Skowronkowa Łapa w poszukiwaniu klanów

[Trzmieli Pył]

- Och, ojej... dzień dobry, cześć - miauknęła speszona, zerkając na Skowronka kątem oka. Pisanka jak zwykle była bardzo niepewna siebie, a przynajmniej takie wrażenie sprawiała, aczkolwiek po krótkiej chwili zwróciła się do kocura białym pyszczkiem i uśmiechnęła delikatnie. Z zadowoleniem przyglądała się jak wyciągał swoje puszyste łapy.
- Hah, pewnie! - zaśmiała się z jego drobnego żarciku, zwijając i prostując cienki ogon. Później cicho westchnęła pod nosem i przeniosła pomarańczowe spojrzenie na zasypane śniegiem wyjście.
- Tylko najpierw przy-przydałoby się wykopać - odparła, krzywiąc się nieco. Bądź co bądź, rycie łapami w śniegu nie należało do przyjemnych zajęć. Ledwo wstała, łapy jej się zatrzęsły i głośno przełknęła ślinę, a za moment prawie leżała na ziemi. Psianka sapnęła głośno, próbując się oprzeć o ziemistą ścianę.