Złamana Jodła

[Tsunami]

Po dwóch księżycach od urodzenia piątki pędraków Tsunami powoli wracała do pełni sił. Paradoksalnie, chociaż chciała spędzać z dzieciarnią więcej czasu, niż dotychczas, czasem wciąż czuła się przytłoczona ich energiczną naturą, ciekawością wobec świata zewnętrznego. Było ich pełno, a ona była jedna i ją to stresowało. Każdy czasem potrzebował chwili dla siebie. Czasami szylkretka znikała na jeden cały dzień z obozu, włóczyła się po terenach Nowego Świtu i okolicy, spędzając czas sama ze sobą.

Las otaczający ich ziemię był gęsty. Liście pospadały, te, które pozostały na gałęziach przybrały brunatne i rdzawe barwy, przez co puszcza zdawała się nieco... mniej zagęszczona, niż zazwyczaj - pozostały jednak igły na świerkach, sosnach, jodłach. Tsunami obeszła złamaną jodłę dookoła.

Nie do końca wiedząc, co ze sobą zrobić, a nie mając ochoty na polowanie, położyła się w trawie tuż pod drzewem.