Trening Gronostaja

[Jesion.]

Wyjaśnienia które słyszę są złożone, a ja naprawdę bardzo staram się wszystko zapamiętać tak, jak usłyszałem. Ptak mnie usłyszy, mysz zobaczy a królik wyczuje? Nie, to królik na pewno usłyszy, przecież ma takie wielkie uszy do słyszenia. Mysz mnie zobaczy? Nie, to ptaki mają dobry wzrok. Muszę zapamiętać, sowy mają wielkie oczy więc to ptaki dobrze widzą. A co było ostatnie? Mysz cię wyczuje. Uśmiecham się, pełen zadowolenia z siebie. Skojarzenia, które sobie stworzyłem na pewno pozwolą dobrze i długotrwale zapamiętać regułkę podaną przez Kos.
Następnie okazuje się, że faktów do zapamiętania jest jeszcze więcej. Nornica do myszy, królik do zająców… zaraz, co to właściwie jest ta nornica?
- Jak… jak wygląda nornica? - pytam, nieco skrępowany swoją niewiedzą. Nagle, zupełnie jak grom z jasnego nieba dopada mnie strach. Źrenice żółtych oczy rozszerzają się. Unoszę spojrzenie na mistrzynię, zupełnie obezwładniony ogromną obawą. Zanim udaje mi się ponownie otworzyć pyszczek celem złożenia wyjaśnień, mija kilka dziwacznych uderzeń serca, podczas których nie przestaję wlepiać spojrzenia w pysk mojej rozmówczyni. Kiedy w końcu przemawiam, głos mam drżący. - Zapewne jadłem kiedyś nawet nornicę, a nie zdaję sobie z tego sprawy bo nie zadaję wystarczająco dużo pytań. Nie jestem dość ciekawy świata i tego co mnie otacza. Czy jestem próżny i samolubny? Kos, czy ja jestem egocentryczny i płytki? - pytam, nagle przerażony tą wizją. Nic mnie tak nie porusza, jak wizja bycia złym kotem. Jak możliwość okazania się wydmuszką ubraną w ładne futerko.