Skalne Misy

[Zmierzch]

To odpowiedź brata wybiła ją z rytmu. Miał prosić o pomoc, a nie zadawać takie wyciągnięte ze srebrnej skórki pytania. Bez nosa rzeczywiście wyglądałby głupio, ale tylko dla osób co znałyby pełną historię. Wszystkim innym mógłby wciskać kit, że go stracił w zwycięskiej walce z drapieżnikiem i wtedy ta na pozór głupia blizna wydawałaby się oznaką męstwa. No ale męstwo było jednym z ostatnich słów, które nadawałyby się do opisania niebieskiego - Będziesz moim bratem nie ważne co ci się stanie. Mógłbyś zostać najbardziej szpetym kotem w stadzie, a nawet na świecie i tak nie zrobiłoby to różnicy, w końcu rodziny się nie wybiera. - Bo gdyby się wybierało, to młoda już księżyce temu wyrzuciłaby z niej Czarta. Rodzina to koty powiązane krwią i nic więcej. No ale mimo to słowa Obieżego coś w niej… poruszyły. Może pójście po pomoc było głupim pomysłem? Gdyby brat się ośmieszył to ona, jako jego siostra, po części też. Kotka westchnęła, no niech straci.
Ostrożnie położyła się na lodzie, tak by opuszkami łap nie dotykać zimnej powierzchni. Ostatnie czego chciała, to utknięcie wraz z nim. Łapkami z obu stron zasłoniła pyszczek obieżego, a swoją mordkę przybliżyła bliżej, by następnie delikatnie zacząć chuchać ciepłym powietrzem. No dalej odczep się…