Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– A kiedy masz czas na drobną wycieczkę? – odbił piłeczkę. Przecież z ich dwójki to ona piastowała ważniejszą rangę z większą ilością obowiązków (ewentualnie: tylko ona przejmowała się wywiązywaniem z nich), więc to od jej dostępności zależało kiedy się będą mogli wybrać na oglądanie przyjaznych drapieżników. W sumie mógłby pokazać jej owce i wmówić, że są mięsożerne. Albo kury, tu nawet nie trzeba było udawać, że posiadają krwiożercze skłonności, starczyło im wpuścić mysz na wybieg.
– Bo się dorzuci do tego wzruszającą historię, o tym, że to imię, które odziedziczyłem po zmarłym bracie i jest dla mnie szalenie ważne czy inny wyciskacz łez. Działa niezwykle często, w tym wypadku również by zadziałał, patrząc na sam powód przyjęcia, jestem pewny. – uzupełnił, niezbyt chętnie odwołując się do przyjęcia, bo jeszcze jej znowu przypomni o tym niewygodnym zagadnieniu, ale fakt faktem ładnie podkreślało prawdopodobieństwo powodzenia.
– No widzisz. Więc musisz przyznać, że osiem szczurów to jednak nie jest zagrażające życiu wyzwanie. – podchwycił chętnie. – I jasne, że nie wiem, być może faktycznie zbieranie ziółek aż tak osłabiło biedaczkę. Tak samo jak musiało ją osłabić innym razem, gdy spotkałem ją po raz drugi, tym razem atakowaną przez gawrony. Tak ją obsiadły, że nie dało się jej rozpoznać.