Trening Gronostaja

[Jesion.]

Znów słyszę prawie dokładnie te same słowa, co jakiś czas temu podczas rozmowy z Dynią. Wystarczy Kos. Kiwam głową, bo właściwie nie wiem, skąd mi się to wzięło. Po prostu przyszło. W ten sposób jest mi też łatwiej wyrazić szacunek, który czuję do starszych od siebie kotów. Cóż, będę musiał znaleźć inny sposób. Irytacja, którą czuję, trwa tylko przez chwilę. W zrozumieniu postawy mistrzyni pomaga mi moją własna sytuacja, w której różne koty co jakiś czas mówią do mnie "Grono", czego nie znoszę, a z wiekiem nam wrażenie, że zamiast coraz mniej, irytuje mnie to coraz bardziej. Pomyśleć, że żyję już tak długo, że co niektórzy mogliby się przyzwyczaić.
Wracam myślami do treningu i do tego, za zadano mi pytanie. Mam sam zdecydować, czego będę uczył się pierwszy. Strzygę uszami. Coś mi się tu nie zgadza.
- Pani Tundra na ceremonii mówiła: Zacznijcie szkolenia od praktycznych umiejętności. Polowania i walki. Chcemy by nasi najmłodsi mogli obronić się jak najszybciej." - przypominam spokojnie, jednocześnie czując się nieco dziwnie. - Więc zróbmy tak, jak ona kazała. Chciałbym najpierw polować. - decyduję dziarsko, czując jednocześnie jak bardzo nie mogę się doczekać rozpoczęcia zasadniczej części treningu. Chcę móc sam złapać sobie obiad, a także zanieść go mamie i Dyni. Wizja samodzielnego polowania nieco mnie przeraża, ale zdecydowanie bardziej ekscytuje. Chcę stać się bardziej samodzielny i uważne słuchanie tego, co mówi Kos będzie pierwszym krokiem na drodze do uzyskania owej samodzielności.