Trening Mroźnej Łapy

[Kornikowy Konar]

Kornik zdawał sobie sprawę, że wyskoczył ze swoją propozycją trochę jak kret z kopca i po całym dniu Mrozik może być zmęczony - ufał jednak, że syn będzie potrafił powiedzieć nie, jeżeli zmęczenie byłoby zbyt duże. Co prawda czekoladowy syn zawsze należał do tych najbardziej niepewnych kotów, ale wojownik nie zamierzał traktować go niezdecydowanego kociaka. Byłoby to po prostu nie w porządku.
Dlatego, kiedy Mróz zgodził się na rozpoczęcie treningu z marszu - a nawet zabrzmiał przy tym przekonywująco - Kornik uśmiechnął się szeroko.
- W takim razie przejdźmy się trochę po terenach! Na dobry sen. - Zaproponował i powiódł terminatora poza obóz, spacerowym krokiem kierując się ku Kocim Grzbietom. - Niczym się nie przejmuj! Spokojnie wszystkiego się nauczysz. Dla mnie też trening z początku nie był łatwy, polowanie to była katorga, a teraz proszę! Nadal żyję i chyba całkiem dobrze mi idzie. - Wyszczerzył zęby. Wiek nie zdołał wykurzyć z pomarańczowych ślepi Kornikowego Konara wesołych iskierek, które właśnie tańczyły w najlepsze w jego tęczówkach. - Powiedz mi, czy podczas twojej nieobecności nauczyłeś się albo dowiedziałeś się czegoś co mogłoby ci się przydać w treningu? Coś z polowania? Walki? Wchodzenia na drzewa?