Porzucone Gniazdo w Chaszczach

[Wędrujące Światła]

– No dobra, zachowaj sobie te sekrety. – wzruszył barkami, unosząc na moment spojrzenie w górę. Gwiazdy mu świadkiem, że próbował się rozwijać w tych nieco zaniedbanych obszarach, ale środowisko tego nie doceniało. Niech tylko potem nie składa zażaleń, że szczere bycie miłym i wspierającym leżało i kwiczało.
Zaktualizował uzyskany rysopis, otóż blizna nie leżała obok oka, gdzieś na policzku czy w okolicach, a a niemalże centralnie przecinała oko. Gdyby mieli do czynienia z osobnikiem posiadającym ponad dwie komórki mózgowe, to Orion wysnułby teorię o umyślnym zranieniu się, a nie losowym nieszczęściu. Jeśli jedyną faktyczną cechą charakterystyczną samotnika były wystające kły, to mógłby chcieć urozmaicić swój wygląd przez starannie zarysowaną bliznę. To by tłumaczyło czemu wciąż posiadał parę oczu zamiast jednej sztuki. Ale po co w takim wypadku wybierać zwykłą, nudną kreskę zamiast finezyjnych wzorów? Zagadnienie szybko jednak zeszło na dalszy plan, gdy pojawiły się nowe Ciekawsze Informacje.
Szkoda, że nie do końca rozumiał rzucone przez Nurt spojrzenie. Tak, zdecydowanie mógł zaklasyfikować je jako niejasne, skoro wcześniej nie wyjaśniła jakich reakcji od niego oczekuje, dokładnie tak to działało.
– No to ciekawe koty nie-za-dobrze-zna ta twoja znajoma. – mimo wszystko podjął próbę grzecznego podsumowania tematu. Nie znalazł jednak nic na jego zastępstwo, więc prędko Orionowe demony wygrały (nie była to zbyt zażarta walka). – Po co to raczej łatwe do odpowiedzenia pytanie, ma zdecydowanie mniej możliwych odpowiedzi niż dlaczego. Chociaż tak między nami to większość odpowiedzi pewnie się pokrywa, bo udaje się podciągnąć je pod podobne brzmienie pytań i stąd niejasności. No ale skupiając się na samych po co to najłatwiej dojść do wniosku, że staruch mógł mieć coś czego typiarz nie miał i go zazdrość wzięła. Albo coś tak banalnego jak upolowana piszczka, albo coś bardziej wymyślnego jak przepowiadający przyszłość kamyk. Ewentualnie coś mniej materialnego i bardziej abstrakcyjnego jak, nie wiem, sens życia, ale wtedy już raczej wchodzimy w rozważania dlaczego, zamiast po co.