Nadzieja

[Pęd]

Jego ojciec zachował się bardzo taktownie, co jego kremowy syn bardzo docenił i zauważył z pewnym podziwem. Nie powiedział “Przykro mi, że mnie nie wybrałeś”, tylko, że nie jest mu dane być jego mentorem. Była to dokładnie ta sama informacja, a jednak przekazana w sposób o wiele bardziej… strawny. Treść mimo tego się nie zmieniła i młodszy kocur musiał pogodzić sobie jakoś z faktem, że sprawił przykrość i zawód swojemu ojcu. Jednocześnie wiedział, że nie może powiedzieć mu prawdy. Nie może wprost stwierdzić, że Pokrzywa wydawała mu się posiadać więcej doświadczenia i wiedzy. Takim stwierdzeniem mógł pogorszyć jeszcze swoją sytuację i wywołać niepotrzebną dyskusję pod tytułem “skąd ty możesz wiedzieć takie rzeczy, mleko masz jeszcze pod nosem, nic nie wiesz o niczym”. Musiał wymyślić coś innego, inny brzmiący równie prawdopodobnie powód, który dodatkowo wypowie w sposób przekonujący.
Położył uszy po sobie, bo czuł się lekko zestresowany i może nawet trochę zawstydzony. Sam rozpoczął ten temat ale nie zmieniło to faktu, że poziom jego komfortu znacząco spadł.
- Chciałem zbliżyć się do babci Pokrzywy - wyznał po dwóch uderzeniach milczenia, które idealnie zagrały chwilę wątpliwości przed wyznaniem prawdy. - Wybacz, powinienem Cię o tym uprzedzić. To miał być sposób na poznanie jej lepiej. - kiedy zakończył, uświadomił sobie, że nie kłamie. Że po pogrzebaniu w głowie, zastanowieniu się, wybrał argument, który był zgodny z prawdą. Uświadomił to sobie z pewnym zaskoczeniem. Starał się własnego zaskoczenia nie okazać zewnętrznie przy Artemie.