Wyprawa Barwnej Łapy

[Zbożowy Kłos]

Im dalej od grzmiącej ścieżki tym lepiej. Im dalej od terenów klanu tym dziwniej. Im dłużej szli tym Zboże było spokojniejsze.
Ciężkie, gorące powietrze otaczało ich, gdy przebiegali po pagórkach, tym razem w milczeniu. Czy Barwna Łapa im mówił gdzie teraz? Mówił jak przejdą przez tereny ale dalej... Zboże nie wiedziało. Zboże tak wiele nie wiedziało. Zboże czuło się, jakby jednocześnie było tutaj i jej nie było. Jakby była gdzieś obok. Jakby to był sen, kontynuacja tej dziwnej nocy, choć jednocześnie wszystko zdawało się być boleśnie realne. Słońce grzało jej futro, trawa pod stopami nie przynosiła ochłody, cisza ze strony towarzyszy sprawiała, że nie było pewne czy w ogóle wraz z kimś podąża.
Miało ochotę położyć się wśród traw i przespać przez chwilę. Znaleźć odrobinę cienie i pozwolić złotemu słońcu grzać tylko poprzez szpary w koronie drzewa. A mimo to szło dalej wraz z całą resztą.