Trening Mroźnej Łapy

[Kornikowy Konar]

- Świetna robota, Mrozik! - Pochwalił entuzjastycznie syna, z emocji używając jego kocięcego imienia. Cieszyły go sukcesy terminatorów, tym bardziej radowały go postępy dzieci, więc w tym momencie nastąpiło skumulowanie uczuć. Uśmiechnął się szeroko do kocura. - Myślę, że damy już spokój na dzisiaj, żeby nie przedobrzyć, co? Będziemy to jeszcze na spokojnie trenować, aż będziesz mógł polować z zamkniętymi oczami... Nie dosłownie, ha ha. - Wyszczerzył zęby i jeżeli Mróz nie zgłaszał żadnych sprzeciwów, pokierował go w stronę obozu.

***

Pora Opadających Liści dawała się we znaki deszczem i chłodem. Kornik musiał przyznać, że z niechęcią opuszczał obóz i suche legowisko. Czy to już były oznaki starości? Niewykluczone. Jednak nie chciał zaniedbywać treningu Mroza, więc starał się upatrywać przebłyski lepszej pogody, ale generalnie i bez tego zjawiał się na Kocim Grzbiecie. Tym razem w powietrzu wisiała nieprzyjemna mżawka, ale wojownik miał w planach aktywne zajęcia, więc liczył na to, że razem z synem nie zdążą zmarznąć.
- Powiedz mi, czy walczyłeś już kiedyś z innym kotem? - Zagaił terminatora, gdy ten do niego dołączył.