Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Onyks]

Czy chciała go pstryknąć w nos? Jak najbardziej o tym myślała, ale jej głupi towarzysz zbrodni nie dał się nabrać. Cieszyło ją, że nadal posiadał jakieś szare komórki mózgowe, ale aż miała ochotę wypuścić z siebie dźwięk rezygnacji na tak wspaniały i nieudany plan.
– Piesek to może i by mi przy nodze chodził, ale na pewno nie przewodnik. Nie zapominaj, że posiadam urok osobisty i umiem być bardzo władcza – rzekła trzepocząc rzęsami, by po chwili podnieść łapę i wysunąć pazury w teatralny sposób spoglądając na pazurki. Przerwała wszystko z wymownym uśmieszkiem i spojrzeniem prosto w oczy Oriona, by zakończyć wspaniałą scenę jaką zaprezentowała. – Zbyt młody? Raczej spodziewałam się znaleźć gdzieś Twoje truchło, boś jedną nogą w grobie – rzuciła od niechcenia i poczekała, aż panicz zbierze swoje cztery litery, by ruszyć się z miejsca, w którym nadal przesiadywał. Czy byłaby możliwość, że odwiedzałaby go cały czas? Może tak, może nie. Nie była pewna. Miała też swoje pomysły w głowie i plany, chociażby odnalezienie Rosy albo wejście na tereny Czterech Dębów.
– Uważaj, bo będzie mi przykro – odpowiedziała od niechcenia czekając, aż cynamon wybierze swoje badyle, które były jeszcze w stanie nienaruszonym, a potem ruszyła za nim gdy ten machnął jej kitą.