Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

Orion mógłby sobie poniekąd przybić piąteczkę z Nurt. Również nie chciał być w obozie, nie chciał być w klanie. Zakładał, że zabawi w Wichrze może trzy albo cztery księżyce nim mu się to znudzi i pożegna się z grupką kotów ścigających zające czy inne króliki. Tymczasem minęło... z dwa razy tyle, a on wciąż był w punkcie wyjścia. Bo załatwianie czegokolwiek trwało lata świetlne. I jasne, tak długo jak miał gwarancję, że postawi na swoim to mógł czekać – tylko może bez codziennego udawania, że był przykładnym terminatorem.
W połowie obchodu granic z Klekoczącym Bocianem oznajmił, że musi załatwić coś pilnego. Czarno-biały wojownik, jak na dobrego ziomka przystało, oczywiście to zrozumiał, więc niewiele później oriental był już w drodze do porzuconego gniazda. Gdy do niego dotarł nie pamiętał nawet czy obiecywał coś w zamian za samotne dokończenie patrolu i udawanie, że jak najbardziej uczestniczyli w nim razem.
Przyniósł ze sobą bukiet świeżych kwiatków, by powplatać je między gałązki tworzące legowisko i te nad nim. Ciężko jednak było czerpać z dekorowania faktyczną satysfakcję – bywał tu jeszcze rzadziej niż przed wstąpieniem w klanowe szeregi (co było wyzwaniem, ok), więc nim znowu tu zajrzy, wszystkie roślinki będą już przesuszone pewnie.
– Och, na to wychodzi. – odparł, nie musząc się nawet odwracać by zidentyfikować właścicielkę głosu. Czy go dziwiło, że się tu zjawiła? Tak i nie. Miała tu bliżej niż on ze swoich granic. I zdążyła odkryć istnienie tego miejsca. – To gniazdo to zdradziecka pułapka. Jak te lepkie. Umiesz sobie wyobrazić pułapkę z miodu albo żywicy? Schemat identyczny. Zostanę tu już na zawsze, umrę z głodu, powoli i dramatycznie. Chcesz się przyłączyć? – świetna oferta, nic tylko brać i korzystać. Szczególnie dla Nurt, która potrafiła z nim wytrzymać co najwyżej kilka uderzeń serca. Mimo wszystko, przesunął puchatą kitę by zrobić jej miejsce i nie przerywał sobie rozdzielania przyniesionych kwiatków.