Złamana Jodła

[Czarnowron]

Ugłaskała go tym drobnym gestem, tym odsunięciem liści, by mógł wygodnie ułożyć się obok niej, nie brudząc sierści pozostałościami lata. W jakiś sposób naprawdę go tym ujęła. Była taka gościnna. Taka przyjemna. Warto było zostawić jej oczy, uszy, ogon w spokoju.
Delikatnie, nie robiąc nawet najdrobniejszego hałasu, jakby był zrobiony z mięciutkich piór, ułożył się przy niej, dotykając ją swoim czarnym bokiem. Emanowała ciepłem.
To przez to śliczne futerko.
Poczuł nagłą chęć, by przygarnąć ją do siebie, zabrać do swojej dziupli w drzewie przy Topiołkach i już nigdy, nigdy nie wypuścić.
- Czarna Wrona. - przedstawił się krótko, kładąc swój cienki ogon na jej puchatej kicie.