Trening Gronostaja

[Jesion.]

Być może kolejna ofiara, ale tym razem raczej nie łatwa. Czuję dumę, kiedy pozycję łowiecką przyjmuję zupełnie instynktownie, nie muszę o tym myśleć. Uginam łapy lekko, nie za mocno by futro na moim brzuchu nie dotykało ziemi, nie powodowało zbędnego hałasu. Ustawiam głowę i ogon w jednej linii z grzbietem. Zwracam uwagę na to, by na mojej drodzę do gałęzi nie znalazł się żaden przedmiot, na który mógłbym nadepnąć i przedwcześnie spłoszyć ptaka. Jeżeli znajdę na swojej drodze przeszkodę, za którą mógłbym się schować, wykorzystuję ją do takiego celu. W końcu “ptak cię zobaczy”. W chwilach, w których ptak zaczyna się wiercić, czy też spoglądać w moją stronę, choćby kątem swojego wyłupiastego oka, zastygam w bezruchu, chcąc zminimalizować możliwość bycia zdemaskownym. Kiedy jestem już naprawdę blisko, skaczę by znaleźć się bliżej ptaka. Wyciągam przed siebie łapy. Chcę go zabić. Szybko.