Wyprawa Trzmielego Pyłu

[Trzmieli Pył]

Jesteście? Wyglądało na to, że siostra grubego kocura nie była zadowolona z obecności burego terminatora, który, bądź co bądź, również miał bliskich na Srebrnej Skórce, ale to się w tym momencie nie liczyło. Dlaczego właściwie zabrał go ze sobą i kazał mu wypić wodę? Gdy teraz spojrzał na Turkucia zaczął się zastanawiać, czy aby na pewno był to dobry pomysł. Dzień wątpliwości, proszę państwa. Trzmiel, zwykle pewny swego i uparty, miał teraz problem. Machnął grubym ogonem z lewa na prawo i wypuścił powietrze z nozdrzy.
- Turkuciowa Łapa to mój terminator. Terminator, który kiedyś nie rozumiał czym jest klan, podobnie jak Błyskająca Gwiazda, i przez to nie został wojownikiem, choć już dawno powinien nim być. Księżyce minęły i nie bez powodu zabrałem go ze sobą do Szepczącej Sadzawki. Zasłużył na wojownicze miano i chcę, żeby został mianowany wraz ze mną - odpowiedział siostrze z powagą, mimo iż Szerszeń próbowała zerwać z oficjalną formą tego spotkania. Trzmieli Pył czuł napięcie spodowodowane tonem siostry chyba pierwszy raz w swoim życiu, a jednak stał twardo na łapach i miał zamiar doprowadzić do tego, co właśnie powiedział. Obruszył krótkimi, białymi wąsami na kolejne słowa siostry. Dlaczego akurat jego wybrali? Sam nie wiedział i przez moment miał ochotę jej tak odpowiedzieć. Sęk w tym, że jemu trudno było przyznać się do niewiedzy. Zmrużył ciemnopomaranczowe ślepia i spojrzał prosto w oczy Szerszeń. Spoglądał tak w milczeniu przez dłuższą chwilę aż w końcu zrozumiał, dlaczego właśnie on został wybrany przez klan. W zestawieniu z przewinieniami syna Piorunopręgiej przyszło mu to nawet łatwiej, niż by się na początku spodziewał.
- Wyjątkowa sytuacja. Błyskająca Gwiazda nie może dłużej nami przewodzić. Klan nie chciał mu dać ostatniej szansy i wybrano mnie - zaczął. Nie lubił się tłumaczyć. Wolał szafować jedynie faktami i właśnie to starał się w tym momencie robić.
- Dlatego, że mam w sobie cechy, których brakowało jemu. Klan jest dla mnie najważniejszy, słucham go i jedynie on się dla mnie liczy. Kieruję się sprawiedliwością, nie zaś uczuciami i działam według kodeksu, ale mam swój własny rozum - dodał po chwili swoim szorstkim, nieco nieprzyjemnym głosem, wpatrując się w jadowicie żółte oczy siostry.