Zajęcze Trawy

[Tsunami]

Ruda kita takich rozmiarów oznaczała tylko i wyłącznie lisa. A Tsunami nie lubiła puszczać wolno drapieżników, które mogły zagrażać jej rodzinie. Zwłaszcza, jeśli był to dorosły lis.

Ktoś mądrzejszy, zmęczony łowami odwróciłby się na pięcie i uciekł, powiadomił kogoś w obozie i wtedy wrócił, ale Tsunami targały emocje i zamierzała pozbyć się pchlarza, teraz, choćby miała to przypłacić ranami. Nie mogła umrzeć, nie chciała umrzeć, ale nie mogła teraz tego lisa tu ot tak zostawić. Nie chciała go tu ot tak zostawić, chciała go rozszarpać na strzępy zanim on dorwie się do któregoś z jej młodych - albo młodych Raniuszka.

Czy myślała irracjonalnie? Owszem.

Przypadła do ziemi, skradając się do rudzielca tak, jakby podchodziła zwierzynę. Cicho, ostrożnie, uważając na swoje kroki, pod wiatr. Skradała się. Jakby lis był jej zwierzyną.

Wypruła do przodu gdy skróciła nieco dystans, chcąc doskoczyć do lisiego pyska i pazurami go rozszarpać. Najlepiej trafić w oczy, oślepić go. Ślepy lis był bezużyteczny.