Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– Wiesz, nie chcę ci zaburzać światopoglądu, ale... – ta jasne, nie chciał – ... ale to bardzo mało prawdopodobne żebyś znała więcej kotów jeśli na co dzień jesteś związana z jednym miejscem. – uzupełnił z wielkim żalem, że to akurat on musiał przekazać jej te smutne wieści. Ale już łaskawie nie wyprowadzał jej z drugiego błędu. Głównie dlatego że powtarzanie się było nudne, a sytuacja prosiła się o powtórzenie jeszcze raz tych samych argumentów. Albo wymienienie koteczce wszystkich podobnych kotów (ciekawe ile osobników mógłby zmyślić nim by się zorientowała, że padła ofiarą żartu?).
– Ehe, słyszałem. Że tę zasadę wymyślił frajer, który po prostu bał się przyznać, że już przy pierwszej próbie prawie padł na zawał. Więc bardzo wygodnie było mu się zasłaniać potem, że co za dużo to niezdrowo. – chętnie podzielił się ciekawostką sklejoną przed sekundą. Ale czy Nurt była powiedzonkową policją by się go czepiać?? Nie?? No właśnie.
– Wiesz nie powiedziałbym, że zupełnie niepotrzebnie. I nie powiedziałbym, że się produkujesz, bo ostatecznie nawet paluszkiem nie kiwnęłaś w stronę przekonania mnie do Gromu. – sprostował, zupełnie olewając główne intencje koteczki. Nie żeby umyślnie... znaczy nie no, w sumie to specjalnie, nie było co tu się oszukiwać. Ale dopóki nie pytała wprost to nie czuł się zobowiązany do odpowiadania wprost. W obecnych warunkach musiało starczyć, że nie zaprzeczył.