Wejście do Groty

[Żelazo]

~~~

Już dobre kilka dni temu minęły one rzeczone dwa tygodnie, jakkolwiek ciężko było w to Fairyemu uwierzyć. Nie dłużył mu się ten czas, choć tak naprawdę we większości zapełniła go stara, bezpieczna rutyna. Z pewnością lżej urzędowało się w, zwykle pustej, lecznicy, gdy miało się przy boku kocura wyraźnie zainteresowanego milczącym obliczem ziół i męczącym czekaniem na rezultat walki z chorobą, na możliwą wieść o jej śmiertelnym postępie. Artem optymistycznie patrzył na kwestię trawiącej jego organizm zarazy, jakby zupełnie nie dopuszczał do myśli, że mógłby przezeń sczeznąć. Była to perspektywa interesująca, perspektywa, do której Fairy nie był w najmniejszym stopniu przyzwyczajony. Nigdy nie powiedział tego na głos, ale już od pierwszego wejrzenia w zainfekowany grzbiet egzotycznego samotnika oczekiwał jego rychłej śmierci. No, może nie tyle "oczekiwał", co "spodziewał się". Spodziewał się najgorszego.

Wracali akurat z rekreacyjnego spacerku po obozie, prawdopodobnie już ostatniego. Fairy, stojąc u wejścia do Ważkowej Groty, zmieniał opatrunek kocura. Zerwana z Artema skóra zagoiła się grubą, ale zdrową, blizną i właściwie nie istniało już ryzyko pogorszenia. Jakkolwiek rzadko nie zdarzało się to, co mogło się zdarzyć, tym razem wszystko skłaniało się do zaistnienia najbardziej optymistycznej wersji wydarzeń.
- Niedługo już będziesz mógł nas opuścić. Bezpiecznie opuścić - rzekł, uśmiechając się blado.
Jakkolwiek nie udało mu się go ████████, to przynajmniej udało mu się go wyleczyć. Przez te wszystkie dni spędzone razem zdążył już zobojętnieć na jego uroki, ale nie mógł ukrywać, nawet przed samym sobą, że nadal miał ochotę doprowadzić do tego, do czego doprowadzić mógłby; dalej czuł... żar w lędźwiach? Nie był to Rojst, ale nie była to też Wrona.
- Chociaż wiem, że właściwie to nie masz gdzie pójść... - dodał po chwili, z goryczą i z rozbawieniem.
Bo byli wszyscy. Sierotami. Rozbitkami na wściekłym morzu bezgranicznego chaosu rzeczywistości.