Sokoli Szczyt

[Aura]

Aura lubił przebywać przy Sokolim Szczycie. Dlatego też często tu był. I tym razem, jak się okazało, nie tylko on pomyślał o tym miejscu. Wspinając się na górę, Aura powoli zaczął widzieć coraz więcej sylwetki Artema.

Kota, z którym w sumie Aura mało rozmawiała. Byli oboje że Ścieżki Salamandry, a mimo to nie znali się zbyt dobrze. A skoro już oboje tu są, to czemu by nie? W końcu Aura obiecała sobie, że zacznie się bardziej socjalizować z resztą stada. Co oczywiście nie naprawi głębokiej dziury w sercu po utracie tyłu kotów i fałszowaniu tego, jak na prawdę się czuje (nawet przed sobą).

— Artem. Dobry wieczór. — bo w sumie... Słońce zaczęło się zniżać ku linii horyzontu, widocznie dzień zbliżał się ku końcowi. Widocznie Aura trochę przespali. — Czy mogę. Się dosiąść? — pyta, mierząc piwnymi oczami starszego kota o płci jeszcze w sumie niepewnej Aurze. Nie lubi zakładać, mimo, że w sumie dowiedzieli się od mamy tyle księżyców temu, co "zwykle" jest oznaką czego. Dopyta się dzisiaj, jeśli tylko nawinie się temat.