Lisia Nora Onyks

[Zmierzch]

Ciapata westchnęła. Oczywiście, czarna kocica musiała spróbować wyjść na mądrzejszą, ale nawet ten drobny, przedstawiony przez nią fakt, Zmierzch wzięła pod uwagę. Miała jakieś kompleksy ze względu na swój wiek? A może uważała się za wyjątkowo młodą, a tu proszę, koty młodsze niż ona miały już kociaki? Czy może Zmierzch nadepnęła na nerw, bo kotka nigdy nie spotkała miłości swojego życia, ups? - Nawet gdyby się naliczał, to wciąż byłaby młodsza - dodała krótko, wzruszając barkami.
Ale dalsze słowa czarnej kocicy... Oj one dopiero stanęły na nerwach księżnej. Aż ogon zaczął jej niekontrolowanie latać na boki. Miała ogromną ochotę rzucić się na nią z kłami i pazurami, ale wiedziała, że to fatalny pomysł. Tak samo musiała uważać na słowa, by to nieznajoma się na nią nie rzuciła, co będzie... trudne. - Gadasz, jakbyś wiedziała o mnie wszystko po tak krótkiej rozmowie. A wiesz nic o mnie, mojej matce i bliskich którzy się o mnie troszczą. A ty? Czy masz kogoś, kto by cię szukał po tym jak znikniesz? Bo z twoim nastawieniem szczerze wątpię. - Ojć, wymsknęło się jej. Nawet jeśli Zmierzch była zapatrzona w siebie, to co w tym złego? Nie obrażała innych, jak ta żmija, która pluła jadem tuż przed jej białą mordką. A wszystkie swoje wnioski wyciągnęła z ledwie kilku zdań... co za głupota.