Złamana Jodła

[Tsunami]

Nie była pewna, czy powinna. Chciała, ale ostatnim razem skończyło się to płaczem i nienawidzeniem samej siebie przez kilka księżyców. Czarna Wrona jednak okazał się być kotem ciekawszym, niż początkowo sądziła. W pewnym sensie jednak był taki jak ona, był pociągający, drapieżny i nie mogła ukrywać, że jej się to podobało. Czuła, że chyba nie musiała wcale tego ukrywać. Przygładziła językiem wąsy.

I podniosła się powoli. Zawahała, dźwignęła na wszystkie cztery łapy bardzo powoli, przekręcając ciałem tak, aby zetknąć się swoim bokiem z bokiem kocura, smagnąć ogonem jego biodro. Powinna? Nie powinna. Ale kusiło. - Ciebie - odpowiedziała w końcu na bezdechu, robiąc kilka kroków w przód, sunąc kitą po boku, grzbiecie, karku kocura.

W końcu stanęła tuż przed nim, ogonem łaskocząc jego pysk, zerknęła na niego przez ramię. Cholera, możliwe, że będzie tego żałować, ale trudno. Imię jednak zobowiązuje.