziłoby jej to biegnięcia do szamoczącej się rybki na brzegu, a jej samej cierpienia oddychania powietrzem. Ale na to pewnie były małe szanse.

[Płotkowy Potok]

Plan był bezbłędny i dość prosty, a jednak... Czasem po prostu musi coś pójść nie tak. Rybka nie spodziewała się ataku aż do samego końca, gdy łapa terminatorki przecięła wodę. Zadra mogła poczuć lekką radość, bo rybka nadziała się na jej pazury, ale... Wyślizgnęła się. Gdy już woda się uspokoiła, kotka nie mogła dostrzec rybki w pobliżu. Ani na brzegu, ani w wodzie,, jedynie na jej pazurach został delikatny, smaczny zapach. Cóż, najzwyklejszy w świecie pech...

Zadarta Łapa lvl: 1 | S: 4 | Zr: 6 | Sz: 6 | Zm: 4 | HP: 60 | W: 37-2=35 (40)

[Zadarta Łapa]

Zadrę ogarnęła euforia, gdy poczuła jak na jej pazurki nadziewa się rybka. Jednak równie szybko przyjemne uczucie zostało zastąpione przez falę rozczarowania, gdy piszczka nagle...zniknęła. Terminatorka spodziewała się zobaczyć stworzonko szamoczące się na brzegu i planowała do niego podbiec w celu ewentualnego dobicia go. A tu klops! Nie widziała też rybki pływającej brzuchem do góry w wodzie, co też stanowiło pewne możliwe rozwiązanie tej sprawy. Cóż, to byłoby już wysoce wyjątkowe osiągnięcie gdyby udało jej się upolować dwa kąski po kolei na swoim pierwszym treningu, prawda? Otrząsnęła się więc szybko z początkowego zaskoczenia. Tylko co powinna teraz zrobić? Próbować kolejny raz? Poinformować swoją mistrzynię co zaszło? A jeśli tak to czy rozsądnie jest to robić w sposób werbalny? Przecież Płotkowy Potok również łowiła w tej chwili, więc Zadarta może jej spłoszyć ryby w ten sposób. A może mistrzyni doskonale zdawała sobie sprawę z niepowodzenia Zadry, ta na pewno była pod jej czujną obserwacją. W końcu czarna kotka spróbowała złapać z Płotką kontakt wzrokowy i wtedy dopiero poinformować ją - werbalnie lub na migi - o tym co się stało.

[Płotkowy Potok]

Płotce szło troszkę gorzej. Nie złapała ani jednej rybki, choć też nic nie chciało skubać jej ogona... Głupie ryby nie wiedzą co dobre. Dlatego też, gdy Zadra zaczęła wymachiwać jakieś gesty, zdecydowała się ruszyć swój już zasiedziały zadek i zobaczyć o co chodzi. Znaczy, wiedziała chyba o co chodzi, nie była ślepa, widziała plusk i brak ryby na brzegu, ale może coś jeszcze się stało? Tak więc szybko zbadała wzrokiem łapę uczennicy i dopiero jak upewniła się, że wszystko git, otworzyła pyszczek - Nie przejmuj się, nie każdą rybę uda się złapać. Nawet najlepszym czasem się nie udaje. Teraz musisz chwilkę poczekać aż zamieszanie w wodzie się uspokoi i spróbować jeszcze raz. Chyba że nie chcesz, to możemy zrobić coś innego. Nie ma co się zmuszać w pierwszy dzień - poleciła radośnie, posyłając młodej uśmiech.