Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– Zazdrościsz mi tych uszu po prostu, przyznaj się. – rzucił, zadzierając wyżej podbródek. Pacnięte ucho trzepnęło po czasie, jakby chciało pozbyć się niewidzialnej muchy, albo widma dotyku, które do niego przylgnęło.
– No wiesz co, wypraszam sobie. – obruszył się karykaturalnie wręcz. – Akurat moje legowisko jest niezwykle czyste jak na te warunki, sama się możesz przekonać jeśli chcesz... jeśli przedtem łapy wyczyścisz, oczywiście. – nie mówił poważnie, aż tak sterylnych warunków nie miał, a Onyks nie ociekała błotem by wpuszczenie jej do swojego gniazda miało poskutkować niewyobrażalnym syfem. Przy komentarzu dotyczącym kwiatków spojrzał w niebo cierpiętniczo. Gwiazdy czy wy to widzicie??
– No ale część z nich pogubiła płatki, co mi po samej łodydze? – wskazał pyskiem na biedne makowe główki, pozbawione czerwonych płatków. Z nich już nic nie będzie. – Co mi po ususzeniu takiego czegoś?