Kruczek... Zdecydowanie pasuje do niego to imię. Łapy ma długie, patykowate; postury nie jest zbyt imponującej. Można łatwo stwierdzić, że jest chudzinką. Raczej średniego wzrostu, wyjątkowo przecięty. Ma czarne futro, gładko przylegające do skóry, uwydatniając wszystkie jego drobne kosteczki. Jest stosunkowo krótkie - jedynie odstaje nieco przy pysku, robiąc się bardziej puchate. Ma mocno wyeksponowane kości policzkowe i ostro zarysowany pysk. Tak właściwie cały składa się bardziej z ostrych linii, niżeli okrągłych, pulchnych łuków, tak bardzo kojarzonych z kociakami. Na piersi widnieje kępka białych włosów, wyglądająca jak śnieg na świeżym asfalcie. Oczy ma lekko przymrużone i niewybarwione. W przyszłości będą pomarańczowe.
Charakter ma wyjątkowo zmierzły. Małomówny, chłodny i gburowaty. Wiecznie narzeka i wiecznie coś mu się nie podoba. A przy tym jest okropnie chłodny. Nieprzyjemny. Wyraża się prosto i jest oszczędny w słowach. Jakby wcale nie chciał ani ich przyswajać, ani ich z siebie wypuszczać. Pod żadnym pozorem nie da sobie wejść na głowę. Najbardziej ceni sobie spokój i samotność, stroniąc od towarzystwa i ograniczając kontakty do minimum. Ma tendencje do wpadania w zadumę i słowotok, głównie odnośnie tego, jak świat jest straszny, niesprawiedliwy i pełen zmartwień... Co często jest powodem drwin z niego, zważając na to, że to chyba jedyna rzecz, o której potrafi się nieco bardziej wypowiedzieć. Wszystko traktuje z wręcz zabawną powagą. Nie łapie żartów i sarkazmu, zwykle irytując się, gdy tylko cokolwiek o nich usłyszy. Jest bardzo obojętny. Można nawet powiedzieć, że wręcz martwy. Bo gdy mówisz coś do niego, jego mięśnie na twarzy ani drgną. Rzadko można zauważyć u niego uśmiech. Tak właściwie to niemalże nigdy, bo uśmiechanie się nie jest ani trochę w jego stylu. Pesymista. Widzi szklankę w połowie pustą i najmniejszy błąd jako wielką katastrofę. Łatwo idzie mu wyolbrzymianie rzeczy i zbyt duże martwienie się nimi. Często użala się nad nie wiadomo czym. Ale na całe szczęście nigdy nie wpada w panikę. Jego przejęcie zwykle objawia się bardzo sztywnymi, paroma słowami. Jednak czy jest taki ciągle? Pod skorupką kryje się... Bardzo wrażliwy na piękno świata i innych kocur. Łatwo go zranić i mimo własnej obojętności większość rzeczy łatwo i na długo może go urazić. Opiekuńczy i ciepły, chociaż ciężko idzie mu z okazywaniem tego, przez to, jak bardzo próbuje siebie przedstawić jako kogoś chłodnego i bez uczuć. Najczęściej właśnie pęka przy swoich najbliższych. Trudno zdobyć jego zaufania. Do innych podchodzi bardzo sceptycznie i nie mówi im o niczym. Ale nie sprawia mu kłopotu mówienie o tym, co go gryzie osobom, z którymi jest blisko. Wręcz przeciwnie, obarcza ich swoimi problemami, nawet czasami mimowolnie je koloryzując. I nie robi tego, aby dostać jakieś ogromne współczucie. Ba, nie chce aby inni mu współczuli. Po prostu taki jest pod całą masą mroźnego śniegu. Chłodu, jakim się prezentuje — przewrażliwiony i nadopiekuńczy.
