Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Onyks]

xxxx Zaśmiała się gorzko pod nosem patrząc przy tym prosto w oczy Oriona. Chyba sobie żartował, czasami nie rozumiała jak można być takim pajacem i głupim śmieciem. Oblizała kieł próbując zdusić w sobie rządzę wysunięcia pazurów i wydrapania mu oczu. Nie podniosłaby na niego łapy. Raczej.
xxxx – Widzę, że coraz lepsze żarty padają z Twojego pyska. Ckliwe pożegnania. Wybaczanie. Myślenie. – zatrzymała się w słowach rzucając rozbawione spojrzenie po okolicy jakby zaraz miały wyskoczyć inne koty i razem z nią śmiać się z tego co on gada. – Tak zdecydowanie to było najlepszą częścią Twojej wypowiedzi. Skończyłeś jednak? Nie masz nic więcej do powiedzenia? – zawarczała jak rasowy doberman. – Nie zapomniałeś przypadkiem, że razem tworzyliśmy dość zgrany duet? Nie nudzi Ci się ciągła samotność? A może znalazłeś kogoś kto równie dobrze jak ja będzie wytrzymywać Twoje humorki? Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że wszystko co robiliśmy nie miało żadnego znaczenia? Jakoś nie protestowałeś kiedyś – wypowiedziała znudzona, wywracając oczami. Ciekawe czy bardziej zawiedzie się na wielkousznym kocurze, czy jednak jakieś ostatnie szare komórki się ruszą, a on znajdzie w sobie chociaż odrobinę tęsknoty do niej. Aż tak mu nie brakowało głupich żarcików? I kogoś u boku? Czyżby Orion, którego poznała był teraz najgorszą wersją siebie? Ciekawe, a myślała, że to ona trzyma trupy w szafie.