Skalne Misy

[Zmierzch]

Plan zapasowy okazał się całkowicie zbędny, bo kilka chuchnięć i nos Obieżego bezproblemowo się odkleił od lodu. Widząc to przez ciało Zmierzch przeszła rzadko spotykana u niej fala ulgi. Musiała przyznać, że przez chwilę przed jej oczami pojawił się obraz uwięzionego tu na wieki brata, jednak no na szczęście okazało się to być niepotrzebną chwilową obawą. Jednak gdy ten zaczął prychać odsunęła się znowu o kilka kocięcych kroków by przypadkiem nie dostać rykoszetem…
Słysząc pytanie brata, kotka ponownie się przybliżyła i przez kilka dłuższych uderzeń serca się mu uważnie przyjrzała. Nie była Znachorem, ale hm nic odbiegającego od normy nie widziała. - Wygląda na cały… Ale boli cię? Miałeś go dość długo przymarźnięty, może powinniśmy pójść do lecznicy by ci go sprawdzili? - rzuciła propozycją, bo z wierzchu może było git, ale kto wie, czy za kilka wschodów słońca mu ten nos nie odpadnie.