Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– Inaczej czyli jak. Widzisz, to jest dla mnie zupełnie nowe, niezbadane tereny, jak oczekujesz efektów to musisz być bardziej precyzyjna. – drążył jedynie połowicznie z wrodzonej potrzeby do bycia ciężarem w rozmowach. W gruncie rzeczy nie pogardziłby wskazówkami co takiego Nurt by uważała za bycie miłym i wspierającym na przyszłość. Czy się do nich zastosuje to już odrębna kwestia.
– Ani jednego, które mogłabyś mi udowodnić, więc spoko, masz do czynienia z profesjonalistą. – zapewnił z asymetrycznym uśmiechem. Jeśli liczyła na opowieść to niestety nie tym razem, nie kojarzył żadnego wspólnego zakopywania kocich zwłok. Miał na koncie podobne historie, jednak był w nich jedynym bohaterem, więc brakowało w nich tego wątku łączącego doświadczenia. Sam osobnik brzmiał jak element szarego tłumu. Zwyczajnie dość, jak Nurt sama określiła. Pozostawała tylko nadzieja, że nikt mu nie zdążył wybić zębów, blizna przy oku była z tych większych, bo bez tych dwóch cech to... ciężko. Wciąż wykonalnie, szczególnie dla orientala, ale nie był fanem wyzwań tam gdzie były zbędne. – Ta blizna to mu została raczej z tych większych czy ledwo widoczne draśnięcie pod okiem? W sumie to z jakiej okazji mu tę ranę opatrywałaś w ogóle? Zjawił się taki obcy na granicy, zażądał opieki medycznej i jasna sprawa, się robi? – wykrzywił pysk w powątpiewaniu. To nie mogło tak działać, nie?