Trening Mroźnej Łapy

[Kornikowy Konar]

Uśmiech Kornika nie przygasał, nawet kiedy Mrozik powiedział, że głównie uciekał, a polowanie nie szło mu najlepiej. Według kocura polowanie po prostu było trudne. Potrzebowało wiele wyczucia i panowania nad swoim ciałem - młody Kornik nie posiadał ani jednego, ani drugiego. Niewykluczone, że jego syn miał podobnie - w końcu też błyskawicznie z kociaka stał się wysokim, patykowatym kotem. Ogarnąć tak długie łapy? Nie dało się tego zrobić szybko.
- Opowiesz mi jak to robiłeś? Razem dojdziemy dlaczego nie zawsze się udawało, chociaż... nawet jak się robi to perfekcyjnie, nadal nie zawsze się udaje. - Stwierdził z lekkim śmiechem. Cóż, zawsze pozostawał ten element szczęścia. Albo się go miało, albo nie. Wojownik nie znał nikogo, komu zawsze by wychodziło.